புதன், 19 ஜூலை, 2017

கண்ணீரில் விளக்கெரியும் தேசம்



கண்ணகி, அறச் சீற்றத்தின் படிமம். நீதி கேட்டு அரசை எரித்த பெண்ணின் கதை தான் கண்ணகியம்மனின் கதை. அவள் முல்லைத்தீவு மக்களுக்கு நெருக்கமானதொரு தெய்வம். இறுதியுத்தத்தின் பின்னர் இழந்த புத்திரருக்காகவும் மாண்ட சோதரருக்கும் கண்ணீர் விட்டு இன்றும் நூறு நூறு நாட்களாய் தெருவிலிருக்கும் ஆயிரம் ஆயிரம் தாய்மாரின் படிமம்.




ஏதோவொரு காலத்தில் இந்த நிலத்தில் அந்தப் பெண்ணின் கால் நடந்துதானிருக்கும். இன்று ஒரு பெரும் விடுதலைப் போராட்டம், லட்சக் கணக்கில் உயிர்களைக் கொடுத்து உருவாக்கிய பெருங்கனவு சிதைந்து இரத்தச் சகதியில் கடற்கரை உப்பில் முடிவுற்றிருக்கிறது. போராட்டத்தில் ஏராளம் விமர்சனங்கள் இருப்பினும், மனிதர்களின் பேரிழப்பென்பது பெருந்துயர். அதனை வெளிப்படுத்த உலகெங்கும் ஏராளம் வடிவங்களிருக்கின்றன.

மனிதத் துயரங்களை அவர்களின் இதயத்துள் ஆழ ஊடுவியிருக்கும் வேரிலிருந்து கொண்டுவருவதென்பது கலையில் முக்கியமானதொரு பண்பு. "முல்லைத்தீவு சகா" என்ற, சோமீதரனின் ஆவணப்படம் அந்த வகையில் முக்கியமானது. ஈழப்போராட்டத்தின் மைய இழையிலிருந்து உருவாகி வரும் ஒரு கதை தான் அடக்குமுறையின் வடிவங்களும் நாடு துறத்தலின் வலியும். 

ஆவணப்படம், முல்லைத்தீவில் இறுதி யுத்தத்தின் முடிவுக்கு முன்னர் கடைசியாக இடம்பெற்ற கூத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது. பாட்டின் வரிகள் இழப்பையும் மரணத்தையும் கூவுகிறது. உலகெங்கும் நடந்த யுத்தப்  பேரழிவுகளையும், விடுதலைக்கும் ஆக்கிரமிப்புகளுக்கு எதிராகவும் நடந்த யுத்தங்களில் இடம்பெற்ற 'இனப்படுகொலையை' காட்டியபடி, உலகம் முழுவதும் ஆயுதங்களால் நிகழ்த்தப்படும் அழிவுகளை ஒன்று மாறி ஒன்றாக திரை மாற்றுகிறது. ஈழத்தில் நடந்த போரின், யுத்த சாட்சியங்களின் குரலுடனும் யுத்தக் குற்றவாளிகளின் குரலுடனும் மரணங்களினதும் யுத்த விமானங்களின் இரைச்சலுடன் விரியும் யுத்தத்தின் அசலான ஒளிப்பதிவுகளுடனும் தொகுக்கப்பட்டிருக்கிறது. மகிந்த ராஜபக்ச, கோத்தபாய, சரத் பொன்சேகா என்று யுத்தத்தை முன்னின்று நடத்திய கொலைகாரர்களின் குரலை அப்படியே காட்டியபடி இடையிடையில் யுத்தத்தின் காட்சிகளையும் ஓடவிட்டிருக்கிறார். @இந்த நாட்டில் எந்த விசாரணையும் தேவையில்லை. நான் எவையும் அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்ற கோத்தபாயவின் குரலை அதில் பதிவு செய்திருக்கிறார், இன்று வரைக்கும் ஆட்சியில் யார் மாறினாலும் கோத்தபாயவின் அதே குரலைத் தான் கேட்க முடிகிறது. யுத்த சாட்சியான ஒரு வயதானவரின் சாட்சி, சொல்லப்பட்ட பின் வைத்தியசாலையில் வேலை செய்த பெண்ணின் சாட்சியம் முன்வைக்கப்படுகிறது. 'வன்னி ஒரு சுதந்திர பூமியா, சந்தோசமான ஒரு இடமா, நான் நினைச்சுப்பார்க்க முடியாத அளவுக்கு சந்தோசமான உலகமா இருந்தது. அதே வன்னியை அதே இடத்தை சுடுகாடா பார்த்திட்டு வரேக்க, எங்கு பார்த்தாலும் பிணங்களும், உடல்கள் சிதறிய படியும் .. எரிஞ்சு கொண்டிருந்த ஒரு சுடுகாடு மாதிரித் தானிருந்தது' என்ற அவர் தொடர்ந்தும் கதைகளைச் சொல்கிறார், நீதி கேட்கப்படுகிறது. யாரிடமும் பதிலில்லை.  

முல்லைத்தீவு எப்படியானதொரு நிலமாகவிருந்தது, பின்னர் அது எப்படியொன்றானதாக மாறியது. எது மாற்றியது என்பது தான் ஆவணப்படம் பேசும் அரசியல்.



இன்றுள்ள வடக்கு கிழக்கு, யுத்தத்தின் நினைவுகளடங்கிய ஒரு வாழும் அருங்காட்சியகம். இன்னும் முடிவுறாத, மறந்து முடிக்காத பேரிழப்பைச் சந்தித்த ஒரு இனம் தன்னை ஆவணப்படுத்துவதென்பது, அதனூடாக சர்வேதசத்தில் தனது குரலைப் பதிவுசெய்வதென்பது  அவசியமானது. இன்று வரைக்கும் ஈழத்தமிழர்கள் எடுத்த ஆவணப்படங்கள் என்பவை சொச்சமே. அது தனியே படங்களில் மட்டுமல்ல, வரலாறு நெடுகிலும் ஈழத்தமிழர்கள் தங்களது ஆவணங்களை இழந்தவர்களாகவே அலைகிறார்கள். காலடி நிலத்தில் அவர்களுக்கு என்ன உரிமையிருக்கிறது, கொல்லப்பட்ட மக்களுக்கு என்ன நீதியிருக்கிறது. அதற்காக, எங்களிடமுள்ள ஆவணங்களை நாம் எப்படிப் பயன்படுத்தப் போகிறோம். நாம் நமது இழப்புக்களை எப்படி எதிர்காலத்திற்கான மூலமாக பயன்படுத்தப்போகிறோம். அவர்களின் தியாகங்களுக்கு எங்களின் பதிலென்ன?

கட்டிய வீடுகள் இடிக்கப்பட்டன, நட்ட மரங்கள் சரித்து வீழ்த்தப்பட்டன, கல்லறைகள் பெயர்த்தெடுக்கப்பட்டன, நினைவிடங்கள் அழிந்துகொண்டிருக்கின்றன, புதிய நினைவிடங்களையும் வெற்றிச்சின்னங்களையும்  அரசு எழுப்பிக்கொண்டிருக்கிறது. வரலாற்றில் வாழ்ந்த மன்னர்களையும், நம் ஆளுமைகளையும் கேவலமான முறையில் சிலை வைத்துக்கொண்டிருக்கும் நாம் இந்த அரசின் கட்டமைக்கப்பட்ட இனப்படுகொலையில் அழிந்து தான் போகப்போகிறோம். முல்லைத்தீவில் உள்ள வித்தியானந்தா கல்லூரிக்கு முன்னர் ஒரு பாரதியார் சிலை இன்னமும் திறக்கப்படாமலிருக்கிறது. திறப்பார்கள் என்று தான் படுகிறது.அந்த சிலை  பாரதியார் இருப்பதைப்போன்று  வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. உலகத்திலேயே பாரதியாரை 'கொமட்டில்' இருப்பதைப்போன்ற போஸில் சிலை வைப்பது ஈழத்தமிழர்களாய்த் தானிருக்கும். மக்களுக்காக எழுந்தது நின்று போதும் மிஸ்ட்டர் பாரதியார் கொஞ்சம் இருங்கள் என்பது போலிருக்கிறது அந்தச் சிலை. 

இன்றைய அடையாளங்கள் தான் நாளைய சொத்துக்கள். நீண்ட பண்பாட்டுத்தொடர்ச்சி கொண்ட இனத்தில் இன்னமும் ஆவணங்களையும் புதிய அடையாளங்களையும் நினைவு படுத்துவதென்பது பற்றிய கரிசனை கொஞ்சமுமில்லை. முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு முற்றத்தைப் பார்த்தால் இதைச் செய்தவர்களின் கன்னத்திலறையவேண்டும் போலுள்ளது. எவ்வளவு மோசமான வடிவமைப்பு அது. இது தான் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கு செலுத்தும் அஞ்சலியா? நினைவிடமா?

இந்தப் பின்னணியில் நினைவு கூர்தலின் அரசியல் பற்றி நாம் அறிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். ஞாபகம் ஒரு சக்தி வாய்ந்த ஆயுதம். எங்களின் மேலான அழிப்புகள், அடக்குமுறைகள் போன்றவற்றின் எல்லாவகையான ஞாபகங்களையும் நாம் திரட்டி வைத்திருக்க வேண்டும். அதனூடாகத் தான் நாம் நம்மை ஒடுக்குபவர்களின் தரப்பிலிருக்கும் மக்களுடனும் நமது மறதியுடனும் உரையாட முடியும். 

சோமீதரனின் இன்னொரு முக்கியமான ஆவணப்படமான 'எரியும் நினைவுகள்'  யாழ்ப்பாணம் நூலகம் எரிக்கப்பட்டது தொடர்பானது. அதனை கொழும்பில் திரையிட்ட போது, சிங்களப் பார்வையாளர்கள் மிகையாக உணர்ச்சிவசப்பட்டார்களாம். இப்படியெல்லாமா செய்தார்கள் இராணுவம் என்று, இது ஒரு ஆழமான உண்மை. நாம் நமது துயரங்களை நாமே ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டிருப்பதல்ல ஆவணத்தின் வேலை, அதனூடாக உலகெங்கும் உள்ள ஜனநாயக சக்திகளையும் மனிதர்களையும்  நம் எதிர்த்தரப்பையும் கேள்விக்குட்படுத்துவது.



அந்தக் கேள்வியைத் தான் முல்லைத்தீவு சகா எழுப்புகிறது. இத்தனை இழப்புக்களையும் கொடூரங்களையும் நடத்திய அரசு நாம் மனிதாபிமான யுத்தத்தை செய்தோம் என்று சொல்கிறது. நமது அரசியல்வாதிகளோ தங்கள் பிரச்சினைகள் பார்க்கவே நேரமில்லாமல் திரிகிறார்கள். இந்த இடத்தில் சிங்கள அரசின் வெற்றிச் சின்னங்கள் மிகுந்த கலைநேர்த்தியுடன் வைக்கப்பட்டிருப்பதை பார்க்கும் போதெல்லாம், தோற்கடிக்கப்பட்ட தரப்பு இதனை விடவும் அதிகமான இழப்புக்களை சந்தித்த மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கலைகளும் குரல்களும் ஓங்கி ஒலிக்க வேண்டும். 

ஆனால், இந்த வகையான ஆவணப்படங்களை இலங்கையில் சுதந்திரமாக திரையிட முடியுமா? யாழ்ப்பாணத்தில், 'எரியும் நினைவுகள்' என்ற நூலக எரிப்பு பற்றிய ஆவணப்படமே இன்னமும் நூலகத்தில் திரையிடப்பட முடியாதுள்ளது. கேட்டால் நூலகத்திற்கு பிரச்சினை வரும் என்று நிர்வாகத்திலிருப்பவர்கள் பயப்படுகிறார்கள். வாசலில் விளக்கு வைத்துக்கொளுத்தவும் அஞ்சலிக்கூட்டம் நடத்தவுமுள்ள அனுமதி, ஆவணப்படத்தை திரையிட இல்லை. ஏனென்றால் எந்தவொரு அஞ்சலிக்கூட்டத்தையும் விட ஒரு ஆவணத்திற்கு அதிக சக்தியுள்ளது. நூலக எரிப்பு பற்றிய படம் வேறு இடங்களில் திரையிடப்பட்டிருந்தாலும், அந்த அழிப்பு நடந்த நூலகத்தில் அது இன்னமும் முடியவில்லை. 

