வெள்ளி, 27 ஜனவரி, 2017

மெரீனாவின் அலை ஒதுங்கிய கரை



ஏராளமான விமர்சனங்கள் வவுனியா உண்ணாவிரதப்  போராட்டத்தின் மீது உருவாகி வருகிறது. வழமையை விட  கடந்த ஆறு வருடங்களுக்கும் மேல் இடம்பெற்று வந்த காணாமல் ஆக்கப்பட்டு வந்தோர், அரசியல் கைதிகள், பயங்கரவாதச் சட்டம் தொடர்பான  பிரச்சினைகள் மற்றும் இன்னும் பல அரசியல் பிரச்சினைகள் சமூக வலைத்தளங்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் மத்தியில் தற்போது உருவாக்கியிருக்கும் அலை என்பது புதியது. வழமையாக சோக ஸ்ட்டேட்டஸ் போட்டு கண்ணீர் புரொபைல் போட்டு கடந்து விடும் ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களில் சில நூறு பேருக்காவது அரசியல் ரீதியில் தெருவில் இறங்குவதும், போராட்டங்களில் பங்கு பெறுவதும் பெரியளவிலான அனுபவங்களைக் கொடுத்திருக்கும் .

ஒரு போராட்டத்தை  ஒழுங்குபடுத்தும் போது எழக் கூடிய சிக்கல்களை தற்போது சிலநூறு பேராவது அறிந்திருப்பது எம்மைப் பொறுத்தவரை பெரிய மாற்றமே. இவ்வளவு காலமும் பத்து இருப்பது இளைஞர்கள் கலந்து கொண்ட , அதிலும் பாதிக்கப்பட்ட இளைஞர்கள் தான் அதிகம், ஆனால் இப்பொழுது  களத்திற்கு வந்திருப்பவர்கள் புதிய இளைஞர்கள்.

ஒருவகையில் தமிழ் நாட்டில் இடம்பெற்ற அலை தான் இவர்களில் பலரிடம் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. ஆனால் இந்த இளைஞர்கள் வெறும் தகவலளவில் பிரச்சினைகளை அறிந்து வைத்திருப்பதை விட அந்தப் பிரச்சினைகளின் பல்வேறு சிக்கலான நிலைமைகளையும் நாடு தழுவிய ரீதியில் இந்தப் பிரச்சினைகள் எப்படி எதிர்கொள்ளப்படும் என்பதையும் அறிய வேண்டும்.



மேலும் குறித்த ஒரு பிரச்சினையை பற்றிய போராட்டமோ அல்லது விழிப்புணர்வோ ஏற்படுத்தும் போது இளைஞர்கள் இனி கொஞ்சம் வாசிக்க வேண்டும். உரையாடல்களில் கலந்து கொள்ள வேண்டும். முதலில் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து சிந்திப்பதற்கு சில பொது இணைப்புகள் தேவைப்படலாம். உதாரணம் - "தமிழன்டா ",ஆனால் அதற்கு அப்பால் அறிவு தான் தேவை. அதுவும் மாணவர்கள் இளைஞர்கள் மத்தியில் தோன்றவேண்டிய அறிவு தான் வெகுமக்களை வழி நடத்த வேண்டியது. அவர்கள் பொதுப்புத்தியில் சிந்தனைகளைக் கொண்டவர்கள். ஆனால் மாணவர்களும் இளைஞர்களும் அப்படிச் சிந்திக்க கூடாது.

வவுனியா உண்ணாவிரதமோ அல்லது இதற்கு முன்னர் இடம்பெற்ற பல போராட்டங்களோ அல்லது கவனயீர்ப்புகளோ பெரும்பாலானவற்றுக்கான எனது  ஆதரவு  என்பது குறித்த கோரிக்கை மீதே, அல்லது குறித்த பிரச்சினையின் மீதானது.

சில உதாரணங்களைப் பார்க்கலாம், அதன் போது அரசியல் பற்றிய விழிப்புணர்ச்சியோ அல்லது அரசு இத்தகைய பிரச்சினைகளை எப்படி கையாளும் என்பது பற்றியோ பெருமளவிலான அறிதல் எம்மிடமில்லை. இப்பொழுது வரை கூட இல்லை.

வித்தியாவின் படுகொலையின் போது அது ஒரு கொதிநிலை ஏற்படுத்தும் பிரசினையாக மாறியது. வித்தியா ஒரு குறியீடானாள். அதன் போது தன்னெழுச்சியான வெகுஜன எதிர்ப்புணர்வொன்று நாடு தழுவியும் ஏற்பட்டது.

ஆனால் அது ஒரு அரசியல் நகர்வாக மாறவில்லை. உணர்ச்சிகரமாகவே அந்தப் பிரச்சினை தொடர்ந்து கொண்டுள்ளது.

இன்னுமொன்று ,பல்கலைக் கழக மாணவர்கள் படுகொலையின் போது இடம்பெற்ற மாணவர் குரலென்பது உடனடியாக பலமானது போல் தோன்றினாலும் அது உடனடியாக நீர்த்து விட்டது. அரசு மிகத் தந்திரமாக இந்தப் பிரச்சினையை வென்று விட்டது.  அவர்களின் மரண ஊர்வலத்தின் போது வீதியில் பொலிசே இல்லை. அது கட்டற்ற சுதந்திர வெளியை அதிலிருந்தவர்களுக்கு கொடுத்தது. அவர்கள் கத்திவிட்டு குடித்து விட்டு அடங்கி விட்டார்கள். அதற்குப் பின் மாணவர்கள் வீதியை மறித்து போராடிய போது அவர்களுக்கு ஊடகங்களுடன் எப்படி நடந்து கொள்வதென்று தெரியவில்லை. அவர்களுடைய நிர்வாகத்தை அவர்களால் எதிர்த்து நிற்கும் பலமிருக்கவில்லை.



இதைப் பற்றி விரிவாக உடனடியாகவே நான் எனது கருத்துக்களை முடிந்த அளவில் அவர்களுக்கு வழங்கியிருந்தேன். ஆனால் அப்படி உடனடியாக புரிந்து கொள்ளும் நிலை இருக்காதென்பதும் தெரியும். இன்றும் கூட அந்தப் பிரச்சினை தொடர்கிறது.

(அந்த நேரத்தில் நான் எழுதிய கட்டுரையின் இணைப்பு - http://kirisanthworks.blogspot.com/2016/10/blog-post_25.html )

நான் பங்குபற்றிய சுன்னாகம் நிலத்தடி நீர் பிரச்சினை கூட பல வாக்குறுதிகளுடனும், வழக்குடனும் தொடர்ந்து கொண்டுதானிருக்கிறது. எதுவும் வெற்றிகரமான ஒன்றை வாங்கித் தரவில்லை. அதற்கு அருந்தலான உதாரணங்களே உண்டு.

சம்பூர் அனல் மின்நிலையம் தொடர்பில் "Green Trincomalee " யின் படிப்பினைகள் நாம் அவதானிக்க வேண்டியவை. வெகு சிலரைக்  கொண்ட அந்த அமைப்பானது மெதுமெதுவாக எப்படி பொதுமக்களைத் திரட்டி போராடியதும் அதே வேளையில் அரசியல் ரீதியான நகர்வுகளை அவதானித்ததையும் நாம் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும்.

இன்னும் ஜனநாயக ரீதியிலான போராட்டங்களுக்கு நாம் பழக்கப்படவில்லை, வெல்வதற்கான போராட்ட வழிகளை நாம் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம் .

 அரசியலற்றதாக எந்தப் போராட்டமும் இருக்கமுடியாது. குறைந்தது வெகுஜன அரசியலாவது அதிலிருக்கும்.அதனை நாம் விளங்கி கொள்ள வேண்டும்.



இளைஞர்கள் மத்தியில் அரசியல்வாதிகள் மேல் வெறுப்பிருப்பது அல்லது சுயலாபங்களுக்காக போராட்டங்களை  பயன்படுத்துபவர்கள் மீது எதிர்புணவிருப்பது இயல்பே. ஆனால் அரசியல் மீது வெறுப்பிருப்பது ஆபத்தானது. "அரசியல்" சமூகத்தின் மிக முக்கியமான இயக்கம். அதன் மீது வெறுப்புணர்வு கொள்வது ஆபத்தான போக்கு, நாம் அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும், கற்க வேண்டும், பயன்படுத்த வேண்டும். வெகுஜனத் தளத்திலான ஒரு அரசியல் விழிப்புணர்ச்சியை கட்ட வேண்டியது இளைஞர்களின் வேலையே. அதனை இளைஞர்கள்  எடுக்க வேண்டிய காலம் வந்து விட்டது. அதற்கான அனுபவங்களே தொடர்ந்தும் கிடைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.



பலமான புரிதலிலிருந்தே வெற்றி பெறும் அரசியல் தொடங்கும்.  அதனை நாம் செயல்வாதமாக்கும் போது தான் இந்தப் பிரச்சினைகளின் தீர்வுகள்  சாத்தியம்.

கிரிஷாந் -  

வெள்ளி, 20 ஜனவரி, 2017

ஜல்லிக்கட்டு - ஒரு அசலான மாற்றத்தைக் கற்றுக் கொள்ளுதல்






தமிழ் நாட்டில் இடம்பெற்று வரும் ஜல்லிக்கட்டு ஆதரவு போராட்டத்திற்கு உலகம் முழுவதுமுள்ள பெரும்பாலான தமிழர்கள் ஆதரவு தெரிவித்து வருகின்றனர். பல நாடுகளில் தமிழக இளைஞர்களினதும் மக்களினதும் போராட்ட நியாயத்தினை அங்கீகரித்து கவனயீர்ப்புகளை நிகழ்த்தி வருகின்றனர். கடந்த பல தசாப்தங்களில்  ஒரு மொழியாக தமிழர் சேர்ந்து நிகழ்த்தும் பெரிய அளவிலான ஆர்ப்பாட்டம்  இதுவாகத் தானிருக்கும். ஈழத்தமிழர் போராட்டம் முக்கியமானது. ஆனால் இதன் அம்சமும் வடிவமும் மிக முக்கியமாக நாம் அவதானிக்க வேண்டியதென்று நினைக்கிறேன்.





 இவ்வளவு கேளிக்கையான "கார்னிவல்ஸ்க் " தன்மை கொண்ட போராட்டம் தமிழகச் சூழலிலும் சரி பிற தமிழ் பேசும் சமூகங்களிலும் சரி இதுவரை இடம்பெற்றதாகத் தெரியவில்லை. கார்னிவல்ஸ்க் என்பது பெரிய அதிகாரத்தை கேலி செய்தும் பகிடி விட்டும் கொண்டாடுவது. இப்பொழுது ஓ. பி .எஸையும் மோடியையும் தமிழக எம்பிக்களையும் கிழித்து தோரணமாக்கி தொங்க விடும் பல வசனங்களையும் படங்களையும் காணொளிகளையும் நாம் பார்த்து வருகிறோம். ஆண்களும் பெண்களும் அரச அதிகாரத்தை மிகக் கேவலமாக பேசித் தள்ளுகிறார்கள். இதற்கு  ஒரு வகையில் இந்தியாவில் உள்ள ஜனநாயகச் சூழலும் காரணம். ஈழத்தில் இந்த நிலைமை வித்தியாசம்.