அதற்கே அந்த நிலமையென்றால்    முல்லைத்தீவு சகா திரையிடல் நிகழ்ந்தால் அவ்வளவு தான். இவ்வாறிருக்க 'முல்லைத்தீவு சகாவிற்கு' கேரள மாநிலத்தில்,சிறந்த சர்வதேசஆவணப்படத்திற்கான விருது 2010 இல் பெறப்பட்டது . அதன் போது ஆவணப்பட இயக்குனர் சோமீதரனை விடுதலைப்புலிகளை மீள இணைக்கிறார் என்ற பேரில் புலனாய்வு விசாரணை வந்தது.       

இந்த ஆவணப்படத்தினை செய்திருப்பதினூடாக யுத்தத்தின் இரக்கமின்மையை, அரசின் இனப்படுகொலையை சர்வதேசத்திடம் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறார் சோமீதரன். அவருடைய குரல் இந்த சமூகத்தின் அழிக்கப்பட்ட மக்களினதும் நினைவுகளினதும் ஆவணமாயிருக்கும். கண்ணகியம்மன் நீதி கேட்ட குரல் அது. கடல் நீரில் விளக்கெரியும் அம்மனுடன் சேர்ந்து கண்ணீரில் எரிந்த தேசத்தின் குரல் அது.

கிரிஷாந்

Thanks - Quick news tamil 

http://www.quicknewstamil.com/2017/07/03/%E0%AE%95%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%A3%E0%AF%80%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%B3%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%86/  


அரசியல் பழகு

 


முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனுக்கான ஆதரவுக் குரல்கள் எழுச்சிபெற ஆரம்பித்திருக்கும் பின்னணியில் இந்தக் கட்டுரை எழுதப்படுகிறது. வடக்கு மாகாண சபையின் முன்னாலும் அதன் பின்னர் விக்னேஸ்வரனின் வீட்டிலும் திரண்ட ஐநூறுக்கும் அதிகமான இளைஞர்களின் ஒருங்கிணைவென்பது யுத்தத்திற்குப் பின்னரான தமிழ் அரசியல் அரங்கில் எங்கும் நிகழ்ந்திராத ஒன்று. ஒரு ஜனவசியம் மிக்க அரசியல் தலைமையின் பேரில் 'தமிழ்த்தேசியம்' என்ற கொள்கையின் பேரில் திரண்டிருக்கும் இந்த சக்தி ஓர் அலையாக மாற்றம் பெறுமா? விக்னேஸ்வரன் இன்னொரு அரசியல் குழுவின் தலைமையாக மாறுவாரா? அவ்வாறு அவர் மாறுவது தமிழ்மக்கள் மத்தியில் விக்னேஸ்வரன் மீதான அபிமானத்தை எவ்விதம் பாதிக்கும்? 

முதலமைச்சரின் விசாரணைக்குழு அறிக்கையின் பின்னரான முடிவுகளை நாம் அறிவோம். தமது அமைச்சர்களை பதவிகளை தியாகம் செய்யச் சொல்லியிருக்கிறார். அவர்களும் செய்வார்கள் என்றே எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது ஒரு முன்னுதாரணமான நடவடிக்கை. இதை விட அதிகபட்சமான சினிமாத்தனமான முடிவுகளையோ அல்லது பின்னடிப்புக்களையோ அவர் செய்திருந்தால் அது அவரது ஆளுமை ஏற்படுத்தியிருக்கும் விம்பத்திற்கு பொருந்தாத ஒன்று. நீதியை அறிந்த ஒருவர், அதைக் கறாராகக் கடைப்பிடிப்பவர் என்ற மனப்பிம்பம் அவருக்கு மக்கள் மத்தியில் ஆழமாக உள்ளது. இளைஞர்கள் நேர்மையான, அறத்தின் பக்கம் நின்று பேசும் முதல்வரை, தமது கனவாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒப்பீட்டளவில் அவர்களது கனவை ஈடுசெய்யும் தலைமையாக விக்னேஸ்வரன் இருக்கின்றார். அதிகபட்சம் தாம் விரும்பும் உண்மையைப் பேசும் ஒருவராக தமிழ்மக்கள் அவரை மாற்றியிருக்கிறார்கள். இந்தப் பின்னனியில் விக்னேஸ்வரனின் மீதான நம்பிக்கையில்லப் பிரேரணையை அதைக் கொண்டு வந்த தரப்புக்கள்  மீள எடுப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லையென்றே தோன்றுகிறது. விக்னேஸ்வரனுக்கெதிராகக் கைநீட்டும் எவருக்கும் விக்னேஸ்வரன் அளவுக்கு ஜனவசியமோ கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தும் நிதானமோ இல்லை. இந்த நிதானமான முதியவரின் குரலுக்கு ஒரு அலையை வீச வைக்கும் சக்தியிருக்கிறதென்றே அவதானிக்க முடிகிறது. 



விக்னேஸ்வரன் இன்னொரு அரசியல் குழுவிற்கு தலைமையேற்கச் செல்வாரா? விக்னேஸ்வரன் தமிழ்மக்கள் பேரவையினூடாக தனது இன்னொரு அரசியல் பிரவேசத்தை நிகழ்த்துவாராயின் ஒப்பீட்டளவில் அது விக்னேஸ்வரனை விட மக்கள் பேரவையில் உள்ள பிற அரசியல் குழுக்களுக்கே அதிகம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த முடிவாக இருக்கும். அது விக்னேஸ்வரனின் ஜனவசியத்தை, ஒளியை தங்கள் தரப்புடன் இணைத்துக்கொள்வதன் ஊடாக தமது தரப்பை வலிமைப்படுத்திக்கொள்ளவே உதவும். ஆனால் அதனைப் பயன்படுத்தி பொருட்படுத்தக் கூடிய மாற்றங்களை இவர்கள் ஏற்படுத்துவார்களா?  அல்லது இன்னொரு தெரிவாக மீண்டும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் அங்கமாக மாறுவாராயிருந்தால் இப்பொழுது நிலவும் எதிர்ப்புகளை எவ்விதம் சமாளித்து தனக்கு வாக்களித்த மக்களுக்கு நியாயமாக நடந்துகொள்ளப் போகிறார்? அதற்கான வாய்ப்பிருக்கிறதா? 

விக்னேஸ்வரன் எடுக்கப்போகும் தேர்வு சம்பந்தமாக தமிழ் மக்கள் மத்தியில் நிச்சயம் மாறுபட்ட அபிப்பிராயங்கள் ஏற்படவேசெய்யும்.  ஆனாலும் அது அது எவ்விதத்திலும் அவரது அரசியல் மதிப்பை மாற்றப் போவதில்லை. அரசியலில் தந்திரம் முக்கியமானதென்றாலும் மக்கள் தந்திரத்தை விட அறத்தின் பக்கமே நிற்பார்கள். அதுவே மக்களின் அளவுகோலாக இருக்கும். அந்தளவுக்கு விக்னேஸ்வரன் மக்கள்மயப்பட்டிருக்கிறார்.

 இதனோடு இணைத்து விக்னேஸ்வரனின் நிர்வாகத்திறமைகள் தொடர்பாக முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகளையும் நாம் பொருட்படுத்த வேண்டும். அது விக்னேஸ்வரனை தலைமையாகக் கொண்டாடும் இளைஞர்கள் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய ஒன்று. ' நல்லவர்' என்ற பண்பு மட்டும் ஒரு அரசியல் தலைமைக்குப் போதாது. தமிழ் மக்களின் இழப்பென்பது பெரியது. இவ்வளவு பெரிய இழப்புகளை சந்தித்த ஒரு மக்கள் தொகுதிக்குத் தலைமை தாங்கும் ஒருவர் மக்களுடன் நெருக்கமானவராக மட்டும் இருப்பது போதாது, பல்வேறு பண்புகளுடன் இருக்கும் அரசியல் தரப்புக்களுடன் பேரங்களைச் செய்பவராகவும் அரசியல் விவகாரங்களை கையாளக் கூடியவராகவும் அவர் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளவேண்டும். 

தமது இரு அமைச்சர்கள் தொடர்பில் விக்னேஸ்வரன் எடுத்திருக்கும் முடிவென்பது மக்கள் மத்தியில் அவருக்கு அபிமானத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. ஆனால் அவரளவில், அவரது மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் அந்த அமைச்சர்களின் அரசியல் இருப்பென்பது மனதளவில் அவருக்கு வலிமையைக் கொடுப்பதாகவே இருந்தது.   இந்த நெருக்கடியான நிலையில் முதலமைச்சரின் பக்கத்திலேயே அதிகளவு நியாயம் இருப்பதாகப்படுகிறது. அவரின் பக்கமே நாம் குரல் கொடுக்கவேண்டும், அதேவேளை அவரது குரலை செயலுக்குப்போகும் ஒன்றாக மாற்றவேண்டும். வெறுமனே உரையாற்றும் ஒருவராகவே அவர் தனது காலத்தைக் கழித்துவிட நாம் அனுமதிக்கமுடியாது. ஆனால் அரசியல் விருப்பு மிக்க இளைஞர்கள் பொறுப்புணர்வுடன் நடந்து கொள்ளவேண்டிய காலம். 



தமிழ் மக்களுக்கு ஜனநாயக அரசியலென்பது  நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் நடைமுறையிலிருப்பது, அதன் ஜனநாயகப் பண்புகளை பயிற்சி செய்வதற்கு 
சிறிது காலமெடுக்கும், இந்தக் காலத்தில் நிகழக் கூடிய மாற்றங்கள் என்பன கூடிய பட்ஷம் ஜனநாயக முறைப்பட்டதாகவும்  அரசியலை தேர்தலைத் தாண்டி விளங்கிக் கொள்ள வேண்டிய பங்கேற்க கூடிய ஒன்றாக மாற்ற வேண்டும். இந்த ஏழு வருடங்களில் அதிக பட்ஷம் உணர்வெழுச்சியான விடயங்களுக்காகவே இளைஞர்களும் மக்களும் தெருவிலிறங்கியிருக்கிறார்கள், போராடியிருக்கிறார்கள். ஜனநாயகத்தின் விளைவுகளில் அந்த வகையான போராட்டங்களே முதலில் தோன்றும். ஆனால்  அது வளர்ச்சிப்போக்கைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். உணர்வெழுச்சியிலிருந்து அரசியலை ஒரு அறிவுபூர்வமான துறையாகக் கையாளப் பழக வேண்டும். இப்பொழுது இரண்டு கட்டுரைகளிலும் நாம் விவாதித்த ஆளுமைகளின் தன்மைகளில் போதாமை உள்ளது. விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனால் அரசியல் சூழலை கருத்தில் கொண்டு நாம் இந்தப் பக்கத்தில் நிற்க வேண்டுமென்று தீர்மானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் இங்குள்ள சிவில் சமூகங்களும் கல்வி நிலையங்களும் சுய சார்புள்ள பிரச்சினைகளோடு பொது அரசியலில் உள்ள விடயங்களை உள்வாங்கி மக்களை அரசியல் அறிவுள்ள தொகுதியாக மாற்ற வேண்டும். அரசியல் உணர்வுள்ள தொகுப்பாக இருக்கின்ற தமிழ்மக்களை அரசியல் அறிவுள்ள தொகுதியாக்க வேண்டிய பொறுப்பு தமிழ் இளைஞர்களுக்கும் ஊடகவியலாளர்களுக்கு புத்திஜீவிகளுக்கும் உள்ள பொறுப்பு. அரசியலை ஒரு மக்கள் தொகுதியின் அறிவாக மாற்றுவதற்கு பெரும் உழைப்புத் தேவை. பரந்துபட்ட வாசிப்புள்ள ஒரு சமூகமாக நாம் மாற்றம் பெற வேண்டும். அன்றாட பத்திரிக்கைச் செய்திகளை வைத்து கணிக்கும் அரசியலைத்  தாண்டி அரசியல் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். 

அரசியலிலும் சமூகத்திலும் அக்கறையுள்ளவர்கள் இனியும் அரசியலை ஓட்டுப்போடுவதுடன் மாத்திரம் நகர்ந்து செல்லும் ஒரு சடங்காக தொடர முடியாது. குறிப்பாக இது தமிழ் இளைஞர்கள் அரசியல் பழகவேண்டிய காலம்.

கிரிஷாந்

நன்றி - Quick news tamil 

சினிமாவுக்கோர் இயக்கம்





ஒரு மக்கள் இயக்கமென்பது மக்களிடமிருந்து எழுச்சி பெற்று வருவது. 'Chikpo Movement ' என்ற ஆவணப்படத்தை நிகழ் படத்தை எப்படி ஒரு இயக்கமாக மாற்றுவது என்பது தொடர்பான கலந்துரையாடலின் முதலாவது உரையாடல் பகுதியாகப் பார்த்திருந்தோம். அந்த ஆவணப்படம்,  ஒரு மலைப்பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் தமது காடுகளுக்கு எதிராக வந்த சக்திகளிடமிருந்து எப்படி தமது காடுகளைக் காத்தனர். அதனைக் காப்பதற்கு அவர்கள் எப்படி ஒரு குழுவாகத் திரண்டனர். பின்னர் எப்படி ஒரு இயக்கமாக மாறி அழிந்த காடுகளை மீள உருவாக்கினார் என்பது பற்றியது.

முதலில் தனிமனிதர்களின் சிந்தனைகளிலிருந்து உருப்பெற்று வரும் கருத்துக்கள் ஒத்த அலைவரிசையைக் கொண்ட குழுவாகத் திரளும், பின் அது அதற்கான வரலாற்றுப் புறக்காரணிகள் உருவாகும் போது இயக்கமாக உருவெடுக்கும். இதனை ஒரு எளிமைப்படுத்திய விளக்கமாகக் கொண்டால், எதற்காக ஒரு சினிமா இயக்கம் தேவைப்படுகிறது, அதற்கான புறக்காரணிகள் என்ன என்பது தொடர்பில் நாம் பார்க்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு கால கட்டத்தையும் ஒவ்வொரு வகையான சிந்தனைப் போக்குகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும். அந்த சிந்தனைப் போக்குகளை பரவலாக்கும் கருத்தியல் ஊடகங்களும் அதனை பிரச்சாரம் செய்யும். கிராம்ஷியின்  'மேலாண்மைக்' கருத்தியல், அதாவது சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருத்துக்களை உருவாக்கும் அமைப்புகள் பற்றியும் அது எவ்வாறு இயங்குகிறது என்பது பற்றியும் அறியும் ஓர் அறிவு சார் விளக்கம் இந்த இடத்தில் முக்கியமானது. 



நமது கால கட்டத்தின் பெரும்பான்மை மக்களின்  பண்பாட்டு, கலாசார, வாழ்வியலை தீர்மானிக்கும் தீர்மானகரமான சக்தியாக 'சினிமா' என்ற கலைவடிவம் உருவாகி நீண்ட காலமாகிறது. நமது அன்றாட வாழ்வில் சினிமா இல்லாத நாளே கிடையாது. சினிமாவிலிருந்து வசனங்களை புழக்கத்திற்குள் கொண்டுவருகிறோம், ஆடை முதல் நகைச்சுவை வரை நாம் சினிமாவின் தலைமுறை. சினிமா நமது கலாசார வாழ்வை தீர்மானிக்குமொரு சக்தி. மிக நேரடியான ஊடகம். ஆதிக்க கருத்துக்களை அல்லது சமூக ஆதிக்கத்தை உருவாக்கும் ஒரு மேலாண்மை ஊடகமாக சினிமா கடந்த நூறு ஆண்டுகளாக இயங்கி வருகிறது. 

பெரும்பான்மை மனநிலையில் தாக்கத்தைச் செலுத்தும்  சினிமாவை அதன் பண்பாட்டு கலாசார ஆதிக்க கருத்தியல்களை எதிர்க்கும் விதமாக விமர்சனங்கள் அறிவு சார் தளத்தில் உரையாடப்படுகின்ற அதேவேளை ரசனை சார் மாற்றங்கள் பெரும்பான்மை மனநிலையில் ஏற்படாதவிடத்து இந்த விமர்சனங்களால் விளையும் பயன்மதிப்பும் குறையும். ஆகவே விமர்சன மரபின் தொடர்ச்சியின் அவசியத்தை உணரும் அதே வேளை ரசனை மாற்றங்கள் மற்றும் வித்தியாசமான சினிமா அனுபவங்களை பரவலாக்கும் தேவையும் முக்கியமானது. உலகம் முழுவதும் மாற்றுச் சினிமாக்களையும், மைய நீரோட்டத்திலும் கூட சில நல்ல படங்களையும் எடுக்கும் வழக்கம் உருவாகியிருக்கிறது. ஆனால் அவை வெகுஜனத்திற்கு அதிகம் மார்க்கெட்டிங் செய்யப்படாதவையாகவும் விற்பனையாகாத பண்டமாகவும் உள்ளது. ஆகவே வித்தியாசமான சிந்தனைப் போக்குகளை அனுபவங்களை முன்வைக்கும் சினிமாக்களை கிராமம் கிராமமாக நகரம் நகரமாக நாம் கொண்டு திரிந்து அறிமுகப்படுத்த வேண்டியது நமது கால கட்டத்திற்கு மிக மிக அவசியமானது. வேறு எந்த கலை வடிவங்களையும் விட மக்களுக்கு மிக நெருக்கமானதொன்றாக ஆகிவிட்டிருக்கும் சினிமாவிற்குள்ளிருந்து உருவாகும் மாற்றுக் குரல்களை, ஆதிக்க கருத்தியல்களுக்கு எதிரான சிந்தனைப்பள்ளிகளை நாம் அடையாளம் காண்பதும் அதனை நம் சமூகத்துடன் பரஸ்பரம் பகிர்ந்து கொள்வதும் உரையாடுவதும் தான் 'நல்ல சினிமாவை' வெகுஜனமயப்படுத்தும் அதே வேளை நமது கால கட்டத்தில் நாம் சமூகத்துடன் நெருங்குவதற்கிருக்கும் மிகச் சிறந்த வழியும்.    

இந்தப் பின்னணியில், நிகழ் படத்தின் இரண்டு கள அனுபவங்களை இங்கே விபரிக்கிறேன். 


திரையிடல் - 01 

பளை மைதானத்தில் இறங்கி எல்லோரும் அந்த மைதானத்திற்குச் சென்றோம். ஐம்பது பேருக்கு மேல் கலந்து கொண்ட அந்த முதலாவது திரையிடல் வழங்கிய அனுபவங்கள் கீழே.

முழுவதும் விளையாட்டு சார்ந்த இளைஞர்கள். "GOAl " என்ற காற்பந்து தொடர்பான திரைப்படமே தெரிவு செய்திருந்தோம். தமிழ் மொழியாக்கத்தில் தேர்வு செய்ய வேண்டிய ஒரு தேவையும் இருந்தது. முதலாவதாக பொதுவெளிக்கு நகரும் போது மொழி அவர்களை திரைப்படத்தை விட்டு அந்நியமாக்கி விடக் கூடாதென்று கருதியிருந்தோம். திரைப்படத்தை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது சுவாரசியமான உரையாடல்களை இளைஞர்கள் நிகழ்த்தியபடியிருந்தனர். திரைப்படமொன்றின் கதாபாத்திரங்களை மனிதர்கள் எப்படி தங்களுக்குத் தெரிந்தவராகவோ தாங்களாகவோ உணர்ந்து அதனை ஒரு அனுபவமாக மாற்றுகின்றனர் என்பதை பார்த்தோம். "என்ன அண்ணை படத்தில பாட்டு ஒண்டையும் காணேல்ல " என்றொரு குரலும் முத்தக் காட்சிகள் வரும்போது பள்ளிக்கூட டூர் பஸ் மாதிரி கூக்காட்டி கத்தவும் செய்தார்கள். எல்லாமே அவர்கள் காட்சியின் மீது நிகழ்த்திய  பார்வைகளாகவே புரிந்து கொள்கிறோம்.

படம் திரையிடலின் பின் ஆரம்ப உரையை சன்சிகன் நிகழ்த்தினார். அதில் நிகழ் படம் என்றால் என்ன என்பது பற்றியும் அதன் இயக்கத்தில் உள்ள நண்பர்களையும் அறிமுகப்படுத்தினார். அதன் பின் நான் உரையாடலுக்கான நேரத்தை கையாளும் பொறுப்பை எடுத்துக் கொண்டேன். நானும் சன்சிக்கும் மாறி மாறி கேள்விகளுக்கு பதிலளித்தோம். சில அடிப்படையான கேள்விகளைக் கேட்டோம். 

" இந்த மாதிரி திரையிடல்களை நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா"

இரண்டு மூன்று பேர் சத்தமாக ஓம் என்றார்கள்.

" வேறு என்ன வகையான படங்களை பார்க்க விரும்புகிறீர்கள்?" 

"இலங்கையில் வெளியிடப்படும்  தமிழ் குறும்படங்களை பார்க்க விரும்புகிறோம்" 

"இனி எப்பொழுது படம் போட்டால் பார்க்க வருவீர்கள்?" 

"ஒவ்வொரு நாள் போட்டாலும் வருவோம்" என்று சிரிப்பும் கூச்சலும்.

"அடுத்த மாதம் ஒரு நாள் படம் போடுவம், ஆனா அதுக்கும் அம்பது பேர் தான் வருவியளோ, அல்லது வீட்டிலையும் வேற பெடியளிட்டையும் சொல்லுவியளோ?" என்றோம்.

" கட்டாயம் எல்லோருக்கும் சொல்லுவோம்" என்றார்கள்.

பின்னர் குறும்படங்கள் சில போடும் படி கேட்டார்கள். மதிசுதாவின் " மிச்சக் காசு", " துலைக்கோ போறியள்" ஆகிய படங்களைப் போட்டோம். மிகவும் ரசித்துப் பார்த்தார்கள். அதனோடு ஓட்டுவதற்கு அவர்களால் முடியுமாயிருந்தது. கலகலப்பும் நட்புமாய் முதலாவது திரையிடல் முடிந்தது.



   

திரையிடல் - 02 

பருத்தித்துறை, தும்பளை மேற்கு சன சமூக நிலையத்தில் ஏற்கனவே நான்கு படங்களை திரையிட்டு உரையாடல்களை அங்குள்ள நண்பர்கள் நிகழ்த்திருக்கின்றனர். நாம் ஐந்து சுந்தரிகள் என்ற மலையாள திரைப்படத்தை திரையிட்டிருந்தோம். இங்கு பெண்களும் சிறுவர்களும் இளைஞர்களும் வயோதிபர்களுமென்று கலவையான பார்வையாளர்கள் இருபத்தைந்து பேர் வந்திருந்தனர்.

ஐந்து கதைகளாகப் பிரிந்த படத்தின் மூன்றாவது பகுதி சென்று கொண்டிருக்கும் போதே சில இளைஞர்கள் இறங்கி சென்று விட்டனர். இரவு ஏழு மணிக்கு படம் ஆரம்பித்திருந்தது ஒன்பது மணிக்குப் பின் குடும்பங்களாக வந்திருந்தவர்கள் செல்ல ஆரம்பித்தார்கள். அதன் பின் இறுதியில் ஏழு பேரே எஞ்சியது. 

அதன் பின்னர், ஏன் இந்த நிலைமை என்பதை பற்றி கலந்துரையாடினோம். அந்த இளைஞர்களிடம் "ஏன் படம் பிடிக்கவில்லையா ?" என்று கேட்டோம். "மலையாளத் தமிழ் விளங்கேல்ல அண்ணை" என்றார்கள். 'தமிழ்ப்படம் போடுங்கோ பார்க்க வாறம்"என்றார்கள். 