ஆனாலும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பல படிப்பினைகளை தமிழக இளைஞர்கள்  தொடர்ந்தும் இந்த போராட்டத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

* சூழல் சார்ந்த அவர்களின் பொறுப்பு. போராட்டம் நடந்து கொண்டிருக்கும்  பல இடங்களிலும் போராட்டக்காரர்களால்  பயன்படுத்தி போடப்படும் கழிவுகளை அவர்களே சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.



* மிகவும் க்ரியேட்டிவாக போராட்டத்தை பல உத்திகள் மூலம் நீர்க்க விடாமல் அல்லது சோர்ந்து விடாமல் ஏற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். மெமே கிரியேட் செய்து  சும்மா சுற்றுகிறவன் என்றவரிலிருந்து முகநூல் பிரபலங்கள், கார்ட்டூன் வரைபவர்கள் வரை தமது மொத்த உழைப்பையும் இந்த விடயத்தின் ஆழத்தில் உள்ள பல அடிப்படை விடயங்களையும் வெளியில் கொண்டு வைத்து அதனை எளிமையாக ஒரு "மாஸ்" அதாவது பெருந்திரளான மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதென்பது மிக முக்கியமான விடயம். எதிர்காலத்தில் இடம்பெறவிருக்கும் போராட்டங்களிலும் ஒரு வகை வரட்டுத்தனங்களைத் தவிர்த்து கேளிக்கையும் கொண்டாட்டமுமாக குறைந்த பட்ஷம் க்ரியேட்டிவாக எளிமையாக பெருந்திரளிடம் நமது கோரிக்கைகளை முன்வைப்பது அவசியமான ஒன்று.








* உற்சாகமான பேச்சாளர்கள், பல விடயங்களையும் கவனத்திற்குட்படுத்தும் போக்கு என்பதும் முக்கியமானது. இது ஜல்லிக்கட்டுக்கு மட்டுமானதில்லை என்பதை இரண்டாவது நாள் முதல் இளைஞர்களின் பல்வேறு குரல்களினூடாக நாம் அறிகின்றோம். விவசாயிகளைப் பற்றி, மரபுகள் அழிவதைப் பற்றி, உணவு, சுகாதாரம் போன்றவற்றின் முக்கியத்துவம், உள்ளூர் அடையாளங்களை பேண வேண்டியதன் அவசியம் பற்றி பலரும் கருத்துக்களை வெளியிட்டு வருவது ஆரோக்கியமானது. இந்த வகையான கருத்துக்கள் ஒரு பெருந்திரளான மக்களிடம் கருத்தாக சென்று சேர்வது இந்த மாதிரி ஒரு பொதுக் குறிகாட்டியான பிரச்சினைகளின் போது மட்டுமே சாத்தியம். வாழ்க்கை முழுவதும் கத்தினாலும் கும்பல் மனநிலையில் மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவது கடினம், ஆனால் சில சந்தர்ப்பங்களை பயன்படுத்தி அவற்றை வெகுஜன கருத்தியலாக மாற்றுவது மிக முக்கியமானது. அவற்றை செய்யும் அந்த இளைஞர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள்.


இந்த வகையான கருத்துக்களை உருவாக்குவதற்காக தமது வாழ் நாள் முழுவதும் உழைத்த  பலரின் உழைப்பும் அவர்கள் உருவாக்கிய அறிவு சார் கருத்துக்களும் தான் இன்று கோஷங்களாகவும் பலமான எதிர் விவாதங்களாக உருவாக்கியிருப்பதையும் யாரும் மறந்துவிடக் கூடாது.

* "மாஸ் மெண்டாலிட்டி " அதாவது கும்பல் மனநிலைக்கென்று இருக்கக் கூடிய பல பொதுவான வரையறைகளை மீறி இந்த போராட்டம் இடம்பெறுவது முக்கியமானது. தமிழ்நாடு தன் மேல் கவிந்திருந்த பல தவறான அபிப்பிராயங்களை மாற்றிக் காட்டியுள்ளது. இனி தமிழ்பேசும் சமூகங்களில் இடம்பெறும் சாத்வீக அற வழிப் போராட்டங்கள் அனைத்திற்கும் ஒரு வித்தியாசமான முன்னுதாரணமாக இது மாறியிருக்கிறது. சமூகவலைத்தளங்கள் பற்றிய பொதுப்புத்தியில் உருவாகியிருந்த பல கருத்துக்களையும் இந்த மாற்றம் புரட்டிப் போட்டிருக்கிறது.






* எனது அவதானிப்பில் கடந்த எட்டு வருடங்களில் தன்னெழுச்சியாக ஈழத்தில் இப்படி இளைஞர்கள் எதற்காகவும் ஒன்று கூடவில்லை. வித்தியாவின் போராட்டம் தவிர்த்து.

இதில் தவறுகள் இருக்கலாம், இது மேலோட்டமானதாகவும் இருக்கலாம் ஆனால் கவனிக்க வேண்டிய விடயம் என்னவென்றால் அவர்கள் வெளியே வந்திருக்கிறார்கள். எங்களுடைய சூழல் தமிழகத்தைப் போன்றதல்ல. இங்கே பல சிக்கல்கள் உண்டு. ஏனைய பல பொதுப்பிரச்சினைகளுக்கு இளைஞர்கள் இப்படி வரவில்லைத் தான், ஆனால் இளைஞர்கள் இப்படியான ஓரளவு ஆபத்துக்குறைந்த கவனயீர்ப்புக்களிலாவது ஒன்று திரள்வது, ஜனநாயகத்தை, அற வழிப் போராட்டங்களை நடத்துவது தேவையான ஒன்று. அது எதிர்காலத்தில் வளரும் போக்குக் கொண்டது. அப்படி ஆகவில்லையென்றால் கூட பரவாயில்லை, ஆனால் முயற்சி செய்து பார்ப்பதில் தவறில்லை.










இந்தத் தலைமுறையில் போராட்ட வடிவங்கள் மாறத் தொடங்கி விட்டன. நாம் யாரிடமிருந்தும் நல்லவற்றைக் கற்றுக் கொள்ளலாம். அதிலெல்லாம் பெரிய தவறிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இனி ஈழத்தில் நடக்கும் போராட்டங்களில் இப்பொழுது நடந்து கொண்டிருக்கும் கவனயீர்ப்புகளில் பங்குபற்றும் ஒரு பத்துப்பேர் வந்தாலும் அது பெரிய வெற்றியே. சும்மா இருப்பதை விட எதையாவது முயற்சி செய்து பார்ப்பது தான் நமக்கிருக்கும் ஒரே வழி .

கிரிஷாந்த்- 

ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஏன் ஈழத்தில் ஆதரவு?




தொடர்ந்து ஒரு சில மாற்றுக் கருத்தாளர்களால் இந்தக் கேள்வி முன்வைக்கப் பட்டு வந்துகொண்டிருக்கிறது. மூன்று விதத்தில் ஈழத்திலிருக்கும் கருத்தாளர்கள் அதனை எதிர்ப்பதாக நான் மட்டுக்கட்டுகிறேன்.

1 - இது ஒரு சாதிய விளையாட்டு இதனை நாம் ஆதரிக்கக் கூடாது.
2 - இது ஒரு ஆணாதிக்க விளையாட்டு இதனை நாம் ஆதரிக்கக் கூடாது.
3 - ஈழம் தனக்கான தனிப் பண்பாட்டை உருவாக்க வேண்டும், இங்கேயே 1008  பிரச்சினைகள் உள்ளன. அதனால் நாம் இப்பொழுது இதற்காக கவலைப் பட தேவையில்லை.

நல்லது.

1 -நாம் சொல்வது போல் இது சாதி விளையாட்டு இதனைப் பற்றி அறியாமல் நாங்கள் இங்கே கொந்தளிக்கிறோம் என்றால் , குறித்த சாதியைச் சேர்ந்து இத்தனை லட்ஷம் பேர் இருப்பார்கள் என்பது ஆச்சரியமான தகவலே, எங்களை விட அங்கிருப்பவர்களுக்கு தெரியுமே இது. ஏன் இத்தனை பேர் திரளுகின்றனர். பொது அடையாளங்களின் கீழ் இணையும் மக்கள் தொகுதியை நாம் சாதிய வெறியர்களாக சிந்திப்பது பிழையான விடயமாகவே நான் கருதுகிறேன்.

2 - ஆணாதிக்கம் என்றால், அது உரையாடப் படாமல் இல்லை, அது நிகழ்ந்து கொண்டுதானிருந்தது. ஆனால் இப்படியான  வாதங்களை வைத்துத் தான் தொடர்ந்து பன்னட்டுக் கம்பனிகள் மக்களை ஒன்று திரள விடாமல் தடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அவர்களின் கருணையில் காசு தான் தெரியும். இதனைக் கூடவா நாம் தெரியாமலிருக்கிறோம். இந்தப் பக்கத்தை நாம் எப்படி தாண்டப் போகிறோம்.

3 - ஈழத்தின் ஆயிரத்தெட்டு பிரச்சினைகளை விட்டுவிட்டு ஏன் இதற்கு குரல் கொடுக்கிறார்கள். முதலில் ஒரு விடயம், ஈழம் தொடர்ந்து வெகுஜன எழுச்சிகளுக்கு பழக்கப்படாத ஒரு மக்கள் திரளாகவே நான் பார்க்கிறேன். மேலும் இவர்களின் தன்னெழுச்சியென்பது எனக்கு எப்பொழுதும் ஆச்சரியத்தை தருவது, மிக வித்தியாசமான நிகழ்வுகளுக்கே அவர்கள் தொடர்ந்தும் துலங்கலைக் காட்டி வருகிறார்கள்.

இப்பொழுது நடந்தது ஒரு கவனயீர்ப்பு மாத்திரமே. யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்ததைத் தொடர்ந்து வேறு வேறு இடங்களில் யாரென்றே தெரியாதவர்கள் குரல் கொடுக்கவும் வீதிக்கு வரவும் கூடியதாக இருந்திருக்கிறது. நான் சமூகத் தளத்தில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்து ஒரு ஆறு வருடங்கள் இருக்கும். ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் ஒரு பத்துப் பேரைத் திரட்டுவதென்பது மிகவும் கடினமான காரியம். அதே நேரம் ஒருவர் குறித்த ஒரு பிரச்சினைக்காக அவர் போராடுகிறார்  அல்லது ஆதரிக்கிறார் என்பதற்கு பல காரணிகள் இருக்கலாம். எல்லோரும் ஒரே நோக்கில் போராடுவதுமில்லை ஆதரிப்பதுமில்லை , ஒரே நோக்கில் எதிர்ப்பதும் மறுப்பதுமில்லை. எதிர்க்கும் போதும் ஆதரிக்கும் போதும் ஏற்படும் ஆபத்துக்களை சீர்தூக்கிப் பார்த்தே எந்த நிலைப்பாட்டையும் நாம் எடுக்க முடியும்.