முதலாவது பிரச்சினையாக மொழியிருக்கிறது. ஆரம்பத்தில் பொது வெளிக்கு நகரும்போது பலவகையான பார்வையாளர்களும் உள்ள அரங்குகளில் இந்தப் பிரச்சினை தீவிரமாக இருக்கும். அதனை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டுமென்று கதைத்துக் கொண்டோம். மொழியில் உள்ள பிரச்சினையால் அவர்கள் மாற்றுச் சினிமாவை விட்டு விலத்தி ஓடிவிடக் கூடாது. முதலில் தமிழில் வந்த நல்ல சினிமாக்களையும், தமிழ் மொழிமாற்றம் செய்து  வந்த சினிமாக்களையும் இந்த வகையான பார்வையாளர்களுக்கு பரீட்சயபடுத்த வேண்டும் என்று கதைத்தோம். ஆவணப்படங்களைதிரையிடுவதும் முக்கியமென்று கருதினோம். காரணம் இதே அரங்கில் ' சம்பூர் அனல் மின்நிலையம்  தொடர்பில் எடுக்கப்பட்ட "மின்பொறிக்குள் சம்பூர் " என்ற ஆவணப்படம் நல்லதொரு உரையாடலுக்கு வழிவகுத்ததென்று நண்பர்கள் சொன்னார்கள்.

மேலும் வேற்று மொழிப் படமொன்றை திரையிடும் போது, திரையிடலுக்கு முன் கதையைப் பற்றியும் அதன் இயல்பை பற்றியும் கொஞ்சம் கதைத்திருந்தால் அவர்களால் இன்னும் நெருக்கமாக விளங்கி கொண்டிருக்க முடியும். அல்லது ஒவ்வொரு பகுதியும் முடியும் பொழுது  நிறுத்தி நிறுத்தி உரையாடியிருந்தால் அவர்களால் அந்த திரையிடலில் குழப்பத்தை உணர்ந்திருக்க மாட்டார்கள் என்றும் சில நண்பர்கள் கருத்து தெரிவித்திருந்தனர். 

தொடர்ச்சியாக இரண்டு திரையிடல்களிலும் இருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள ஏராளம் விடயங்களிருந்தன. முதலாவது திரையிடல் ஒரேவகையான விருப்புள்ள ஒரேவயதுமட்ட ஒரே பால்நிலையைச் சேர்ந்தவர்களின்  திரையிடல் எப்படி இருந்தது என்பதும். பல்வேறு வயத்தைச் சேர்ந்தவர்களதும் வித்தியாசமான  விருப்பங்களைக் கொண்டவர்களையும் ஆண்களையும் பெண்களையும் உள்ளடக்கிய திரையிடல் எப்படியான வித்தியாசங்களை அனுபவங்களாக வழங்கியது என்பதை இரண்டாவது திரையிடலிலும் உணர்ந்தோம்.

சினிமா இயக்கங்களுடன் இணைந்து ஒரு கால கட்டத்தின் ரசனை மாற்றமும் நிகழும், பண்பு மாற்றம் பெறும் சினிமாவை உருவாக்குவதற்கான களங்களும் விரியும். சமூகத்திற்குள்ளிருந்து சினிமாவை உரையாட ஆரம்பித்து பின் அதன் கருத்தியல்களை விவாதிக்கும் தரப்பு எழுச்சி பெறும். இது சார்ந்த செயல்வாதங்கள் நமது காலத்தைப் பொறுத்த வரை பெரும் மாற்றங்களை உருவாக்கக் கூடியது. பல்வேறு சினிமா வட்டங்களும் தொடர்ச்சியான திரையிடல்களும் மட்டும் தான் இதனை சாத்தியமாக்க முடியும்.

உதாரணத்திற்கு, இன்று நாம் மலையாள சினிமாவைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆகவே மலையாள சினிமாவின் இன்றைய உருவாக்கத்திற்குப் பின் உள்ள சமூக காரணிகளையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதாவது வரலாற்றுக்கு காரணிகள். அங்குள்ள கம்யூனிச பாரம்பரியம் அதனூடாக உருவாகி வந்த செயல்வாதம், பின்னர் செழுமை வாய்ந்த இலக்கியம். அதன் பின்னர் பலரும் இணைந்து மேற்கொண்ட சினிமா இயக்கங்கள். இன்றுள்ள மாற்றுச் சினிமாவுக்கான கதவுகளை எல்லாமும் சேர்ந்து தான் உருவாக்கின. அதனால் தான் இன்று அந்தப் படங்களை பார்ப்பதற்கு மக்கள் வருகின்றனர், ரசனை மாற்றம் ஒரு சமூகத்தின் சிந்தனைப் போக்கில் நிகழும் மாற்றம். அதன் ஆன்மாவில் நிகழும் மலர்தல். 

கிரிஷாந்

நன்றி - கரவொலி 

வாழ்க்கைக்கான நியாயமும் நியாயத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கும் வாழ்க்கையும்





கொஞ்சம் பழைய 'பன்ச் டயலக்' போலத் தான் மேற் சொன்ன வாக்கியம். இலட்சியவாதியின் குரல் போலவும் தோன்றும். ஆனால் இவ்வளவு காலத்தில் வாழ்க்கையென்ற ஒன்றில் ஏதாவது மாறியிருக்கிறதா என்ன. இரண்டு திரைப்படங்களை முன் வைத்து இந்த வாதத்தை தொடரலாம்.

ஒன்று 'Njaan' என்ற மலையாளத் திரைப்படம். 

சுயசித்திரம் எனும் நீரில் கலங்கும் முகம் 

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனித முகங்கள் சலிப்பூட்டத் தொடங்கிவிட்டது என்ற  எண்ணம்  நீண்டகாலமாகவே மனதில்  கசிந்துகொண்டிருந்தது. நிலக் காட்சிகளே மனசை ஆசுவாசப்படுத்துவதாக இருக்கிறது. எங்கும் விரியும் நிறங்களும் உலகமும் காலின் கீழேயும் கண்ணின் முன்னேயும் விரிவது தான் எஞ்சியிருக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. மனித முகங்களையிட்டு அஞ்சுகிறேன். அவற்றில் உள்ள வெறுப்பும் அன்பற்ற புன்னகையும் நச்சுப் புகையை முகத்திலெறிவது போலிருக்கிறது. ஒரு சில மனிதர்களதும் குழந்தைகளின் முகங்களும் மட்டுமே முகம் என்றால் நினைவில் மேலெழுந்து வருகிறது. 

ஒரு கவிஞனின் சுதந்திர வேட்கை, அக்டிவிஸ்ட்டின் சமூக நெருக்கடி, காமத்தின் பெரும் அல்லாடுதல், பெண்களின் முடிவற்ற உருவங்கள் நிகழ்த்தும் ஆணின் இருப்பு, இருட்டில் கசிந்து கொண்டேயிருக்கும் பெண்களின் கண்ணீர், கவிதையின் ஒத்தடம், இயற்கையின் முடிவற்ற காட்சிகள், தனிமனித அகத்தின் சிக்கல்களும் சமூக விடுதலை என்ற கனவும் எதிர்கொள்ளும் முரண், மாந்திரீகமும் தர்க்கமும் கலந்து புரளும் வாழ்க்கையும் என்று படத்தின் பின் நினைத்துக்கொண்டேயிருக்க ஏராளம் இருந்ததன. 

கே டி என் கோட்டூர் என்ற இந்திய சுதந்திர போராட்ட காலத்தில் வாழ்ந்த ஒருவரைத் தேடும் நவீன இளைஞன் ரவி சந்திரசேகரன் என்ற கதாபாத்திரம் கோட்டூரின் கதையைத் தேடி கோட்டூருக்குச்  செல்வதும் ஒரு நாடகப்பிரதியை தயாரிப்பதும் தான் ஒரு வரிக்கதை.



ஆனால் காலமும் நிலமும் மாற மாற கதைகள் விரியும் அற்புதம் ரஞ்சித்தால் திரையில் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. டி. பி. ரஜீவனின் " கே டி என் கோட்டூர் எழுதும் ஜீவிதம் " என்ற மலையாள நாவலை அடிப்படியாகக் கொண்டே படம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. படத்தைப் பார்க்கும் போது பல இடங்களில் நாவலுக்கேயுண்டான அக தரிசனமும் மௌனமும் வாய்ந்த பகுதிகளை வெட்டி எடுக்கலாம்.  சில பகுதிகளைக் கீழே தருகிறேன்.

நகுலன் என்ற கதாபாத்திரம். கோட்டூர் பிறந்தவுடன்  கோட்டூரின் தாய்க்கு முலைப்பால் சுரக்கவில்லை. ஆகவே அந்த ஊரிலிருந்த குறத்தி ஒருவரிடம் முலைப்பால் குடிக்க கொடுக்கப்படுகிறார். குறத்திக்கு இன்னொரு மகனுண்டு, அது தான் நகுலன். இருவரும் அடுத்தடுத்த வயதுள்ளவர்கள். சிறுவயதுமுதல் ஒன்றாகவே திரிகிறார்கள். அவர்களின் சினேகம் வளரும் விதம் அப்படியானது. ஒரே தாயின் முலையில் பால் குடித்தவர்கள். நதியும் வயலுமாய் ஓடித்திரிந்து  விளையாடுகிறார்கள். கோட்டூரின் தகப்பனுக்கும் குறத்திக்குமிடையில் முன்னேரே தொடர்பிருக்கிறது, இருவருக்கும் பிறந்தவன் தான் நகுலன். கோட்டூரின் தகப்பன் இறந்த போது குறத்தி மரணவீட்டில் தலைவிரி கோலமாய் கிடந்தது அழுகிறாள். அதன் போது உறவுக்காரரினால் தலையைப்பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு சென்று மகனும் தாயுமாய் தள்ளிவிடப்படுகிறார்கள். பிறகவர்களின் வீடும் எரிக்கப்படுகிறது. அதன் பின் வளர்ந்து இளைஞனாகும் வரையிலும் நகுலனும் கோட்டூரும் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை. வளர்ந்த நகுலனை டவுனில் சென்று படித்துவிட்டு சமூகத்தை மாற்ற நினைக்கும் இளைஞனான கோட்டூர் வழியில் சந்திக்கிறார். தனக்கு முலைப்பால் தந்த தாயைக் காட்டச் சொல்லிக் கேட்கிறார். அவர் மனம் பேதலித்த நிலையில் வீட்டிலிருக்கிறார். அவரைக் காணும் பொழுது " என்னை உங்களுக்குத் தெரிகிறதா?" என்று கோட்டூர் கேட்கிறார். அதற்கு குறத்தி தகப்பனிடம் முன்னொருதடவை அவள் சொல்லிய பதிலான," உங்களைத் தெரியும், ஆனால் அதை மற்றவர்களிடம் சொல்ல முடியாது" என்று சொல்கிறாள். 