வெகுஜன எழுச்சி அல்லது இளைஞர் எழுச்சி என்பது கணிதமல்ல.  அது ஒரு தொடக்கம் அல்லது குறிகாட்டி. என்னைப் பொறுத்தவரை கடந்த ஆறு வருடங்களில் நடந்த பெரும்பாலான வெகுஜன எழுச்சிகளிலிருந்து சிறு குழு உரையாடல்கள் வரை சென்றிருக்கிறேன். பங்கு பற்றியிருக்கிறேன். ஒன்றுமே ஒன்றுபோலில்லை. பெரும்பாலான சிறு கூட்டங்கள், ஒரு வகை பலவீனத்தால் மக்களை, இளைஞர்களை வசை பாடிக் கொண்டேயிருக்கும். சில குழுக்கள் அதனை அறிவார்ந்த தளத்தில் நகர்த்தும். இரண்டிலும் நான் பங்குபற்றியிருக்கிறேன். அந்த அடிப்படையில் வெகு ஜன எழுச்சியை அல்லது இளைஞர் தொகுதியின் போராட்டங்களை எனது பாடசாலைக்கு காலங்களிலிருந்தே அவதானித்து வருகிறேன்.



அது முற்றிலும் விசித்திரமானது. நாம் மனதில் நினைப்பதைத் தான் அவர்கள் பேச வேண்டும் கத்த வேண்டும் என்பதெல்லாம் நடக்காது. இடை நடுவே அதிகாரத்தை எதிர்த்து அவர்கள் கெட்ட வார்த்தையை எறிவார்கள். அதனை பார்த்துவிட்டு இதெல்லாம் ஒரு போராட்டமா என்றெல்லாம் கேட்க முடியாது. குறைந்தது பத்துபேர் செய்த போராட் டத்திலிருந்து ஐந்தாயிரம் பேர் உள்ள போராட்டங்கள் வரை கலந்திருக்கிறேன். எல்லாவற்றிலும் ஏராளம் கற்றுக் கொள்ள இருக்கிறது. நான் என்னை ஒரு கவிஞனாகவே மதிக்கிறேன். நான் எனது காலத்தின் மக்கள் திரளின் போராட்டங்கள் உணர்வு வெளிப்பாடுகளின் போதெல்லாம்   முன் வரிசையில் நிற்கவே விரும்புகின்றேன். அது சாமானியர்கள் நிற்கும் வரிசை, அவர்களுக்கிருக்கும் கோபத்தையும் உணர்வையும் நான் கற்றுக் கொள்ள விரும்புகிறேன். அதற்காகவே எல்லா நேரங்களிலும் மக்களோடு நிற்கப் பிரியப் படுகிறேன். நான் அதிகமும் எதிர்த்த எழுகதமிழுக்குக் கூட நான் சென்று அங்கிருப்பவர்களுடன் உரையாடியும் அவதானித்தும் வந்தேன். இது ஒரு முக்கியமான இயக்கம் என்று நினைக்கிறேன்.

எல்லாப் போராட்டங்களிலுமே விமர்சனங்கள் உண்டு. அது எல்லோருக்கும் உண்டு, கலந்து கொண்டவருக்கு உண்டு, பார்வையாளருக்கும் உண்டு. அதனை நாம் உரையாட வேண்டும்.

ஆனால் இப்போது என்னைப்  பொறுத்தவரை தமிழக மக்களின் இந்தப் போராட்டத்திற்க்காக என் வாழ்நாளின் இரண்டு மணித்தியாலங்களை சிலவழிப்பது அவ்வளவு பெரிய பாவமாகத் தெரியவில்லை. எல்லோருக்கும் எல்லா அமைப்பிற்கும் ஒரு கொள்ளளவு இருக்கிறது, அதற்கு அமைவாகவே எதனையும் செய்ய முடியும் அது போக, ஏதோ ஒரு அதிகாரத்திற்கெதிராக  மக்கள் சுருண்டிருக்கும் தமது கால்களை நகர்த்தி ஓரடியை முன்னுக்கு வைத்தும் ஒரு கையை வானுக்கு எறிந்தும் நிலமதிரக் குரலெழுப்பியும் நிற்பார்களெனில்  அவர்களோடு நானும் நிற்பேன். அது ஒரு நம்பிக்கை. அது ஒரு தொடக்கம்.

கிரிஷாந்த்-

புதன், 28 டிசம்பர், 2016

உருக்கும் நெருப்பின் கண்ணீர்



வரலாற்றின் பேராற்றில் லட்சம் கவிஞர்கள் வரலாம் போகலாம் . எஞ்சப்போவது சில வாழ்க்கைகள் தான்  , சில வாழ்க்கைகளிற்கு அர்த்தம் புதிரானது . ஏன் இந்த முட்டாள் வீணாகச்செத்துப்போனான் ? என்று சாதாரண மனத்துக் தோன்றிக்கொண்டேயிருக்கும். சில்வியா பிளாத்தும் , வின்சண்ட் வான்கோவும் சிவரமணியும் சாதாரண மனத்துக்கு  பைத்தியக்காரர்கள்தான். உண்மையில் அவர்கள் தங்களைக்கொன்று கொள்ளவில்லை. தங்களை அவர்கள் ஏற்கனவே வெளிப்படுத்திவிட்டார்கள். அவர்களுடைய உயிர்  இந்த உலகத்தின் மடமைகளை எதிர்கொண்டு விட்டது தூரிகைத்   தீற்றலாகவும் , நெருப்பெரியும் வரிகளாகவும்  அவை வாழ்வு பெற்றுவிட்டன.  இதில் இன்னொரு வகை உண்டு . உண்மையில் அவர்கள் கொல்லப் பட்டு  விடுவார்கள் என்று தெரிந்தும் , எதிர்த்து நிற்பது பாரதியைப்போல் ,  எஸ்போசைப்போல். இந்த மனங்களைக் காலம் தான் வாழும் காலத்தில் புரிந்து கொண்டதேயில்லை. இவர்கள் எல்லோரும் மனிதப்பெருக்கின் நெருப்பு நதிகள் .

எஸ்போஸ்


என்னுடைய தலைமுறைக்கும் எனக்கடுத்த தலைமுறைகளுக்கும் இருக்கப்போகின்ற பிரச்சினைகளைப்பற்றி ஏற்கனவே இத்தொடரில் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.  சேரனைப்பற்றிய குறிப்பில்  அதன் பிரச்சாரமான மொழியைப்பற்றி  குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஆனால் அவருடைய அரசியல் நிலைப்பாடுகள்  சரியானவையே . எப்பொழுதும் அது யார் செத்தாலும் அழுதது. ஆனால் அது கவிதையா இல்லையா என்பதுதான் பிரச்சினை. அதனை என்னால் தர்க்க ரீதியாக விளங்கப்படுத்த முடியவில்லை . எது கவிதை எது கவிதையில்லை என்பதை . உதாரணங்களால் தான் காட்ட
முடியும். பா. அகிலனும் , எஸ்போசும் , நட்சத்திரன் செவ்விந்தியனும் தான் எனக்கு உதாரணங்கள். வாசித்தே நீங்கள் வேறுபாடுகளை உணர முடியும்.

உலகின் மகத்தான கவிஞர்களில் பலரும் ,  எரிந்து கொண்டிருப்பவர்கள் . அவர்களுடைய வாழ்க்கை நிச்சயமில்லாதது . அவர்களுடைய குரல் எப்பொழுதும் ஒன்றுதான் .  அது அதிகாரத்திற்கு எதிரானது .  எஸ் போஸ் தமிழில் மிகவும் நூதனமான இன்னுமொரு மொழியடுக்கைத்திறந்தவர் .

பிரச்சாரத்திற்கும் கலைக்கும் உள்ள இடைவெளியை அவரது கவிதைகள் கடந்துவிடுகின்றன , .ஒவ்வொரு தடவையும் சூரியனைக் கவர்ந்து சென்ற மிருகம் என்ற  அந்தக் கவிதையை வாசிக்கும் போதெல்லாம்  , மூச்சு நின்றும்  கண்ணீர் கெட்டித்தும் உறைந்துவிடுவதையும் இப்பொழுதுவரை தடுக்க முடியவில்லை.

சூரியனை கவர்ந்து சென்ற மிருகம்

-----------------------------------

என் அன்புக்கினிய தோழர்களே
எனது காதலியிடம் சொல்லுங்கள்
ஆயிரக்கணக்கில் மனிதர்கள் குழுமியிருந்த
வனாந்தரத்திலிருந்து
ஒரு மிருகம் என்ன இழுத்துச்சென்றுவிட்டது
கடைசியாக நான் அவழுக்கு முத்தமிடவில்லை
அவளது கண்களின் வழமையாயிருக்கும் ஒளியை நான் காணவில்லை
கணங்களின் முடிவற்ற வலி தொடர்கிறது
கடைசிவரை நட்சத்திரங்களையோ புறாக்களையோ
எதிர்பார்த்த அவளுக்கு சொல்லுங்கள்
எனது காலத்திலும் எனது காலமாயிருந்த
அவளது காலத்திலும் நான் அவற்றை காணவில்லை
என்ன ஒரு மிருகம் இழுத்துச்சென்றுவிட்டது.

நான்.
இனிமேல்
எனது சித்திரவதை காலங்களை
அவளுக்கு ஞாபகப்படுத்த முடியாது
எனவே தோழர்களே
நான் திரும்ப மாட்டேன் என்றோ அல்லது
மண்டையினுள் குருதிக்கசிவாலோ
இரத்தம் கக்கியோ
சூரியன் வெளிவா அஞ்சிய ஒருகாலத்தில்
நான் செத்துப்போவேன் என்பது பற்றிச்சொல்லுங்கள்.

நம்பிக்கயைற்ற இந்த வார்த்தைகள்
நான் அவளுக்கு பரிசளிப்பது
இதுவே முதற்தடவை எனினும் அவளிடம் சொல்லுங்கள்
அவர்கள் எனது இருதயத்தை நசுக்கிவிட்டர்கள்
மூளைய நசுக்கிவிட்டார்கள்
என்னால் காற்றை உணரமுடியவில்லலை.
_________________________________________

இவ்வளவு உக்கிரமாக  இந்தத்தருணங்களைப் பதிவு செய்த கவிதை தமிழிலேயே இல்லை எனலாம்.  குறிப்பாக ஈழத்தமிழ்க் கவிதைப்பரப்பில்  மொழியை , அதன் காட்சியமைப்பை , உணர்வுத்தளத்தை   இவ்வளவு நேர்த்தியாகக் கையாண்டதோர் கவிதையை நான் படித்ததேயில்லை . அதுதான் எஸ்போசின் தனித்துவம் . நெருங்கிச்செல்ல நெருங்கிச்செல்ல  ”மொழி”,  உறைந்த மெழுகைப்போல  நித்தியமான இரண்டு கண்ணீர்
துளியைப்போல வரலாற்றில் மாறிவிட்டதை இந்தக்கவிதையைப்படிக்கும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் நான் உணர்கிறேன்.