இடையில் ஊரில் இருந்த பணக்காரன் ஒருவன் ஆட்களை வைத்து கோட்டூருக்கு அடிக்க வைக்க முனைந்த போது, இடைவழியில் வந்து நகுலன் கோட்டூரைச் சந்தித்து அழைத்துச் செல்கிறான். "உனக்கெப்படி அவர்கள் என்னை அடிக்க வந்தது தெரியுமென்று" கேட்கும் போது  ' நான் முக்காலமும் உணர்ந்த குறத்தியின் மகனல்லே ' என்று கூறிச் சிரிப்பான். பின்னர் கோட்டூர் உறவு வைத்திருந்த ஜானு என்ற தாழ்த்தப்பட்ட  பெண்ணுக்கு கோட்டூரினுடன் இருந்த உறவில் குழந்தை கருக்கொள்கிறது. கோட்டூர் ஊரில் இல்லாத நேரத்தில் நடக்கும் பொழுது. தாய்க்கு நிகராக இருந்து கோட்டூரினை வளர்த்த பெண் அந்த கர்ப்பத்தை கலைக்கும் ஏற்பாட்டினை செய்கிறாள். அந்த காட்சி மிகவும் தீவிரமானது. அந்தப் பெரும் வீட்டில்  கடும் இருட்டின் மௌனம் இடிந்து விழ ஜானு கதறும் சத்தம் ஒரு மாபெரும் கேவல். பின் அவள் வீட்டை நீங்கி வெளியில் சென்று குளத்தடியில் விழும்போது நகுலன் தான் அவளைக் கொண்டு சென்று மனைவியாக்குவான். பின்னர் கோட்டூர் திரும்பி வந்த பொழுது மனம் பேதலித்த குறத்திக்கு பக்கத்தில் வைத்து ஜானு நடந்ததைச் சொல்லுவாள் அதற்குக் கோட்டூர் " எல்லா மகாபாவமும் என்னால் தான் உண்டானது" என்று சொல்ல ஜானு " அப்படி அல்ல, எங்கிருந்தோ ஒருவர் தீர்மானிக்க எல்லாம் நடக்கிறது என்று சொல்வாள். அதற்கு மனம் பேதலித்த குறத்தி " எல்லாமே முட்டாள்களின் நாடகம். அவ்வளவு தான் மக்களே" என்பாள்.

பின்னர் கோட்டூரை வளர்த்த பெண்ணுடன் இறுதி வாக்குவாதத்தில் கோட்டூர், நிகழ்ந்தவற்றுக்கு நீ தான் பொறுப்பு என்பதைச் சொல்லுவான். தனது சொத்துக்களையெல்லாம் நகுலனுக்கு எழுதுவதாக கோட்டூர் அறிவித்த வேளை அந்த பெண் கேட்பதற்கு " நான் என் அப்பன் செய்த பாவங்களையும் தன்னுடைய  பாவங்களையும் போக்கவே இதைச் செய்வதாகவும். இந்த வீட்டின் இருட்டில் உள்ள பாவங்களெல்லாம் நீங்களே பாதுக்காக்கிறீர்கள் என்றும் நகுலன் தன்னுடைய தகப்பனுக்குப் பிறந்தவன் அவனுக்குச் சொத்தில் உரிமை உண்டெனவும் கூறுவான். 

இங்கு கதையை நான் கத்தரித்து கத்தரித்து நகுலனின் கதையை மட்டுமே தந்திருக்கிறேன். திரைக்கதை நிகழ்காலத்துக்கும் கடந்தகாலத்துக்குமாக நகர்ந்து மீண்டபடியிருக்கும் தொடர்ச்சியான ஒரு நிகழ்த்துகையாக இருக்கிறது. இதனை வெளிப்படுத்திய முறையிலும் கதாபாத்திரங்களின் தன்மையிலும் " நூற்றாண்டுகளின் தனிமை " நாவலின் இயல்புகள் இருக்கின்றன. உதாரணத்திற்கு கோட்டூர் இறுதியாக மணம் முடிக்கும் பெண் பார்வையற்றவள். அவள் சொல்லுவாள் என்னால் பார்க்க முடியும். என்னுடைய பார்வை என்பது அறிவு. அதை என்னால் விளக்க முடியாதென்று.



 ஊரிற்கு பக்கத்தில் உள்ள கிணற்றில் நகுலன் விழுந்து விட்டதாக அவள் சொல்லும் போது நகுலன் கைது செய்யப்படுகிறான். காட்சிகள் குறியீடுகளாக அவளுக்குத் தெரிகிறது. திருமணம் முடிந்து முதல் முதலாக வீட்டுக்கு வரும்போது அண்ணார்ந்து மேல் மாடியை பார்த்து சிரிப்பாள். கோட்டூர் ஏன் அப்படி சிரித்தாய் என்று கேட்பார். அங்கே உங்களது அம்மாவையும் அப்பாவையும் கண்டேன், அவர்கள் என்னை வாழ்த்தினார்கள் என்பாள். கோட்டூர் சிரிப்பார். நீங்கள் நம்பவில்லையா, என்னால் பார்க்க முடியும் என்று அவள் சொல்லுவாள். அவளுக்கு ஒருவித மாய சக்தியுண்டென்பது போன்ற தோற்றமிருக்கும். இதில் அசாத்தியமான வகையில் எதைப்பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் இயக்குனர் ரஞ்சித் அவற்றை அதன் போக்கில் விட்டுவிடுகிறார். இதனால் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் அதனளவில் இருட்டில் தனித்திருக்கும் ஆழ் கிணறுகளாகவும்  அதில் விழும் கற்களாக நினைவுகளையும் மாற்றுகிறது. 

இறுதியாக கோட்டூர் வீட்டை விட்டு வெளியேற முதல் இரண்டு காட்சிகள்.

ஒன்று, தாய்க்கு நிகராக தன்னை வளர்த்த பெண்ணுடன் கோட்டூர் விவாதித்த இரவில் அந்தப் பெண் ஜானுவுக்கு கருக்கலைத்த இடத்திற்குச் சென்று அதனைத் தொட்டுப்பார்க்கிறார் கையெல்லாம் இரத்தம் பெருகி நிலத்திலிருந்து இரத்தம் பீறிடுவது போன்று பிரமையேற்படுகிறது. அந்த இடத்தில் அவர் இறந்து போகிறார். கோட்டூர் அவரது உடலைக் கூட பார்க்க வராமல் அறைக்குள் நின்று கொண்டிருப்பார். அப்பொழுது கண்ணாடியில் அந்தப் பெண்ணின் ஆத்மா பேசுவது போன்றொரு காட்சி, அதில் அந்தப் பெண் தனது தரப்பைச் சொல்லுவாள்." உனக்கு எந்தச் சங்கடமும் வேண்டாம், மரணத்தின் மூலம் நான் சுதந்திரமாகி விட்டேன். நீ சொன்னது போல இந்த வீட்டின் இருட்டை நான் பாதுகாத்தேன், ஆனால் அந்த இருட்டில் தான் எனது வாழ்க்கையும்  சங்கிலியிடப்பட்டிருந்தது. உருவமோ நிழலோ இல்லாத,  வராந்தாக்களின் மூலையில் இருட்டில் வாழும் தாய்மார்களை பற்றி நீங்கள் என்றாவது புரிந்து கொண்டீர்களா? மகன்களே, அவர்களின் கண்ணீரைப் பார்த்ததுண்டா நீங்கள்? அவர்களுடைய அழுகைகள், வெளிச்சம் விழுகின்ற அந்த வீடுகளில் அவை இல்லை. ஆண்களின் பாவங்கள் அவர்கள் உடம்பிலும் மனசிலும் அந்தக் காயங்கள் அவர்களை பாதித்ததும் இருக்கிறது. உன்னாலும் அதனை மாற்ற முடியாமல் போகலாம். ஏனென்றால், நீ இன்னொன்றின்  தொடர்ச்சி. மூன்று காலங்களிலும் நீ இன்னொன்றின் தொடர்ச்சி. நீ தொடர்ச்சி மட்டுமே. " 



இரண்டாவது, இறுதிக் காட்சியில், பார்வையில்லாத தன் மனைவியுடன் கோட்டூர் உடலுறவு கொண்டு முடித்த வேளை அவளின் முகத்தில் ஜானுவையும் குறத்தியையும் தாயிற்கிணையான அந்தப்பெண்ணையும் காண்பான். அவன் திடுக்கிட்டெழுந்து ஓடி வெளியில் வருவான். வியர்த்து நிற்கும் அவனிடம் அவனது தந்தையின் ஆன்மா நெருங்கி வரும், "  அப்பா, தவறான செயல்களை மனதில் நினைத்து, சுயமைதுனம் செய்து கழிந்த என் இளமை, கண்களை மூடி காம சுகத்தை அனுபவித்தது, இப்பொழுதுள்ள முகத்தை மறக்க வேறொரு முகத்தை நினைத்து, என்னுடைய இளமை காமத்தின் பாவத்தில் கழிந்து போனது. இப்பொழுது மனசிலுள்ள கெட்டது அழிஞ்சு, ரூபங்கள் கண்ணில் தெளிவாகத் தெரியும் பொழுது, மோகத்தின் சுகம், அப்பா, அதனால் தான் இந்த வீடெனக்கு நரகத்தைப் போலிருக்கிறது. துன்புறுத்துகிறது. உங்களிடமிருந்து, உங்களின் விந்திலிருந்து,  பரம்பரை பரப்பாரையான தந்தைகளின் நோயை நான் பெற்றிருக்கிறேன். காலம் எனக்கு மீளப் பிறப்பதற்கொரு வாய்ப்பைத் தந்திருக்கிறது. பால்யத்தில் கண்டது போலே, தெளிந்த பகல்களிலே வானத்தில் பயணம், மரக்கிளைகளில் தொட்டு ஆகாயத்தை பிடித்து, மேகத்தை சீவி விட்டு இன்னொரு கிளைக்குத் தாவி... என்ற என்னுடைய சொப்பனங்கள் எனக்குத் திரும்பவும் தேவை. எனக்கு இந்த வீட்டின் சுவர்களுக்குள் அலையவும், விளக்கின் வெளிச்சத்தின் கீழ் சாகவும் விருப்பமில்லை. என்னை யாத்திரைக்கு விடுங்கள்"

இந்த காட்சிகளை துண்டங்களாக்கி தொகுத்திருக்கிறேன். படத்தில் இன்னும் விரிவாக வரும்.  பின்னனியில் அழுதுகொண்டேயிருக்கும் தீவிரப்படுத்திக்கொண்டேயிருக்கும் வயலின் இசையும் இடையிடையில் வரும் சாஸ்திரிய சங்கீதமும், கவிதைப் பாடல்களும் இன்னொரு வகையான அனுபவத்தை தந்தன.

விடுதலை அனுபவம் என்பது என்ன?, ஒரு பெண்ணுக்கு மரணத்தில் கிடைக்கிறது இன்னொருத்திக்கு மனம் பேதலித்து விடுகிறது. ஒருத்தி கைவிடப்படுகிறாள், இன்னொருத்தி குருட்டுக் கண்களுடன் தனித்து விடப்படுகிறாள். ஆண் வீட்டை விட்டு வெளியேறுதலையே விடுதலை என்கிறான். தன்னால் இந்தச் சுவர்களுக்குள் அலைந்துகொண்டிருக்க முடியாது. இந்த விளக்கின் ஒளியில் ஒரு பூச்சியைப் போல மடிய முடியாதென்று சொல்கிறான். இன்னும் எத்தனை நூற்றாண்டுகள் நாம் இதுபோன்ற அலைந்துகொண்டேயிருக்கும் முகங்களை நீரில் விழுத்திப் பார்த்துக்கொண்டேயிருக்கப் போகிறோம். தன்னை அறிதலென்பது என்ன ? தானே தன்னை அழிப்பது மட்டும் தானா? 

இதனை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போது அச்சமும் தெளிவற்றதுமான அந்த ஆயிரக்கணக்கான முகங்களாலான உடலை எனக்குள் உணர்கிறேன். 

ராஷ்மோன் மனநிலை 

ஆம், அப்படித் தான் சொல்ல முடியும் எளிமையான ஒரு கதை. விசாரணையின் பின் அடைமழை பொழிந்து கொண்டிருக்கும் போது கைவிடப்பட்ட  கோயிலின் தாழ்வாரத்தில் ஒதுங்கி நிற்கும் துறவிக்கும் கிழவனுக்கும் வழிப்போக்கன் ஒருவனுக்குமிடையில் இடம்பெறும் உரையாடலாகவே காட்சிகள் அகல்கின்றன. காட்டு வழியால் செல்லும் போது ஒரு திருடனால் தனது கணவன் தோற்கடிக்கப்பட்டு கட்டப்பட்ட பின்னர் மனைவி பாலியல் உறவுக்கு உட் படுத்தப்படுகிறாள். அதற்கான விசாரணை இடம்பெறுகிறது அதன் போது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர், பாதிக்கப்பட்டவர்கள், அதன் பிறகான சாட்சிகள் ஆகியன விசாரிக்கப்படுகின்றன. அவற்றில் எது நியாயம் எது உண்மை ஏன் அவர்கள் அவ்வாறு நடந்து கொள்கிறார்கள் என்ற தரப்புக்களை பற்றிய விவாதம் தான் படம்.



படத்தின் சில காட்சிகளையும், அதனூடாக சித்தரிக்கப்படும் மனித அக நிலையும் மிக விரிவான ஒன்று. முதல் குறிப்பிட்ட 'ஞான்'  சமீபத்திய காலத்தில் எடுக்கப்பட்டிருக்கும் படம், ' ராஷ்மோன்' 1950 களில் வந்த படம் இரண்டுக்குமிடையில் ஏராளமான கால இடைவெளி உண்டு. ஆனாலும் இரண்டுக்குமிடையில் ஒரு தொடர்ச்சி உண்டு. அது உரையாடும் மனநிலை காலங்களுக்கிடையில் வேறுபடவில்லை. இங்கு பாத்திரங்களும் சூழலும் தான் வேறுபடுகின்றது. ராஷ்மோனினதும் சில பகுதிகளை எடுத்து உரையாடுவது மேற்சொன்ன மனநிலைகளுடனான தொடர்ச்சி பற்றி சிந்திக்க உதவும்.

ராஷ்மோனின் பிரச்சினை அந்த வழக்கு. அந்த வழக்கில் ஒரு திருடன், ஒரு பெண், அவள் கணவன் ஆகியோரின் கதைகள். மூன்றும் மூன்றுவகையான கதைகள். இவற்றை ஏன் இவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஒரே வழக்குத் தொடர்பில் ஏன் இப்படி ஒரு நிலை. ஒவ்வொருவரும் தனக்கான நியாயங்களை எப்படி உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். எதை நம்ப விரும்புகிறார்களோ அதுவே நடந்ததாக தங்களையும் நம்ப வைத்துக்கொள்கிறார்கள். அதற்குள்ளிருக்கும் ஆழமான மனித உறவுகளுக்கிடையிலான சிக்கல் தன்மையும், பாவம், நியாயம் ஆகியன பற்றிய விவாதங்களும் ராஷ்மோனின் மனநிலையாக உள்ளது. ஆழமான பாவம் ஒரு தீராத தொடர்ச்சி. மனிதர்கள்  பாவங்களுக்கிடையில் முடிவற்று ஒன்று மாறி ஒன்றுக்குள் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு உயிர்த் தொகுதி. 

ஆக இந்த மூன்று கதைகளின் பின்னர், அந்த சாட்சியான கிழவனும் ஒரு கதையைச் சொல்வார். இது தான் நடந்தது. நான் எனது கண்களால் பார்த்தேன் என்று. அது இன்னொரு கதை. யாருடைய கதையுமே ஒன்று இன்னொன்றை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆக இந்த நான்கு கதைகளிலும் வெளித்தெரியும் மனித மனத்தின் பாவத்தின் நிழல் விழுந்த பக்கங்களை துறவி பார்க்க முடியாமல் தவிர்த்து ஓடுகிறார். அவர் மனிதர் மீது நம்பிக்கை கொண்டவராக சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பார். 

"மனிதர்கள் சக மனிதர் மேல் நம்பிக்கை வைக்கவில்லையென்றால் உலகம் நரகமாகிவிடும்" என்பார். 

அந்த வழிப்போக்கன், " ஆம் உண்மை தான் இந்த உலகம் நரகம் தான்"

"இல்லை, நான் மனிதர்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறேன்"

"இந்த இடம் நரகமாகுவதற்கு நான் விரும்பவில்லை"

" நீங்கள் சத்தமிடுவது உதவாது, சிந்தியுங்கள் இந்த மூன்று கதைகளில் எது நம்பத்தக்கது.'

இவ்வாறு இருவரும் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் போது அந்தக் கிழவன். " ஒன்றும் தெரியவில்லை" என்று சொல்வார். அதன் போது வழிப்போக்கன், "முடிவில், மனிதர்களின் செயல்களை உங்களால் விளங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை"

அதன் பின், அந்தக் கைவிடப்பட்ட கோயிலின் இன்னொரு பகுதியிலிருந்து குழந்தை அழும் சத்தம் கேட்கும், சென்று பார்ப்பார்கள். வழிப்போக்கன் குழந்தையை மூடியிருந்த துணிகளை எடுக்க, கிழவன் அவரைத் தடுத்தபடி என்ன செய்கிறாய் நீ என்று கேட்பர். துறவி அந்தக் குழந்தையை எடுத்துக் கொள்வார். "உனக்கென்ன ?" என்பார் வழிப்போக்கன்.

கிழவர், "அது பயங்கரம் ".

வழிப்போக்கன், "பயங்கரம் ?, யாரோ ஒருவர் இந்தத் துணியை எடுக்கப்போகின்றார், நான் ஏன் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது." 

கிழவர்,"இது மிருகத்தனமானது "

வழிப்போக்கன், " மிருகத்தனமானது?, இந்தக் குழந்தையின் பெற்றோரைப் பாருங்கள். அவர்கள் சந்தோசமாக இருந்து விட்டு, இப்பொழுது போய் விட்டார்கள். அவர்கள் தான் மிருகத்தனமானவர்கள்."

கிழவர், "இல்லை, நீ தவறு. இந்தத் துணியைப் பார். இந்தக் குழந்தையைப் பாதுகாக்கவே அவர்கள் இந்தத் துணியை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். யோசித்துப் பார், அவர்கள் எந்தமாதிரியான நிலவரத்தில் இந்தக் குழந்தையை விட்டுச் சென்றிருப்பார்கள்."

வழிப்போக்கன், "எல்லோருடைய உணர்வுகளையும் விளங்கிக்கொள்ள எனக்கு நேரமில்லை."

கிழவர், " நீ சுயநலவாதி"

வழிப்போக்கன்," அதில் என்ன தவறிருக்கிறது?, நீங்கள் சுயநலவாதியாக இல்லாவிட்டால் இந்த உலகத்தில் வாழ முடியாது"

 கிழவர், "எல்லோருமே சுயநலவாதிகள் நேர்மையற்றவர்கள், தமக்கான நியாயத்தை ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்பவர்கள், அந்த திருடன், பெண், ஆண், நீ " என்று கோபத்தில் அந்த வழிப்போக்கனுடன் சண்டை பிடிப்பார். அப்பொழுது," அத்துடன் நீயுமில்லையா. இது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. நீ தான் நீதிமன்றத்தை ஏமாற்றினாய். நான் இல்லை.' என்றபடி வழிப்போக்கன் கதைப்பான். இறுதியில் அந்த குற்றச் சம்பவ நேரம் தொலைத்து போன முத்துப்பதித்த கத்தியை நீ தான் எடுத்திருக்க வேண்டும். அதை யார் திருடினார் என்று வழிப்போக்கன் கேட்டு சிரிப்பார்.   சிரித்துவிட்டு, அப்படியென்றால் நான் செய்வது சரி என்று சொல்லிவிட்டு, "ஒரு திருடன் இன்னொருவரனைத் திருடன் என்கிறான். சுயநலவாதியா!" என்று சொல்லிவிட்டு கிழவனை அடித்துவிட்டு சென்றுவிடுவான். 

துறவி விம்மியபடி இதனைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். மழையில் நனைந்தபடி வழிப்போக்கன் பெருத்த சிரிப்புடன் செல்வார். 

மழை ஓயும் வரை கிழவரும் துறவியும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அப்படியே நின்று கொண்டிருப்பார்கள். குழந்தை அழ ஆரம்பித்ததும் துறவி கொஞ்சம் நடக்க குழந்தையை வாங்குவது போல் கிழவர் தொட ஆரம்பிக்க," என்ன செய்கிறாய் நீ " என்றபடி குழந்தையை அவரிடம் கொடுக்காமல் விலத்துவார். அதில் ஒரு கொடியவனிடமிருந்து குழந்தையைப் பாதுகாக்கும் வேகம், ஒரு தடவை கூட அவர் அந்தக் குழந்தையை தொட்டுவிடக் கூடாதென்ற தவிப்பும் இருக்கும், ஆனால் " எனக்கு ஆறு குழந்தைகள். இன்னொரு குழந்தை எந்த வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தப் போவதில்லை." கண்களில் நீர் தளும்பியபடி உருக்கமான முகபாவத்துடன் கிழவர் நிற்பார். " நான் அப்படிச் சொன்னதற்காக வெட்கப்படுகிறேன்" என்று துறவி சொல்லும்பொழுது "இது தவிர்க்க முடியாதது, இந்த நாட்களில் ஒருவரையொருவர் நம்புவது கடினம், நான் தான் வெட்கப்பட வேண்டியவன். நான் என்னுடைய சொந்த ஆன்மாவை புரிந்து கொள்ளாமல் இருந்துவிட்டேன் " என்று தலையைக் குனிவார் கிழவர். அதற்கு, தாங்க முடியாத பாவத்துடன், "இல்லை, நான் உங்களை மதிக்கிறேன். உங்களுக்கு நன்றி. நான் மனிதர்கள் மேல் வைத்திருக்கும்  நம்பிக்கையை தொடர முடியும் என்று நினைக்கிறேன்" என்று சொல்லியபடி துறவி அந்தக் குழந்தையை கிழவரிடம் கொடுப்பார்.   




ஞான் கதையிலும் ராஷ்மோன் கதையிலும் ஏதோ ஒரு அக இணைப்பு நிகழ்கிறது அது மானுட  மனத்தின் இரண்டு பக்கங்களை விவாதிக்கிறது. இதனாலேயே ஒன்றை ஒன்று நிரப்பும் படங்களாக ஏதொவொருவகையில் மனத்தின் ஆழமான பகுதிகளை விவாதிப்பதாக அமைந்து விடுகிறது.  

அறம் தான் இரண்டின் மையமும். நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் அறம் என்பது என்ன? நாம் நம்பும் அறத்திற்கு நாம் எவ்வளவு தூரம் நேர்மையாக இருக்கிறோம். ராஷ்மோனில் வரும் துறவியாக எங்களை கற்பனை செய்துகொண்டிருப்போம். ஆனால் தனது சொந்த ஆன்மாவை புரிந்துகொள்ள முடியாத கிழவனாகவே எஞ்சுகிறோம். ஆகவே இந்த அகச்சிக்கல்கள் சம காலத்தை பொறுத்தவரையில் முக்கியமானவையே. இந்தக் காலத்தில் யாரை நம்ப முடியும், நான் ஏன் சுயநலவாதியாக இருக்கக் கூடாது என்ற ஐம்பதுகளின் குரலும், நீ இன்னொன்றின் தொடர்ச்சி. தொடர்ச்சி மட்டும் தான் என்ற அதற்குப் பின்னரான ஞானின் குரலும் இன்னும் செவிப்பறைகளை மோதிப்பிளந்து உள் நுழையும் வசனங்கள் தான். இரண்டு படமும் இயங்கும் காலகட்டம் ஒன்று தான். ஆனால் அந்தக் குரல்களை சினிமா வெளிப்படுத்தும் காலங்கள் வேறு. அதற்கான தேவையின் அவசியமாகத் தான் இந்தக் காலத்திலும் ஒரு ஞான் தேவைப்படுகிறது. 


குழந்தை ஒரு மகத்தான படிமம். மனித குலத்தின் மீது தான் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை தொடர முடியும் என்பதை இன்னொருவருக்கு கையளிக்கும் துறவியின் படிமம் அது. குழந்தை மானுட குலத்தின் நம்பிக்கையாக இருக்கிறது. சக மனிதனே நரகம் என்ற இருத்தலியத்தின் குரல் எங்கு திரும்படினும் மோதும் போதும், குழந்தைகள் மனிதர்கள் இல்லை என்பது போன்ற ஒரு பாவனை நமக்குத் தேவையாக இருக்கிறது. ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையையுமே குழந்தைகளிடம்  கொடுக்கவேண்டியிருக்கிறது, ஏனென்றால் அது மனிதரல்ல. குழந்தை. அப்பழுக்கற்றது. ஆக ஏதோ ஒன்றை அதன் காலத்தில் மாற்றி விடலாம். இந்த அகச் சிக்கல்களைக் கடந்த மானுட அறம் ஒன்றை உருவாக்கி விடலாம் எனும் மாபெரும் இலட்சியவாதத்தின் படிமம் தான் குழந்தை.   