யுத்தம் அலைச்சலின் வெளி அதில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதும்  பைத்தியத்தின் உச்சம் . நாளை நானிருப்பேனா ? , நாமிருப்போமா ? , யாருமிருப்போமா ?  என்ற நிச்சயமற்ற அந்த நாட்களின்  உள்ளுணர்வுகளை  எனக்கு ஓரளவு கடத்தியது எஸ்போசின் கவிதை வரிகள். விந்தையான படிமங்களும் இதயத்தை நோக்கி உரையாடும் மொழியும் கண்ணீரைத் தேக்கிவைத்த உடலின் தொடுகையும் எப்படியிருக்குமோ  அப்படி என்முன்  எஸ்போஸ் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்.

எஸ்போசின் மொழி ஒரு பழஞ்சுரங்கத்தைப்போன்றது , அதற்குளிருந்து  மந்திரம் நிறைந்த வார்த்தைகளை எடுத்துவைத்து  ஓர் பிரமாண்டமான வாழ்க்கையை அவர் நம்முன் நிகழ்த்திக்காட்டுகிறார்.

பேய்களின் காலத்தை மறத்தல் அல்லது தப்பியோடுதல்

அழிவு காலத்தில் நீ புலம்பித் தீர்க்கிறாய்
என்றாலும்
கண்களைக் குருடாக்கிக் கொண்டு
நிலவையும் நட்சத்திரங்களையும்
தனது தீராத வலியால் அணைத்தபடி
அழிவுகாலம் தொடர்கிறது
உனக்கும் எனக்குமாக நாங்கள் விதைத்த
நெல்மணிகளை
உனக்கு மட்டுமே பூர்விகமான குடிசையை
நூறு வருடங்களின் பின்பும் எஞ்சியிருந்த மிகப் பழைய
தங்க வளையல்களை
தீராத எல்லைச் சண்டையில்
யாருக்குமற்றிருந்த நிலத்துண்டை;
எல்லாவற்றையும் நாங்கள் இழந்தோம்
நீ உதிர்க்கும் ஒவ்வொரு சொற்களிலும்
அழிவின் துயரம் வன்மத்தோடிருக்கிறது
யாருக்குத் தெரியும்
நீ வாழ்ந்து கொண்டிருந்த கடவுளரின் நம்பிக்கை
உன்னைச் சபித்துவிடுமென்று
நீ எப்போதாவது நினைத்திருக்கிறாயா?
இப்படியொரு சாபக்கேட்டை
உனது குழந்தைகளுக்கு
நினைவுறுத்த வேண்டியிருக்குமென்று,
என்றாலும் அது நடந்தே விட்டது; நடந்தே விட்டது;
அவர்கள் வந்து விட்டார்கள்
நீயே சொல்
சாத்தானின் தோட்டத்தில்
தப்பிப் பிழைத்தலற்று வாழ்தல்
சாத்தியமா?

--------------------------

இது இந்த நிலத்தின் உள்ளூறும் இரத்தப்பெருக்கை  நினைவு ததும்பும் சொல்லடுக்குகளால்  மீளக்கிளறும் இதயத்தின் ஓலம் .  எளிமையாக அன்பு செத்துவிடப்போகிறது என்ற அச்சம் .

அதிகாரம்  எப்பொழுதும் எல்லாவற்றுக்கும் எதிரானதாகவே இருந்து வருகின்றது . நாம் வழங்கிய அதிகாரம்  எம்மை ஆண்டு விடுகின்றது . அதே போன்று எம்மிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட அதிகாரமும் எம்மை ஆண்டு விடுகிறது . ஒரு கவிஞரின் குரலென்பது எப்பொழுதும் அடக்கு முறைக்கு எதிரானது  ,எப்பொழுதும்  எந்தவொரு  அப்பாவிகளின் கொல்லப்படுதலையும் ஏற்றுக்கொள்ளாததது.  அதுதான் இலக்கியத்தின் நீதியுணர்ச்சி இரத்தத்தின் விளறை யாரும் ரசிக்க முடியாது .  கொண்டாட முடியாது .  இரத்தம் இரத்தம் தான் . யுத்தம் யுத்தம் தான் .

விடுதலைப்போராட்டம்  ஒரு இராணுவக்கட்டமைப்பாக மாறிய பின் அது தனது சுரத்தை இழந்து விட்டது . விடுதலைப்போராளிகளுக்கு
அதிகாரிகளின் குரல் வாய்த்தது . தலைவர்கள்கடவுள்களானார்கள்.கடவுள்களிடம் எப்பொழுதும் மண்டியிட்டே பிரார்த்திக்க முடியும் எதிர்த்தொரு கேள்வி எப்படியெழுப்புவாய் . உனக்காக நான் செத்துப்போவேன் என்றால் நான் என்ன செய்தாலும் நீ பொறுத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும் . இது அவர்களின் நம்பிக்கையாய் இருந்தது . அதை எதிர்ப்பதில் சாமானியனுக்கு இருக்கும் தைரியம்  கவிஞருக்கும் இருக்க வேண்டும். போர் வெற்றிகளைப் புழுகி , கடவுளை வாழ்த்தி அவர்கள் பாட்டுப்பாட மாட்டார்கள்.  முருகனுக்கு அடுத்தவர் நீர்தான் , எங்களை நீங்கள் ஆண்டு நடத்துக  என்று  கால் நக்க மாட்டார்கள். அவர்கள் சாமனியர்கள் : அவர்கள் கவிஞர்கள். ”தப்பிப்பிழைத்தலற்று வாழ்தல் சாத்தியமா  இந்த சாத்தானின்
தோட்டத்தில்” என்ற எஸ்போசின் குரல் அதுதான்.

தமிழ்ச்சமூகமே பெரும்பாலும் சுயநலமும் தாழ்வுச்சிக்கலும் உள்ளதுதான் அதன் மத்திய தர வர்க்கம் , மேல் தட்டு வர்க்கம் அதனது அரசியல் அபிலாசைகளை அதிகார நிறுவுகையை மேற்கொள்வதற்கு சாதாரண மக்கள்தான் பலியாடுகள் . வெகு சாதாரணமாக பார்த்தாலே தெரியும் , யார் எப்பொழுதும் ஆண்டுகொண்டேயிருக்கிறார்கள் ? யார் கவிதை பாடி விட்டு பல்கலைக்கழகங்களிலும் வெளிநாடுகளிலும் சொகுசாக
வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் .

 ஏன்  சிவரமணியும்  எஸ்போசும் செத்துப்போனார்கள்?

ஒன்று தன்னையழித்துக்கொள்ளும் அல்லது தனது சொற்களுக்கு பதில் வேட்டுகளை  வாங்கிக்கொள்ளும்.  எஸ்போஸ் இரண்டாவது வகை .  அவனது குழந்தையின் முன் அவன் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டான். அவனது கவிதைகளின் தீர்க்க தரிசனம் வாழ்க்கைக்குமிருந்தது. அதனால் தான் அவன் எழுப்பிய அந்த முடிவற்ற கேள்விதமிழ்ப்பரப்பில்இருந்து கொண்டேயிருக்கப்போகிறது.

“அதிகாரத்தைச் சிலுவையிலறைவதா
அதிகாரத்திற்கெதிரான நமது இருதயங்களைச்
சிலுவையிலறைவதா”

-கிரிஷாந்-

இணைப்புகள் - http://esposh.blogspot.com/2008/06/blog-post_8231.html  

திங்கள், 26 டிசம்பர், 2016

ஒரு காட்டுமிராண்டியின் கவிதைகள்



நெருக்கமான நண்பனின் பதைபதைப்பைப் போல் எப்பொழுதும் என்னுடன் கதைத்துக் கொண்டும் அவனது அன்றாட வாழ்க்கையை அத்தனை வெளிச்சமாய் திறந்து வைத்துக்கொண்டுமிருக்கிறது மனுஷ்ய புத்திரனது கவிதைகள்.

மனுஷ்யபுத்திரன் 


கவிதையை வாசிக்கின்ற யாருக்கும் மிக எளிமையாக மனுஷ்யபுத்திரன் அணுக்கமாகிவிடுகிறார். ஒரு குழந்தையைப் போல அவரது புத்தகங்களை மடியில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டால் அந்தக் குழந்தை சில நேரம் நம்மைக் கிள்ளுகிறது , அழுது நடித்து தனக்கு விரும்பியது எதுவெனக் காட்டுகிறது , சிரித்துக்கொண்டே முத்தமொன்றைத் தருகிறது ,  முத்தமிட்டால் சில நேரம் கன்னத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு  உவ்வே என்கிறது, சில நேரம் தேவதைக் கனவுகள் வந்து புன்னகைத்துக் கொண்டே உறங்குவது போலிருக்கிறது , சில நேரங்களில் யாரையோ பற்றி முறையிடுகிறது , சில நேரங்களில் கட்டியணைத்துக் கொண்டு வேறு யாரிடமும் போக மாட்டேன் என்கிறது , சில நேரங்களில் சிறகு முளைத்துப் பறந்து விடுகிறது, நான் அவதானித்த வரை "குழந்தை" தான் மனுஷியபுத்திரன் கவிதைகளின் இயல்பு. அதன் எளிமையான உணர்வாக வாழ்வின் பசி அடிவயிற்றில் கிடக்கிறது. அதற்காகவே அது ஓயாமல் அழுதுகொண்டிருக்கிறது.

மனுஷ்யபுத்திரனின் கவிதைகளில் "பொதுத்தன்மை" மிக முக்கியமான ஒரு அம்சம். அது கால தேசங்களுக்குள் கட்டுப்படுவது குறைவு.ஆனால் சில வேளைகளில்  அப்படி நிகழ்வதுமுண்டு. பெரும்பாலான கவிதைகளுக்கிருக்கின்ற சொற் தேர்வுமுறையும்  வாழ்க்கையின் அன்றாடக் கணங்களின் நுட்பமான அவதானிப்பும் இன்று நாம் அதிகம் பார்க்க மறந்திருக்கும் தருணங்கள்,

யாரோ கவனிக்கும்போது

யாரோ கவனிக்கிறார்கள்
என்று தெரிந்ததும்
காதலர்கள் அந்த இடத்திலிருந்து
நகர்கிறார்கள்

ஒரு இளம் பெண் தனது உடலில்
குறுகுறுப்பை உணர்கிறாள்

பேருந்தில் ஒருவன் செல்போனை
அணைத்துவிடுகிறான்

இரண்டு பேர் மிகவும் தாழ்ந்த குரலில்
சண்டையிடத் தொடங்குகிறார்கள்

குழந்தைகளின்  இயல்பு
திடீரென மாறி விடுகிறது

அழகற்ற ஒருத்தி
மனம் உடைந்து அழுகிறாள்

ஒரு சிறு பையன்
சிகரெட்டைக் கீழே போட்டுத் தேய்க்கிறான்

மனப்பிறழ்வு கொண்ட ஒருத்தி
எல்லா சாவித்துவாரங்களையும் அடைக்கிறாள்

இளைஞர்கள் மிகவும் உயரமான
இடத்திலிருந்து குதிக்கிறார்கள்

ஒரு மூதாட்டி மீண்டும்
அதே கதையைச் சொல்லத் தொடங்குகிறாள்

பூச்சாடியில் மலர்கள்
சரி செய்யப்படுகின்றன

கலைந்த முகங்கள்
நேர்த்தியாக்கப்படுகின்றன

பத்திரிகையில் ஒரு திருத்தம்
வெளியிடப்படுகிறது

மருந்துக்கடையில் ஒருத்தி
எதையோ வாங்க மிகவும் நாணமடைகிறாள்

அரவமற்ற சாலையில்
ஒருவன் வேகமாக நடக்கத் தொடங்குகிறான்

குடிபோதையில் நிராதரவாய் கிடந்த யாரோ
முனகத் தொடங்குகிறான்

மதிய வெயிலில் தியானித்த காகம்
சட்டென எழுந்து பறக்கிறது

ரயிலில் குருட்டுப் பிச்சைக்காரி
இன்னும் உருக்கமாகப் பாடுகிறாள்

யாரோ பாதிப் புணர்ச்சியில்
திடுக்கிட்டு எழுந்துகொள்கிறார்கள்

ஒரு கொலைகாரன் தன்கத்தியை
மறைத்து வைக்கிறான்

கோமாளிகள் இன்னும் சிரிக்கவைக்கப்
போராடுகிறார்கள்

சொற்பொழிவாளன் மேலும்
குரலை உயர்த்துகிறான்

ஒரு தவம்
கலைகிறது

குடியரசு தின அணிவகுப்பில்
நாட்டின் தலைவர்
கொட்டாவியை அடக்கிக்கொள்கிறார்

ஒரு வேசி
மெலிதாகப் புன்னகைக்கிறாள்

ஏழ்மையை மறைக்க
ஒருவன் வீணே  பொய் சொல்கிறான்

மைதானத்தில் அவசர அவசரமாக
ரத்தக்கறைகள் கழுவப்படுகின்றன

கடையில் அவ்வளவு மெலிதான
ஆடையை ஒருத்தி தேர்ந்தெடுக்கிறாள்

சிலர் பணத்தைப்
பத்திரப்படுத்துகிறார்கள்

சரித்திரத்தில் இடம்பெறுவதற்கான
தீவிரத் திட்டங்கள் தீட்டப்படுகின்றன

முற்றாக நம்பிக்கையிழந்தவர்கள்
ஏதேனும் உதவி கிடைக்கலாம்
என்று மீண்டும் நம்பத் தொடங்குகிறார்கள்

யாரோ கவனிக்கிறார்கள்
என்று தெரிந்ததும்
எல்லோருமே தங்கள் சுதந்திரத்தைக்
கொஞ்சம் இழக்கிறார்கள்.

இந்தக் கவிதையின் நேரடியாக உரையாடும் தன்மையிலும் கூட அதிகளவான கவனிப்பின் தருணங்கள் தோன்றி ஒருவரை ஒருவர் எப்படி அணுகுகிறோம் வெளிப்படுத்துகிறோம் என்பதை இந்தக்  கவிதை நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறது , மேலும் அதைப் பார் இதைப் பார் என்று நடந்து சென்று ஊரைச் சுற்றும் போது ஒரு நண்பர் காட்டும் உலகத்தைப் போல் அது இந்த உலகத்தின் பல காட்சிகளையும் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது, கேள்வி கேட்கிறது.

 மனுஷ்யபுத்திரன்  உலகத்தின் மீது எழுப்பும் எளிமையான கேள்விகள் முக்கியமானது. ஒரு உரையில் அவர் கேட்கிறார் " என்னைப் பற்றிச் சொல்லும் போது இந்த மேடையில் சொன்னார்கள் , மனுஷ்யபுத்திரன் மிகவும் துணிச்சலானவர் என்று , எனக்கு ஒரு கேள்வி மனதில் வருகிறது , துணிச்சலாக இருப்பது தானே மனிதனுடைய இயல்பு.மனுஷ்ய புத்திரன் ரொம்ப நேர்மையாய் பேசுகிறார் என்று , நேர்மையாக இருப்பது தானே மனிதனுடைய இயல்பு. அது எப்படி ஒருவருடைய பாராட்டுக்குரிய இயல்பாக மாறிவிடுகிறது.  அப்படியென்றால் எங்கே  நாம் செல்கிறோம்  , ஒட்டுமொத்தமாக  நாம் இழக்கிறோமா? எனக்கு அது மிக மிக இயல்பான ஒன்று , ஒரு மனுஷனுக்கு கோபம் வந்தால் ஒரு கல்லெடுத்து ஏறியிறாங்க , அந்த மாதிரியானது தான் எழுத்து. ஆனால் நாம் ஏன் கல்லை எடுத்து எறியத் தயங்குகிறோம். நமக்கு கோபம் வந்தால் அதிகாரத்தைப் பார்த்து திட்டுகிறோமே, நாம் ஏன் கெட்ட வார்த்தைகளை மறைத்துக் கொண்டு அவ்வளவு நாகரீகமாகப் பேசக் கற்றுக் கொண்டோம் . இது தான் என்னுடைய கேள்வி "

இது தான் அடிப்படையான இன்றைய உலகப் போக்கின் அபத்தங்களில் ஒன்றாகப் பார்க்கிறேன். அன்பு மறைந்து அந்த இடத்தில் ஒரு சடங்கான புன்னகையும் நலன் விசாரிப்பும் கிடக்கிறது, இருவருக்குமே தெரிகிறது அது போலியானதென்று , ஆனால் செய்கிறோம் , திரும்பத் திரும்ப, ஒவ்வொரு நாளும். இதன் மீது தான் மனுஷ்ய புத்திரனின் கவிதைகள் கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. அதன் தார்மீகம் அது தான் , ஒரு காட்டுமிராண்டியாக நின்று கொண்டு அது  கேள்வியெழுப்புகிறது  . ஒரு கைவிடப் பட்டவனாக , ஒடுக்கப்பட்டவனாக.

அது தான் உண்மையாகவுமிருக்கிறது, தமிழ்க் கவிதைகளின் நேரடியான உரையாடல் தன்மையின் சாதனைகளில் மனுஷ்யபுத்திரனின் கவிதைகள் உருவாக்கியிருக்கும் உரையாடல் தான் ஆகப்பெரியது.

அது எல்லவற்றையும் உரையாடுகிறது. மொழியடுக்குகளுக்குள் ஒளிந்திருந்த ஒரு சொல் முறையை மனுஷ்யபுத்திரன் தீண்டியிருக்கிறார், அதன் தொடுகை ஒவ்வொரு கவிதையிலும் இடைவிடாது தொடர்கிறது. ஒரு நெருக்கமானவனின் குரல் போல.

காதலில், அன்பில் இருந்து தான் இந்த வாழ்வை மீட்டெடுக்கமுடியுமென்பது  இந்தக் கவிதைகளின் நம்பிக்கையாயிருக்கிறது. ஆனால் அது நம்மை நேரடியாக வெறுப்பை நோக்கி நம்பிக்கையின்மையை நோக்கி அழைத்துச் செல்வது போல் சென்று  ஏமாற்றி விட்டு இன்னொரு வாசலால் நம்மை அன்பிடமே அழைத்துவந்துகொண்டிருக்கிறது.

...

நீ எப்போது  வருவாய்


*
நீ எப்போது
வருவாய்?

அந்தப் பெண்
கண்களில் நீர் தளும்ப
யாரிடமோ
தொலைபேசியில்
இந்தக் கேள்வியைத்
திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள்

நான் கவனிப்பதைப் பற்றி
கவலைப்பட அவளுக்கு
எந்த அவகாசமும் இல்லை

எப்போது வருவாய்
என்பதைக் கேட்பதைத் தவிர
அவளுக்கு இந்த உலகத்திடமிருந்து
தெரிந்துகொள்ள எதுவும் இல்லை

அவள் பிடிவாதமாக இருந்தாள்
மன்றாடுதலுடன் இருந்தாள்
தனிமையாக இருந்தாள்
எந்தக் கணமும் உடைந்து அழக்கூடியவளாக இருந்தாள்

எத்தனை யுகங்களாய்
இதே குரலில்
இதே கண்ணீருடன்
இதே கேள்வி கேட்கப்படும்
என்று தெரியவில்லை

வர வேண்டிய யாரோ ஒருவர்
இன்னும் வராமலேயே
இருந்துகொண்டிருக்கிறார்
 

இந்தக் கவிதை எனது வாழ்வின் நிழல் போல என்னுடன் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. நான் எனது காதலியைக் கண்டது நான்கு வருடங்களுக்கு முன், அதற்குப் பின் "நீ எப்போது வருவாய் " என்ற வாக்கியத்தை எனது காதுகளும் கண்களும் எத்தனை தடவை கேட்டிருக்கும் படித்திருக்கும் என்பதற்கு எந்தக் கணக்குமில்லை. அவளின் ஆழமான ஒரு கேள்வி அது , இடைவிடாமல் அவள் அந்தக் கேள்வியுடனே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள், எனக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அவளது சந்திப்பு ஒரு வகுப்பில் நிகழ்ந்தது, இரவுகளில் அவளை வீடுவரை அழைத்துச் சென்று விடுவேன். எப்பொழுதும் "வெண்ணிற  இரவுகள் " குறுநாவலின் இரவுகள் தான் ஞாபகம் வந்து கொண்டிருக்கும். அவளது அருகாமை ஒரு தாமரைக்குளத்தின் அருகிருந்து முடிவற்று போதையிலும் கவிதையிலும் மூழ்குவதை போன்றிருக்கும்.

பின்னர் , அவளை காதலிக்க ஆரம்பித்தது முதல் இன்று வரை ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு புதிய நாளாகவே திறக்கவேண்டியிருக்கிறது. இன்று மறைத்துவைத்திருக்கும் சண்டைகளை நேசங்களை கோபங்களை முத்தங்களை என்றைக்குமே நான்கண்டுபிடித்ததில்லை. அதனை கண்டுபிடிப்பதில் நேரத்தை செலவிடுவதை இப்பொழுது கைவிட்டு விட்டேன் .

இன்று எப்படிக் காதலிப்பதென்பது தான் எனது ஆதாரமான தீவிரம்.

இந்தப் பைத்தியக்காரக் கவிஞன் அதனை எப்படி சொல்கிறான் என்றால் ,

திசையறிதல்

எல்லா நன்றியறிதல்களும்
பதிலுபசாரங்களும்
உன்னைக் கொஞ்சம்
சிறுமைப்படுத்தவே செய்கின்றன

இன்றிலிருந்து உனது
எல்லாப் பரிசுகளையும்
நான் தரையில் விட்டுவிடுகிறேன்
ஈரம் காயாத நாய்குட்டிகளைப்போல
தம் திசைகளை
தாமே அறியட்டுமென்று

அப்படித் தான் நாட்கள் இவ்வளவு வண்ணங்களாகி விட்டன. மனுஷ்ய புத்திரனின் கவிதைகளைப் படித்துத் தான் அவளிடம் கோபம் கொள்ள சண்டை பிடிக்கக் கற்றுக் கொண்டேன், அதே போல் திரும்பிப் போய் அவளிடம் மண்டியிட்டு மன்னிப்புக் கேட்கவும் , நீ தான் எனது காதல் என்றும் சத்தமாகச் சொல்லவும்.