அந்தக் குழந்தைகளின் காலத்திற்கான எளிமையான கேள்வி தான் நாம் எதைத் தேர்ந்தெடுக்கப்போகிறோம் என்பது, "வாழ்க்கைக்கான ஏதோ ஒரு நியாயத்தையா அல்லது
 நியாயத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கும் வாழ்க்கையையா?".

கிரிஷாந்

நன்றி - கரவொலி 

புதன், 7 ஜூன், 2017

சுயசித்திரம் எனும் நீரில் கலங்கும் முகம்



கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனித முகங்கள் சலிப்பூட்டத் தொடங்கிவிட்டது என்ற  எண்ணம்  நீண்டகாலமாகவே மனதில்  கசிந்துகொண்டிருந்தது. நிலக் காட்சிகளே மனசை ஆசுவாசப்படுத்துவதாக இருக்கிறது. எங்கும் விரியும் நிறங்களும் உலகமும் காலின் கீழேயும் கண்ணின் முன்னேயும் விரிவது தான் எஞ்சியிருக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. மனித முகங்களையிட்டு அஞ்சுகிறேன். அவற்றில் உள்ள வெறுப்பும் அன்பற்ற புன்னகையும் நச்சுப் புகையை முகத்திலெறிவது போலிருக்கிறது. ஒரு சில மனிதர்களதும் குழந்தைகளின் முகங்களும் மட்டுமே முகம் என்றால் நினைவில் மேலெழுந்து வருகிறது. 

இந்த நேரத்தில் தான் "ஞான் (Self portrait)" என்ற மலையாளத் திரைப்படத்தை பார்த்தேன். தமிழில் யாரும் அதை அறிமுகம் செய்ததாக வாசிக்கவில்லை என்பதால் மட்டுமே இதை எழுதுகிறேன்.



ஒரு கவிஞனின் சுதந்திர வேட்கை, அக்டிவிஸ்ட்டின் சமூக நெருக்கடி, காமத்தின் பெரும் அல்லாடுதல், பெண்களின் முடிவற்ற உருவங்கள் நிகழ்த்தும் ஆணின் இருப்பு, இருட்டில் கசிந்து கொண்டேயிருக்கும் பெண்களின் கண்ணீர், கவிதையின் ஒத்தடம், இயற்கையின் முடிவற்ற காட்சிகள், தனிமனித அகத்தின் சிக்கல்களும் சமூக விடுதலை என்ற கனவும் எதிர்கொள்ளும் முரண், மாந்திரீகமும் தர்க்கமும் கலந்து புரளும் வாழ்க்கையும் என்று படத்தின் பின் நினைத்துக்கொண்டேயிருக்க ஏராளம் இருந்ததன. 

கே டி என் கோட்டூர் என்ற இந்திய சுதந்திர போராட்ட காலத்தில் வாழ்ந்த ஒருவரைத் தேடும் நவீன இளைஞன் ரவி சந்திரசேகரன் என்ற கதாபாத்திரம் கோட்டூரின் கதையைத் தேடி கோட்டூருக்குச்  செல்வதும் ஒரு நாடகப்பிரதியை தயாரிப்பதும் தான் ஒரு வரிக்கதை.

ஆனால் காலமும் நிலமும் மாற மாற கதைகள் விரியும் அற்புதம் ரஞ்சித்தால் திரையில் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. டி. பி. ரஜீவனின் " கே டி என் கோட்டூர் எழுதும் ஜீவிதம் " என்ற மலையாள நாவலை அடிப்படியாகக் கொண்டே படம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. படத்தைப் பார்க்கும் போது பல இடங்களில் நாவலுக்கேயுண்டான அக தரிசனமும் மௌனமும் வாய்ந்த பகுதிகளை வெட்டி எடுக்கலாம்.  சில பகுதிகளைக் கீழே தருகிறேன்.



நகுலன் என்ற கதாபாத்திரம். கோட்டூர் பிறந்தவுடன்  கோட்டூரின் தாய்க்கு முலைப்பால் சுரக்கவில்லை. ஆகவே அந்த ஊரிலிருந்த குறத்தி ஒருவரிடம் முலைப்பால் குடிக்க கொடுக்கப்படுகிறார். குறத்திக்கு இன்னொரு மகனுண்டு, அது தான் நகுலன். இருவரும் அடுத்தடுத்த வயதுள்ளவர்கள். சிறுவயதுமுதல் ஒன்றாகவே திரிகிறார்கள். அவர்களின் சினேகம் வளரும் விதம் அப்படியானது. ஒரே தாயின் முலையில் பால் குடித்தவர்கள். நதியும் வயலுமாய் ஓடித்திரிந்து  விளையாடுகிறார்கள். கோட்டூரின் தகப்பனுக்கும் குறத்திக்குமிடையில் முன்னேரே தொடர்பிருக்கிறது, இருவருக்கும் பிறந்தவன் தான் நகுலன். கோட்டூரின் தகப்பன் இறந்த போது குறத்தி மரணவீட்டில் தலைவிரி கோலமாய் கிடந்தது அழுகிறாள். அதன் போது உறவுக்காரரினால் தலையைப்பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு சென்று மகனும் தாயுமாய் தள்ளிவிடப்படுகிறார்கள். பிறகவர்களின் வீடும் எரிக்கப்படுகிறது. அதன் பின் வளர்ந்து இளைஞனாகும் வரையிலும் நகுலனும் கோட்டூரும் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை. வளர்ந்த நகுலனை டவுனில் சென்று படித்துவிட்டு சமூகத்தை மாற்ற நினைக்கும் இளைஞனான கோட்டூர் வழியில் சந்திக்கிறார். தனக்கு முலைப்பால் தந்த தாயைக் காட்டச் சொல்லிக் கேட்கிறார். அவர் மனம் பேதலித்த நிலையில் வீட்டிலிருக்கிறார். அவரைக் காணும் பொழுது " என்னை உங்களுக்குத் தெரிகிறதா?" என்று கோட்டூர் கேட்கிறார். அதற்கு குறத்தி தகப்பனிடம் முன்னொருதடவை அவள் சொல்லிய பதிலான," உங்களைத் தெரியும், ஆனால் அதை மற்றவர்களிடம் சொல்ல முடியாது" என்று சொல்கிறாள். 

இடையில் ஊரில் இருந்த பணக்காரன் ஒருவன் ஆட்களை வைத்து கோட்டூருக்கு அடிக்க வைக்க முனைந்த போது, இடைவெளியில் வந்து நகுலன் கோட்டூரைச் சந்தித்து அழைத்துச் செல்கிறான். "உனக்கெப்படி அவர்கள் என்னை அடிக்க வந்தது தெரியுமென்று" கேட்கும் போது  ' நான் முக்காலமும் உணர்ந்த குறத்தியின் மகனல்லே ' என்று கூறிச் சிரிப்பான். பின்னர் கோட்டூர் உறவு வைத்திருந்த ஜானு என்ற தாழ்த்தப்பட்ட  பெண்ணுக்கு கோட்டூரினுடன் இருந்த உறவில் குழந்தை கருக்கொள்கிறது. கோட்டூர் ஊரில் இல்லாத நேரத்தில் நடக்கும் பொழுது. தாய்க்கு நிகராக இருந்து கோட்டூரினை வளர்த்த பெண் அந்த கர்ப்பத்தை கலைக்கும் ஏற்பாட்டினை செய்கிறாள். அந்த காட்சி மிகவும் தீவிரமானது. அந்தப் பெரும் வீட்டில்  கடும் இருட்டின் மௌனம் இடிந்து விழ ஜானு கதறும் சத்தம் ஒரு மாபெரும் கேவல். பின் அவள் வீட்டை நீங்கி வெளியில் சென்று குளத்தடியில் விழும்போது நகுலன் தான் அவளைக் கொண்டு சென்று மனைவியாக்குவான். பின்னர் கோட்டூர் திரும்பி வந்த பொழுது மனம் பேதலித்த குறத்திக்கு பக்கத்தில் வைத்து ஜானு நடந்ததைச் சொல்லுவாள் அதற்குக் கோட்டூர் " எல்லா மகாபாவமும் என்னால் தான் உண்டானது" என்று சொல்ல ஜானு " அப்படி அல்ல, எங்கிருந்தோ ஒருவர் தீர்மானிக்க எல்லாம் நடக்கிறது என்று சொல்வாள். அதற்கு மனம் பேதலித்த குறத்தி " எல்லாமே முட்டாள்களின் நாடகம். அவ்வளவு தான் மக்களே" என்பாள்.

பின்னர் கோட்டூரை வளர்த்த பெண்ணுடன் இறுதி வாக்குவாதத்தில் கோட்டூர் நிகழ்ந்தவற்றுக்கு நீ தான் பொறுப்பு என்பதைச் சொல்லுவான். தனது சொத்துக்களையெல்லாம் நகுலனுக்கு எழுதுவதாக கோட்டூர் அறிவித்த வேளை அந்த பெண் கேட்பதற்கு " நான் என் அப்பன் செய்த பாவங்களையும் தன்னுடைய  பாவங்களையும் போக்கவே இதைச் செய்வதாகவும். இந்த வீட்டின் இருட்டில் உள்ள பாவங்களெல்லாம் நீங்களே பாதுக்காக்கிறீர்கள் என்றும் நகுலன் தன்னுடைய தகப்பனுக்குப் பிறந்தவன் அவனுக்குச் சொத்தில் உரிமை உண்டெனவும் கூறுவான். 



இங்கு கதையை நான் கத்தரித்து கத்தரித்து நகுலனின் கதையை மட்டுமே தந்திருக்கிறேன். திரைக்கதை நிகழ்காலத்துக்கு கடந்தகாலத்துக்குமாக நகர்ந்து மீண்டபடியிருக்கும் தொடர்ச்சியான ஒரு நிகழ்த்துகையாக இருக்கிறது. இதனை வெளிப்படுத்திய முறையிலும் கதாபாத்திரங்களின் தன்மையிலும் " நூற்றாண்டுகளின் தனிமை " நாவலின் இயல்புகள் இருக்கின்றன. உதாரணத்திற்கு கோட்டூர் இறுதியாக மணம் முடிக்கும் பெண் பார்வையற்றவள். அவள் சொல்லுவாள் என்னால் பார்க்க முடியும். என்னுடைய பார்வை என்பது அறிவு. அதை என்னால் விளக்க முடியாதென்று.



நகுலன் ஊரிற்கு பக்கத்தில் உள்ள கிணற்றில் விழுந்து விட்டதாக அவள் சொல்லும் போது நகுலன் கைது செய்யப்படுகிறான். அப்படி காட்சிகள் குறியீடுகளாக அவளுக்குத் தெரிகிறது. திருமணம் முடிந்து முதல் முதலாக வீட்டுக்கு வரும்போது அண்ணார்ந்து மேல் மாடியை பார்த்து சிரிப்பாள். கோட்டூர் ஏன் அப்படி சிரித்தாய் என்று கேட்பார். அங்கே உங்களது அம்மாவையும் அப்பாவையும் கண்டேன், அவர்கள் என்னை வாழ்த்தினார்கள் என்பாள். கோட்டூர் சிரிப்பார். நீங்கள் நம்பவில்லையா, என்னால் பார்க்க முடியும் என்று அவள் சொல்லுவாள். அவளுக்கு ஒருவித மாய சக்தியுண்டென்பது போன்ற தோற்றமிருக்கும். இதில் அசாத்தியமான வகையில் எதைப்பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் இயக்குனர் ரஞ்சித் அவற்றை அதன் போக்கில் விட்டுவிடுகிறார். இதனால் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் அதனளவில் இருட்டில் தனித்திருக்கும் ஆழ் கிணறுகளாகவும்  அதில் விழும் கற்களாக நினைவுகளையும் மாற்றுகிறது. 