அறியும் வழி

உன்னைப்
பற்றிக்கொள்ளவே
முடியாதென
புரிந்த நாளில்தான்
எனக்குத் தெரிந்தது
இவ்வளவு நாளும்
உன்னை
எவ்வளவு
பற்றிக்கொண்டிருந்தேன்
என்பது

இழக்கவே முடியாதது
எதுவென தெரிந்துகொள்ள
அதை
இவ்வளவு
இழக்க வேண்டுமா?

இன்னும் நான் உடைக்க வேண்டிய எனது அகங்காரம் மீதமிருக்கிறது. அது ஒரு கவிதைக்காக காத்திருக்கிறது.
 ஒவ்வொரு தடவையும் கவிதை என்னை ஏசுகிறது . மடையா உனக்கு காதலிக்கத் தெரியாதா என்று கன்னத்திலறைந்து கேட்கிறது, சில நேரம் எவ்வளவு சொன்னாலும் உனக்கு விளங்கவில்லையா என்று ஆறுதலாக தனது மடியில்  படுக்க வைத்து நெற்றியில் தடவிக் கொடுத்த படி கேட்கிறது.

...

வேறொன்றும் வேண்டியதில்லை

கொஞ்சம் சோறு
கொஞ்சம் சுதந்திரம்
கொஞ்சம் தைரியம்

வேறொன்றும் வேண்டியதில்லை

இவர்களிடமெல்லாம்
எதையும் நிரூபிக்காமல்
முழுப் பைத்தியமாக வாழலாம்

...

என்று என்னை அது ஆறுதல்படுத்துகிறது. நீ தைரியமாகச் சென்று காதலி ,இவர்கள் இப்படித் தான் என்று எனக்குச் சொல்லித் தருகிறது.

நான் வாழ்க்கையில் சந்திக்க விரும்பும் கவிஞர்கள் இரண்டு பேர் தான் ஒன்று நட்சத்திரன் செவ்விந்தியன் இன்னொன்று மனுஷ்ய புத்திரன். இந்த இரண்டு பேரிடம் மட்டும் தான் என்னால் சாதாரணமாக உரையாட முடியும் போல் தோன்றுகிறது , அவ்வளவு அறிவுரீதியாகப் பேச வேண்டியதில்லை. அவ்வளவு இறுக்கமாக கவிதை பற்றி வாழ்க்கையின் தத்துவங்கள் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கத் தேவையில்லை. கள்ளோ அல்லது மதுவோ அருந்திவிட்டு நாம்  வானத்தை நோக்கி இறக்கைகளைச் செய்துகொண்டிருக்கும்  போது இவர்கள் ஏன் நமக்கு சங்கிலிகளைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று கேட்க வேண்டும்போலுள்ளது.

கிரிஷாந்-

ஒளிப்படம் - பிரபு காளிதாஸ்

சில இணைப்புகள் - http://uyirmmai.blogspot.com/2005/02/8.html
                                                 http://maruthanayagamboyz.blogspot.com/2010/10/blog-post.html
                                                 http://visumbi.blogspot.com/2012/01/blog-post.html
                                                 http://andhimazhai.com/news/view/selvaraj-jegadesan.html


சனி, 24 டிசம்பர், 2016

இரண்டு காதல் கவிதைகள்



கவிதையின் இருப்பென்பதற்கும் காலத்திற்குமுள்ள உறவென்பது மிகத் தெளிவானது. சில கவிதைகள் சில கால கட்டங்களில் கொண்டாடப்படலாம். பாடல்களாக மக்கள் பாடிக் கொண்டு திரியலாம். ஆனால் கவிதையென்பது அந் நேரக் கிறக்கம் மட்டுமல்ல. புதுவை ரத்தினத்துரையின் கவிதைகளை உதாரணத்திற்கு பார்க்கலாம். ஒரு வரிக்குக்  கூட அதன் காலம் கடந்து எந்தப் பெறுமதியுமல்ல, அவர் எழுதிய  பாடல்களும் ஒரு கால கட்டத்தின் இளைய தலைமுறைக்குக் கொடுத்த எழுச்சியை அதன் தீவிரத்தை தொடர்ந்து கடத்த முடியாமல் போனவை , வெறும் ஆட் சேர்க்கும் கோஷப் பாடல்கள். "எங்கள் துயர் தெரியாது என்னவென்று புரியாது , இங்கிருந்து பாடுகின்ற எங்கள் குரல் கேட்காது" போன்ற வரிகளுக்குள் ஒளிந்திருந்து ஒலிக்கும் குரல் நாங்கள் கடும் தியாகிகள் , எங்களையெல்லாம் நீங்கள் எங்கே கவனிக்கப் போகிறீர்கள் என்ற குற்ற உணர்ச்சியை கேட்கும் மக்களுக்கு உருவாக்கி விட்டு அதனை ஒரு தீவிர மன நிலை போல் காட்டிக் கொள்வது போன்று தான் எனக்குப் படுகிறது. வருகிற தலைமுறைகளில் இலக்கியம் சார்ந்து எந்தப் பயன்மதிப்புமற்ற வரிகளாக அவை போய்விடும்,கேட்காத குரலாகவே போய்விடும்.ஏனெனில் அதற்கு அந்தக் கால கட்டம் கடந்து பேசும் குரல் இல்லை , உள்ளுணர்வில்லை.
சேரன் 

விடுதலைப் போராட்ட காலங்களில் நம்பிக்கையுடன் எழுத வந்த பலரின் ஏராளமான கவிதைத் தொகுப்புக்களை வாசித்திருக்கிறேன். பெரும்பாலானவை உரையாடல் தன்மை வாய்ந்தவை , ஒரு பெருந் தொகுதி மக்கள் கூட்டத்தின் முன் ஆவேசமாக குரலெழுப்பி கைவீசி  முகம் சிவக்கப் படிக்கப்படக் கூடியவை, பிரச்சாரம் தான் அதன் மைய நோக்கம் , நீங்கள் "போரிடவே வருக " என்ற கோஷமும் விடுதலை என்பது  காதலை  விட நட்பை விட ஏன் நமது வாழ்வை விடவும் உயர்ந்தது என்று கனவு கண்ட ஒரு தலைமுறையைத் தான் நாம் இழந்திருக்கிறோம் , அந்தக் கால கட்டத்தில் இப்பொழுதிருப்பதை விட இலக்கியத்தின் குரலுக்கு ஒரு மதிப்பிருந்தது , இப்பொழுதைய விட அதை வாசிப்பதற்கொரு காலமிருந்தது , மக்களிருந்தனர். ஆகவே எழுந்து வரும் கவிதைகள் பெருங் குரலெடுத்து அழவும் போராடவும் தொடர்ந்து குரலெழுப்பிக் கொண்டிருந்தன. இதற்கு மாற்றான குரல்கள் தனியே ஒலித்தன. ஆனால் மக்களிடம் பெருமளவில் கவிஞர்கள் என்று சென்றவர்கள் காசி ஆனந்தனும் புதுவை ரத்தினதுரை போன்றவர்களே. இந்த மாதிரியான கொடுமைகளும் நடந்து யுத்தம் மேலும் கொடியதாகிவிடுகின்றது.சரி  போகட்டும்.

சேரனின் கவிதைகளை நான் சிறு வயதில் பெரும் ஆவலுடன் படித்திருக்கிறேன். சேரனைப் படிக்கவில்லையென்றால் நீயெல்லாம் கவிஞனே இல்லையென்று ம் நீயெல்லாம் கவிதை யை வாசிக்க வில்லை எனும் ஒரு தலைமுறையிருந்தது. நான் வாசிக்கத்தொடங்கிய காலமென்பது பெருமளவில் நான் மேற்சொன்ன எழுச்சிகள் வடியத்தொடங்கிய காலம் , சமாதானத்தின் பறவை எரிந்த பிறகு வாசிப்புப் பற்றிஎனக்குள் இருக்கும் பிரதான சிக்கல்களில் இதுவும் ஒன்று. ஒரு பெருந்தொகுதி மக்கள் கூட்டமும் மூன்று தலை முறைகளும் வாழ்ந்து உயிர் கொடுத்த வரிகள் எனக்கேன்  அந்த வாழ்வைக்கடத்தவில்லை .  அதன் உயிரின் நடுநடுங்குதலை எனது கைகளுக்குள் இரத்தம் தோய்ந்த  துடிக்கும் இதயம் போல் கையளிக்க முடியவில்லை. இது எனது குறையாகவும் இருக்கலாம் , ஆனாலிது எதிர்காலத்தில் எதிர்கொள்ளப்படக்கூடிய ஒரு சிக்கல் என்றே நான் கருதுகின்றேன் .நாம் நமது கடந்த தலைமுறைகளை அதன் பாடுகளை , சொல்லி முடித்து விட மாட்டோமா ? அதனைச்சொல்லுகின்ற , சரியான கவிதைக்குரல்களை  இந்தப்பிரச்சாரம் எனும் பெரும் இருண்ட பள்ளத்தாக்குகளில் இருந்து மீட்டெடுத்து விட்டோமா ?  இதற்குத்தான் கறாறான இலக்கம் சார்ந்த விமர்சன முன் வைப்புகள் நமது போராட்ட காலப்பாடல்கள் (அனைத்து ஆயுதக்குழுக்களதும் , பிற இயக்கங்களினதும்), கவிதைகள் , சிறுகதைகள் , நாவல்கள்

போன்றவற்றின் மீது வைக்கப்பட வேண்டும் இதனை ஒரு தனி மனிதனோ அல்லது சிறு குழுவோ செய்யும் பொழுது குறுகிய பார்வை தோன்றிவிடக்கூடிய வாய்புகளும் உண்டு . ஆனால் எல்லோரும் மெளனமாயிருக்கின்ற காலங்களில் யாரேனும் பேசத்தான்  வேண்டியிருக்கிறது.

சேரனின் மேல் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் மிகையான பிம்பம் , அவரை வாசிப்பதற்கு தடையாக இருக்கின்ற ஒன்று  “சாம்பல் பூத்த தெருக்களில்

இருந்து எழுந்துவருக ” என்ற சேரனின் குரல்  புதிதான ஒன்றல்ல , அது அந்தக்காலத்தின் கூட்டு வாக்கியம். அதனைத்தான் எல்லா இயக்கங்களும் வேறு வார்த்தைகளில் சொல்லின . ஈழத்தின் கடந்த முப்பது வருட இலக்கியப்போக்கைப்பொறுத்த வரை அரசியல் நிலைப்பாடு என்பது தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருந்தது ,   போரிட வரச்சொன்னவர்கள் சொல்லிவிட்டு வெளிநாட்டுக்கு பயணம் போய்விட்டார்கள் அதைக்கேட்டுப் போராடப்போனவர்கள் செத்துப்போனார்கள்.  அதன் குற்ற உணர்ச்சி  இன்று எழுதும் யுத்தத்தின் கவிஞர்களின் எல்லோரது வரிகளுக்குள்ளும்

இழைந்திருக்கின்றது. இதுதான் எனது சிக்கல் , இப்பொழுது நான் கவிதைக்குரல்களை அதன் அரசியல் நிலைப்பாடுகளில் வைத்து மதிப்பிட முடியுமா ? நான் மதிப்பிட வேண்டும் என்றே சொல்லுவேன். அது அவர்களைக் குற்றம் சாட்டுவதல்ல , இந்த மாதிரியான தீவிர
உணர்ச்சிப்போக்குகளை  புரிந்துகொள்ளுவதும் அதனைப்பற்றிய அரசியல் நிலைப்பாடுகளை எடுப்பது பற்றியுமாகும்.

சேரனின் ஆரம்பகாலக் கவிதைகள்  தனது தந்தை மகாகவியின் தொடர்ச்சியாக மரபுக்கும்  நவீனத்துக்கும் இடையிலான சொற்களஞ்சியங்களைப் பரஸ்பரம்  பரிமாறிக்கொண்டு எழுந்து வந்தவை.  அதன் பின் சேரன்  இன்று வரை அந்தத் தொடுகையினை கவிதைகள் எங்கும்உருவாக்கியிருக்கிறார் , என்னைக்கேட்டால் அவர் எழுதியது இரண்டே கவிதைகள் என்றுதான் சொல்லுவேன் , அல்லது எனக்குப்பிடித்தது .அந்த இரண்டும் தான்   “ஜே .யுடனான  உறவு முறிந்து மூன்று நிமிடங்கள் ஆகின்றன””சே.யுடனான  உறவு முறிந்த போது” என்ற இரண்டு காதல் கவிதைகளும் தான் அவை  .

அவர் ஒரு பொதுக்குரலாக மிகையாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.  அவர் பெரும்பாலும் எழுதிக்குவித்தவை பல்வேறு போராட்ட காலச்சம்பவங்களைக் கவிதையாக்க முனைந்தமைதான். அந்த வகையான கவிதைகளுக்கு  பத்திரிக்கைகளில் வேண்டுமானால்  முக்கியத்துவம் இருக்கலாம் , உலக மொழிகளிலும் அவை மொழிபெயர்க்கப்படலாம் .  எல்லாம் கொஞ்சக்காலம் தான் . விடுதலைப்போராட்டத்தின் நெருப்புக்கங்குகளை  இதயத்தில் சுமந்தவர்களை இது மட்டுமல்ல ஒரு சிறு சொல் கூட பற்றியெரிய வைத்திருக்கும் அந்தக்காலகட்டம் அப்படியானது.  அந்த அனல் காற்றின்  காலத்துக்குப் பின் அதற்கு பத்திரிக்கைச் செய்திகளுக்குண்டான மதிப்புத்தான் உருவாகும் .

சேரன் தீபச்செல்வன் அல்ல ஆனால் சேரனும் தீபச்செல்வனும் ஒரே மாதிரித்தான்  வாசிக்கப்படப்போகின்றார்கள் இந்த அச்சம்தான்  என்னைக்

கவலைகொள்ளச்செய்கிறது.  இந்த இடத்தில் நிலாந்தனால்   இந்தச்செய்திகளை   நெடுங்கவிதைக்கு  உரிய தன்மைகளோடு உருவாக்க முடிகிறது.அவர் தன்னுடைய எழுத்துக்களை  கவிதைகள் என்று சொல்லவில்லை , அவை பரிசோதனை முயற்சிகள் தான்  என்று அவர் கூறுகின்றார்.

 சேரனுடைய கடந்தகால எழுத்துகளை நான் வாசித்த போது மனக்கிளச்சியாகவும் இவை நல்ல கவிதைகள் என்றும் தான் நினைத்திருந்தேன்

ஆனால் முதலிலே சொன்னது போல அனல் காற்றின் பெயர்வுக்குப்பின்   அவை இரண்டு காதல் கவிதைகாளாக மட்டுமே நெஞ்சில் மீதமிருக்கின்றன.

-கிரிஷாந்-











வியாழன், 22 டிசம்பர், 2016

கூழாங்கற்கள் மின்னுகின்றன



கவிதைகளில் சொற்களை அமர்த்துதலென்பது ஒரு நிகழ்தல். குறைந்தது ஐந்தாயிரம் வருட மொழிப்பரம்பரியம் கொண்ட மொழியில் நாம் எழுதுவதென்பது மிகவும் சிக்கலானது, ஆனால் புத்துயிரளிக்கக் கூடியது. தமிழ்க் கவிதைகளின் சொற்சுருக்கமும் கருத்து விரிவும் ,மொழியடைந்த சிகரம். சங்ககாலக் கவிதைகளோ அல்லது அதற்குப் பிறகான கவிதைகளிலோ சொற்களைக் கையாளுதல் என்பது கூழாங்கற்களை மந்திரம் வாய்ந்த இடங்களில் பொருத்துதல் போன்றது.

இந்த நெடும்பரப்பில் பா.அகிலனின் கவிதைகளுக்கு அதற்கேயுரியதான சொல்லமைப்பும் காட்சிப் படிமங்களும் புதிய உலகங்களையும், பழைய உலகத்தின் நித்திய சித்திரங்களையும் தொடர்ந்து அளித்துக்கொண்டிருப்பவை.  

பா.அகிலன் 


அவருடைய "பதுங்குகுழி நாட்கள்" என்ற தொகுப்பை ரமணன் அண்ணா தான் தந்தார். அகிலனுடைய கவிதைகளை பற்றிச் சொல்லி அதனை வாசிக்கும் படி தூண்டியவரும் அவரே. அகிலனுடைய முதலாவது தொகுப்பு அது. பத்துவருடங்களாக எழுதியவை என்று சொன்னார்கள்.

யுத்தகாலத்து யாழ்ப்பாணத்தின் அல்லது இந்த நிலப்பரப்பின் வாழ்வின் கொடு நாட்களை நினைவுறுத்தும் ஆழமான விபரிப்புகளாலும் நுண்மையான சொல் அடுக்குகளாலும் கட்டப்பட்டிருக்கும் அகிலனின் கவிதைகள் , ஞாபகங்களின் புதைகிடங்கு போல் என்னை வசீகரிப்பவை. பல கவிதைகளையும் வரிகளையும்  பல தருணங்களில்  உச்சரித்து வியந்துகொண்டிருப்பேன்.

முதிரா என்னுடைய மனம் எப்பொழுதும் கவிதைகளைக் குடித்துக் கொண்டிருந்த காலம். நான் யாழ்ப்பாணம் இந்தக் கல்லூரியில் ஆறாம் வகுப்புக்குப் பின் படித்தேன் , அதற்கு முதல் சென்ட் .ஜோன் பொஸ்கோ. சிறிய வயதில் கிறிஸ்தவ பிரார்தனைகளைக் கேட்டும் கிறிஸ்தவ சூழலிலும் படித்ததால் பைபிளின் படிமங்களை என்னவென்றே தெரியாமல் ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டேன்.

"நானே உண்மையும் வழியும் சத்தியமும் ஆனேன் " என்னுள் ஆழமாய் நிகழ்ந்த வாக்கியம்.

யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லூரி  சைவத்தை பின்பற்றும் ஒரு பள்ளி. காலையில் பிரார்த்தனை என்பது ஒவ்வொரு வயதுக்கும் ஒவ்வொரு இடத்தில் நிகழும். அநேகமாக ஐந்து தேவாரங்கள், ஒரு சிறிய பிரசங்கம் , ஏதாவது தகவலிருந்தால் ஒரு குறிப்பு. இவ்வளவு தான். ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து எட்டாம் வகுப்பு வரை பழைய பிரார்த்தனை மண்டபத்தில் பிரார்த்தனைகள் நடக்கும். அப்பொழுது தியானமும் இருந்தது.

தேவாரங்கள் , திருமுறைகள் , கோளறு பதிகம் , சிவபுராணம் என்று சைவம் சார்ந்த பாடல்கள் இசைக்கப்பட்டாலும் என்னவென்றே தெரியாமல் குருட்டுத்தனமாக பாடிக்கொண்டிருந்தாலும் அதன் ஓசை , தமிழ் என்பன ஆழ்மனத்தினடியில் சேர்ந்துவிட்டதொன்று, சிவபுராணத்தின் கவித்துவமும் தேவாரங்களின் நெக்குருகலும் என்னை கவிதையின் மெல்லிய அடுக்குகளுக்குள் நுழைய வைத்தன.

" இறவாத இன்ப அன்பு வேண்டிப் பின் வேண்டுகின்றார் ... " "வேதநெறி தழைத்தோங்க மிகுசைவத் துறை விளங்க ".. போன்ற தேவாரங்கள் இது வரை வரிவடிவமாகப் பார்த்ததேயில்லை ஆனால் எல்லா வரிகளும் மனதிலோடும். இன்னும் இந்தப் பாடலும் எனக்கு மிகப் பிடித்தமான ஒன்று.

"ஏறுமயில் ஏறி விளையாடும் முகம் ஒன்றே
ஈசருடன் ஞானமொழி பேசும் முகம் ஒன்றே
கூறும் அடியார்கள் வினை தீர்க்கும் முகம் ஒன்றே
குன்று உருவ வேல் வாங்கி நின்ற முகம் ஒன்றே
மாறுபடு சூரரை வதைத்த முகம் ஒன்றே
வள்ளியை மணம் புணர வந்த முகம் ஒன்றே
ஆறுமுகம் ஆன பொருள் நீ! அருள வேண்டும்
ஆதி அருணாசலம் அமர்ந்த பெருமாளே"

-அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழ்-

இதையெல்லாம் நெஞ்சுருகிப் பாடும் பக்தியுள்ள நண்பர்களிருந்தார்கள். எனக்கு சிறிய வயது முதல் (பத்துவயத்துக்குப் பின் ) கடவுள் நம்பிக்கை துளியும் கிடையாது. ஆனால் மொழியின் அழகினால் அதன் சொல் முறையினால் சொல்வைப்பு ஒழுகினால் இசையினால் இந்தவகையான பாடல்கள் எனக்குள் மொழிசார்ந்த புரிதலில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தின. மொழி கத்தி போல் அறுக்கவும் சிலவேளை நறுங்காற்றுப் போல் வீசவும் செய்யும் என்பதை அப்படித்தானுணர்ந்தேன்.

திருவாசகத்தின் இன்னொரு பாடல் மொழியின் துள்ளலும் கனிவும் கொண்டது ,

" முத்தன்ன வெண்ணகையாய் முன்வந்து எதிரெழுந்து என்
அத்தன் ஆனந்தன் அமுதனென்(று) அள்ளூறித்
தித்திக்கப் பேசுவாய் வந்துன் கடைதிறவாய்
பத்துடையீர் ஈசன் பழ அடியீர் பாங்குடையீர்
புத்தடியோம் புன்மை தீர்த்து ஆட்கொண்டாற் பொல்லாதோ
எத்தோ நின் அன்புடைமை எல்லோம் அறியோமோ
சித்தம் அழகியார் பாடாரோ நம்சிவனை
இத்தனையும் வேண்டும் எமக்கேலோ ரெம்பாவாய்."

இப்படி மொழியின் வசீரகம் நிறைந்த பகுதியை பாடசாலைக்கு காலங்களில் பிரார்த்தனை நேரங்களில் பெற்றுக் கொண்டேன். பத்து , பதினோராம் வகுப்பில் குணசிங்கம் என்ற ஒரு ஆசிரியர் காலையில் கூடப்பிரார்த்தனை நிகழ்த்துவார். பஜனை போல் கைகளைத் தட்டி இசையுடன் சேர்ந்து அனைவரும் பாடும் அந்த நிமிடங்கள் நக்கலும் நளினங்களும் விட்டாலும் ஒருவகை கூட்டுணர்வை சேர்ந்து பாடுதலென்பதினூடாக உருவாக்கமுடிந்தது. அது மொழியின் மன அடுக்குகள் எப்படி உள்ளுறையும் மனிதர்களுக்கிடையிலான தொடுப்பினால் கூட்டு நனவிலி பற்றிய ஒரு பிரக்ஞயை நானே உணரக் கூடியதாகவிருந்தது.

மொழியின் இந்த கூட்டு நனவிலித்தன்மை எல்லோருக்குமானதாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை . ஆனால் சிறிய குழுவுக்கோ அல்லது பெரிய அளவிலென்றாலும் மொழி ரீதியிலான பண்பாட்டு ரீதியிலான தொடர்ச்சிக்குள்ளும் இயங்கக் கூடியதொன்றாகவே உணர்கிறேன்.

என்னால் இந்த உணர்வின் விஞானத் தன்மை தொடர்பாக வரட்டுத் தனமாக தர்க்கிக்க முடியும் , ஆனால் அது இருப்பதை உணரமுடிகிறது. அறிந்த ஒன்றிலிருந்து விலகமுடியாதல்லவா.

அகிலனின் கவிதைச் சம்பவங்கள் சொல்லுபவற்றையும் சொல்லாமல் விடுபவற்றையும் இணைத்துக் கோர்க்கும் நுட்பமான மன உணர்வைக் கோருபவை .

அவர் உருவாக்கும் காட்சிப் படிமங்கள் , ஒருகணம் உறைந்து நின்று, பின்  விடுபட்டு மறையும் காலம் போன்றவை,

..
பதுங்குகுழி நாட்கள் - 3

பெரிய வெள்ளி
உன்னைச் சிலுவையிலறைந்த நாள்
அனற்காற்று
கடலுக்கும், தரைக்குமாய் வீசிக்கொண்டிருந்தது,
ஒன்றோ இரண்டோ கடற்காக்கைகள்
நிர்மல வானிற் பறந்தன.
காற்று பனைமரங்களை உரசியவொலி
விவரிக்க முடியாத பீதியைக் கிளப்பிற்று
அன்றைக்குத்தான் ஊரிற் கடைசி நாள்

கரைக்கு வந்தோம்,
அலை மட்டும் திரும்பிப் போயிற்று.
சூரியன் கடலுள் வீழ்ந்தபோது
மண்டியிட்டழுதோம்

ஒரு கரீய ஊளை எழுந்து
இரவென ஆயிற்று.

தொலைவில்
மயான வெளியில் ஒற்றைப் பிணமென
எரிந்து கொண்டிருந்தது எங்களூர்,

பெரிய வெள்ளி
உன்னைச் சிலுவையிலறைந்த நாள்.

...

மண்டியிட்டு நிற்கும் இந்தக் கணங்களை சொற்களின் மிகக் கொஞ்ச அளவுடன் உருவாக்கியிருப்பது, வரலாற்றின் கொடும்பக்கங்களை நிரப்பும் எல்லையற்ற துரத்துதல்களதும் விட்டு நீங்குதலினதும் சாட்சியாகவே நான் பார்க்கிறேன்.

மரபிலிருந்து தொன்மங்களையும் படிமங்களையும் மீட்டெடுக்கும் இவரது கவிதை வரிகள் கடந்த காலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திக்குமிடையில் ஒரு கையிறென நீண்டு செல்கிறது,

குறிப்பாகக் காதல் கவிதைகளில் சொற்  பாவனையில் உள்ள சங்கக் கவிதைகளின் சொல்லாட்சி,

ஆயர்பாடி

நெடிய
நீல இரவுகளின்
கழிமுகம் வரையிலும்
அழுதிருந்தாள் அவள்,
அசைவற்ற மலைகளிலிருந்து
பாய்ந்தோடுகிறது நித்திய நதி
அவளிற்கு
ஆறுதல் கூறத்தான் யாருமில்லை.

கார்த்திகைப் பிறைபோல
நீ வந்தநாளோ
அவள் நினைவுகளின் தொலைவில்.
மேகம் கறுத்த வானிடை
நட்சத்திரங்கள் விழிமலர
குழலெடுத்து ஊதும் காற்று

இமைப்பொழுதே கண்ணா,
உன் நினைவு நீளப் பொற்கயிற்றின் அந்தத்தில்
கைவிடப்பட்ட பாடலின் பொருளாய்
உணர்வூறுவாள்,
ஒரு தாமரை மொட்டுப்போல
மனம் கூம்பி

மழைபொழியும் புலரியொன்றில்
விழிநீள சாளரத்தண்டை நிற்கின்றாள்,
பொழிமழைப் பெருக்கின்
நூறு கபாடங்கள் தாழ்திறப்ப
அதோ
அங்கு வருவது யார்?

சித்திரை 1992


பெரும்பாலும் காதல் கவிதைகளில் சங்க வரிகளுக்குள் நுழையும் கவிதைகள், மக்களின்  துயரைப் பாடுகையில் பைபிளின் படிமங்களுக்கிடையில் அலைவது ஒருவகையில் நெஞ்சுக்கு நெருக்கமானதாகவே இருக்கிறது.

எப்பொழுதும் துயருறுபவர்களின் பக்கமிருந்த அந்த தச்சனின் மகனின் சொற்களே அவனுக்குப் பின் தோன்றிய துன்பத்திலுள்ளோருக்கு மலை போன்ற ஆறுதலாயும் நதிக் கரை  போன்று குளுமையாகவுமிருக்கிறது.

பைபிளின் தாக்கம் யுத்தத்தின் போது எப்படியிருந்ததென்பதைப் பற்றி தனியான ஒரு ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும், ஒரு கட்டுரை கலைமுகத்தில் படித்ததாக ஞாபகம். ஆனால் இன்னும் ஆழமாக செய்யப்பட வேண்டும். நிலாந்தன், கருணாகரன், எஸ்போஸ் , சித்தாந்தன் ஆகியோர் இதனை வலிமையான அளவில் தமது கவிதைகளில் கொண்டுவந்திருந்தனர்.

ஆறுமுகநாவலர் பற்றிய பல்வேறு விமர்சனங்களில் எனக்கு உடன்பாடிருக்கிறது. ஆனால் பைபிளுக்கு அவர் செய்த தமிழாக்கம் என்பது இன்று எவ்வளவு பெரிய தாக்கத்தினை ஒட்டுமொத்த கவிதைப்பரப்பு மற்றும் புனைவுப்பரப்புக்குச் செய்திருக்கிறதென்பது என்னளவில் மிக முக்கியமானதொன்று.

எளிய மக்களின் பிரார்த்தனையாக வழிந்து நிறையும் மெழுகுவர்த்தியின்  பிசுபிசுப்புடன்  உருவாக்கியிருக்கும் அவரின்  தமிழ் , தமிழின் உரைநடை மரபில் ஒரு சாதனை என்றே கருதுகிறேன்.

அகிலனின் கவிதைகளுக்கு இருக்கும் பிரார்த்தனைக் குணமும் , வாழ்வு அழிதல் பற்றிய பெருந்துக்கமும் எனது தலைமுறைக்கு ஒரு வராலற்றுக் குறிப்பே.

உன்னுடைய மற்றும் என்னுடைய கிராமங்களின் மீதொரு பாடல்

1
எனக்குத் தெரியாது.
ஒரு ஆர்ப்பரிக்கும் கடலோரமோ
அல்லது
வனத்தின் புறமொன்றிலோ
உன் கிராமம் இருந்திருக்கும்
பெரிய கூழாமரங்கள் நிற்கின்ற
செம்மண் தெருக்களை,
வஸந்தத்தில் வந்தமர்ந்து பாடும்
உன் கிராமத்துக் குருவிகளை
எனக்குத் தெரியாது.
மாரிகளில்
தெருவோரம் கண்மலரும் சின்னஞ்சிறிய பூக்களை
நீள இரவுகளில்
உடுக்கொலித்து நீ பாடிய கதைகளை
நிலவு கண்ணயரும்
உன் வாவிகளை
நானறியேன்.

2
காற்றும் துயரப்படுத்தும்
இவ்விரவில்
நானும், நீயும் ஒன்றறிவோம்;
ஒரு சிறிய
அல்லது பெரிய
சுடுகாட்டு மேடு போலாயின
எமது கிராமங்கள்.
அலைபாடும் எங்கள் கடலெல்லாம்
மனிதக் குருதி படர்ந்து மூடியது
விண்தொடவென மரமெழுந்த வனமெல்லாம்
மனிதக் குரல்கள் சிதறி அலைய,
சதைகள் தொங்கும் நிலையாயிற்று...
முற்றுகையிடப்பட்ட இரவுகளில்
தனித்து விடப்பட்ட நாய்கள்
ஊளையிட
முந்தையர் ஆயிரம் காலடி பரவிய
தெருவெல்லாம் புல்லெழுந்து மூடியது,
நானும் நீயும் இவையறிவோம்.
இறந்து போன பூக்களை,
கைவிடப்பட்டுப்போன பாடலடிகளை...
நினைவு கூரப்படாத கணங்களை
அறிவோம்.

3
ஆனால்,
கருகிப்போன புற்களிற்கு
இன்னும் வேர்கள் இருப்பதை.
கைவிடப்பட்ட பாடல்
சொற்களின் மூலத்துள் அமர்ந்திருப்பதை
நீ அறிவாயா?
குருதி படர்ந்து மூடிய
கடலின் ஆழத்துள்
இன்னும்
எங்களின் தொன்மைச் சுடர்கள் மோனத்திருப்பதை
நீயும் அறியாது விடின்
இன்றறிக,
'ஓராயிரம் ஆண்டுகள் ஓய்ந்து கிடந்த பின்'
ஓர் நாள் சூரியன் எழுந்து
புலர்ந்ததாம்.

மாசி 1993


..............

தேர்ந்தெடுத்த சொற்களின் கைத்தொடுத்தலில் சொற்கள் மந்திரம் பெறுகின்றன. கூழாங்கற்கள் மின்னுகின்றன.

கவிதைகளை பற்றி அதிகம் சொல்வதை விட அவற்றை வாசிப்பதே முக்கியமானதென்று நினைக்கிறேன் , கீழே தொகுப்பின் இணைப்பை இணைக்கிறேன். வாசித்துப் பாருங்கள்.

பதுங்குகுழி நாட்கள் -http://www.noolaham.net/project/01/22/22.txt -

கிரிஷாந்-