இறுதியாக கோட்டூர் வீட்டை விட்டு வெளியேற முதல் இரண்டு காட்சிகளைச் சொல்லி முடிக்கிறேன். 

ஒன்று, தாய்க்கு நிகராக தன்னை வளர்த்த பெண்ணுடன் கோட்டூர் விவாதித்த இரவில் அந்தப் பெண் ஜானுவுக்கு கருக்கலைத்த இடத்திற்குச் சென்று அதனைத் தொட்டுப்பார்க்கிறார் கையெல்லாம் இரத்தம் பெருகி நிலத்திலிருந்து இரத்தம் பீறிடுவது போன்று பிரமையேற்படுகிறது. அந்த இடத்தில் அவர் இறந்து போகிறார். கோட்டூர் அவரது உடலைக் கூட பார்க்க வராமல் அறைக்குள் நின்று கொண்டிருப்பார். அப்பொழுது கண்ணாடியில் அந்தப் பெண்ணின் ஆத்மா பேசுவது போன்றொரு காட்சி, அதில் அந்தப் பெண் தனது தரப்பைச் சொல்லுவாள்." உனக்கு எந்தச் சங்கடமும் வேண்டாம், மரணத்தின் மூலம் நான் சுதந்திரமாகி விட்டேன். நீ சொன்னது போல இந்த வீட்டின் இருட்டை நான் பாதுகாத்தேன், ஆனால் அந்த இருட்டில் தான் எனது வாழ்க்கையும்  சங்கிலியிடப்பட்டிருந்தது. உருவமோ நிழலோ இல்லாத,  வராந்தாக்களின் மூலையில் இருட்டில் வாழும் தாய்மார்களை பற்றி நீங்கள் என்றாவது புரிந்து கொண்டீர்களா? மகன்களே, அவர்களின் கண்ணீரைப் பார்த்ததுண்டா நீங்கள்? அவர்களுடைய அழுகைகள், வெளிச்சம் விழுகின்ற அந்த வீடுகளில் அவை இல்லை. ஆண்களின் பாவங்கள் அவர்கள் உடம்பிலும் மனசிலும் அந்தக் காயங்கள் அவர்களை பாதித்ததும் இருக்கிறது. உன்னாலும் அதனை மாற்ற முடியாமல் போகலாம். ஏனென்றால், நீ இன்னொன்றின்  தொடர்ச்சி. மூன்று காலங்களிலும் நீ இன்னொன்றின் தொடர்ச்சி. நீ தொடர்ச்சி மட்டுமே. " 



இரண்டாவது, இறுதிக் காட்சியில், பார்வையில்லாத தன் மனைவியுடன் கோட்டூர் உடலுறவு கொண்டு முடித்த வேளை அவளின் முகத்தில் ஜானுவையும் குறத்தியையும் தாயிற்கிணையான அந்தப்பெண்ணையும் காண்பான். அவன் திடுக்கிட்டெழுந்து ஓடி வெளியில் வருவான். வியர்த்து நிற்கும் அவனிடம் அவனது தந்தையின் ஆன்மா நெருங்கி வரும், "  அப்பா, தவறான செயல்களை மனதில் நினைத்து, சுயமைதுனம் செய்து கழிந்த என் இளமை, கண்களை மூடி காம சுகத்தை அனுபவித்தது, இப்பொழுதுள்ள முகத்தை மறக்க வேறொரு முகத்தை நினைத்து, என்னுடைய இளமை காமத்தின் பாவத்தில் கழிந்து போனது. இப்பொழுது மனசிலுள்ள கெட்டது அழிஞ்சு, ரூபங்கள் கண்ணில் தெளிவாகத் தெரியும் பொழுது, மோகத்தின் சுகம், அப்பா, அதனால் தான் இந்த வீடெனக்கு நரகத்தைப் போலிருக்கிறது. துன்புறுத்துகிறது. உங்களிடமிருந்து, உங்களின் விந்திலிருந்து,  பரம்பரை பரப்பாரையான தந்தைகளின் நோயை நான் பெற்றிருக்கிறேன். காலம் எனக்கு மீளப் பிறப்பதற்கொரு வாய்ப்பைத் தந்திருக்கிறது. பால்யத்தில் கண்டது போலே, தெளிந்த பகல்களிலே வானத்தில் பயணம், மரக்கிளைகளில் தொட்டு ஆகாயத்தை பிடித்து, மேகத்தை சீவி விட்டு இன்னொரு கிளைக்குத் தாவி... என்ற என்னுடைய சொப்பனங்கள் எனக்குத் திரும்பவும் தேவை. எனக்கு இந்த வீட்டின் சுவர்களுக்குள் அலையவும், விளக்கின் வெளிச்சத்தின் கீழ் சாகவும் விருப்பமில்லை. என்னை யாத்திரைக்கு விடுங்கள்"

இந்த காட்சிகளை துண்டங்களாக்கி தொகுத்திருக்கிறேன். படத்தில் இன்னும் விரிவாக வரும்.  பின்னனியில் அழுதுகொண்டேயிருக்கும் தீவிரப்படுத்திக்கொண்டேயிருக்கும் வயலின் இசையும் இடையிடையில் வரும் சாஸ்திரிய சங்கீதமும், கவிதைப் பாடல்களும் இன்னொரு வகையான அனுபவத்தை தந்தன.



விடுதலை அனுபவம் என்பது என்ன?, ஒரு பெண்ணுக்கு மரணத்தில் கிடைக்கிறது இன்னொருத்திக்கு மனம் பேதலித்து விடுகிறது. ஒருத்தி கைவிடப்படுகிறாள், இன்னொருத்தி குருட்டுக் கண்களுடன் தனித்து விடப்படுகிறாள். ஆண் வீட்டை விட்டு வெளியேறுதலையே விடுதலை என்கிறான். தன்னால் இந்தச் சுவர்களுக்குள் அலைந்துகொண்டிருக்க முடியாது. இந்த விளக்கின் ஒளியில் ஒரு பூச்சியைப் போல மடிய முடியாதென்று சொல்கிறான். இன்னும் எத்தனை நூற்றாண்டுகள் நாம் இதுபோன்ற அலைந்துகொண்டேயிருக்கும் முகங்களை நீரில் விழுத்திப் பார்த்துக்கொண்டேயிருக்கப் போகிறோம். தன்னை அறிதலென்பது என்ன ? தானே தன்னை அழிப்பது மட்டும் தானா? 

இதனை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போது அச்சமும் தெளிவற்றதுமான அந்த ஆயிரக்கணக்கான முகங்களாலான உடலை எனக்குள் உணர்கிறேன். 

கிரிஷாந்

திங்கள், 22 மே, 2017

மீண்டுமொரு மாணவர் புரட்சி




யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லூரியில் நான் உயர்தரம் படித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் (2012 ) ஒரு ஆறாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்த மாணவன் நயினாதீவுக்கு சுற்றுலாவுக்குச் சென்று விட்டு வரும் போது ஜெட்டியடியில் வைத்து வாகனத்தை திருப்பிய பொழுது கால் இடறி விழுந்து டயரில் தலை நசுங்குண்டு இறந்து போனான். இதைக் கேள்விப்பட்டவுடன் மிகவும் பரபரத்துப் போனேன். கைகால்களெல்லாம் துடிக்க சைக்கிளில் பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்றேன் ஏற்கனவே இருநூறு பேருக்கு மேல் எங்கள் பிரிவு நண்பர்களும் பழையமாணவர்களும் திரண்டிருந்தார்கள். அதிபர் தனது மனைவி குடும்பத்துடன் பள்ளிக்கூடத்திற்குள் நின்று அழுதுகொண்டிருந்தார். மாணவர்கள் சுற்றியும் நின்று ஏசிக்கொண்டிருந்தார்கள். எங்கும் கடும் கோபம் மூண்டிருந்தது. யாரிடம் காட்டுவது, அந்த ட்ரைவரா? கூட்டிக்கொண்டு போன ஆசிரியர்களா? கவனிப்புகளை ஒழுங்காக செய்யாத அதிபரிடமா ? இல்லை யாரிடம். அந்த மாணவன் வன்னியிலிருந்து வந்து படித்துக்கொண்டிருந்தான் எனது ஆசிரியர் ஒருவர் சொன்னார், அவன் தனது வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தவன், உடுப்பு ஊத்தையாகத் தான் போடுவான், சப்பாத்தும் கிளிஞ்சது தான், பிறகு அவர் பாடசாலையிடம் சொல்லி அந்த மாணவனுக்கு உதவி செய்திருந்தார். அந்த மாணவன் வன்னி யுத்தத்திலிருந்து மீண்டு வந்து விபத்தில் இறந்து போனமை எங்களது கோபத்தை திக்கற்று பரவ விட்டது. சிலர் பாடசாலை கண்ணாடிகள், பூச்சாடிகள், கதவுகள், சுவரொட்டிகளை அடித்து நொறுக்கினார்கள். சிலர் அந்த மாணவர்களை சுற்றுலாவுக்கு கூட்டிச் சென்ற ஆசிரியரின் வீட்டுக்குச் சென்று கற்களால் எறிந்தனர். உடனடியாக அவர்களை அப்படி செய்யவேண்டாம் என்று தடுத்தோம். அந்த மாணவனது தந்தை கொல்லாமல் விட மாட்டேன் என்று யாரையென்று தெரியாமல் கத்திக்கொண்டு நின்றார். மண்ணையள்ளி வாரியிறைத்து சபித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அடுத்த நாள் பள்ளிக்கூடம்  ஸ்ட்ரைக் என்பது சர்வ நிச்சயமான ஒன்று. நான் அதற்கான துண்டுப்பிரசுரத்தை எழுதினேன். இரண்டாவது நாள்ஆயிரக்கணக்கான பிரதிகளை அடித்து வெளியிட்டோம். பாடசாலையை விடுமுறையை அறிவித்தது. பின்னர் அந்த மாணவனின் இறுதி நிகழ்வுக்கு சென்ற பள்ளிக்கூட ஆசிரியர் மாணவர்களை அந்த மாணவனின் உடலைக் கூட நெருங்க விடவில்லை அவனின் உறவினர்கள். நாங்கள் ஒரு கொஞ்சப் பேர் அவனைப் புதைத்தோம். கோபம் அடங்கவில்லை. யார் மீது கோபத்தைக் காட்டுவதென்று தெரியவில்லை. அடுத்த நாள்  வீதிகளில் டயர்களைக் கொளுத்தி பஸ்களை மறித்து போராட்டத்தை நடத்தினோம். பொலிஸ் வரவழைக்கப்பட்டது. எங்கும் மாணவர்களை பொலிஸ் விரட்டியது. நாங்களும் பிறகு அடங்கினோம். அடுத்த நாள் அதிபர் தாங்கள் என்ன செய்யமுடியும் என்பது பற்றியும் இழப்பிற்கு என்ன செய்யஇருக்கிறோம் என்பது பற்றியும் விளங்கப்படுத்தினார். கொஞ்சம் அமைதியானோம். இப்பொழுது நாம் செய்தவற்றில் பலதும் தவறான விடயங்கள் என்று உணருகிறேன். ஆனால் எங்களது கோபத்திற்கும் அதற்கான காரணத்திற்கும் ஒரு நியாயமிருந்தது. அந்த இழப்பு எங்களை நிலை குலையச் செய்தது, நாம் அப்பொழுது பாடசாலை மாணவர்கள். அந்தளவு பக்குவம் தான் எங்களிடமிருந்து. ஆகவே எங்கள் கோபத்திற்கொரு அறமிருந்தது என்று நினைக்கிறேன்.

வன்முறை எனும் வழிமுறை.

அந்த நேரத்தில் நாம் கையாண்ட வழிமுறைகள் டயரைக் கொழுத்துதல், கண்ணாடியை உடைத்தல், பூச்சாடியை நொறுக்குதலென்பது யார் மீதென்று தெரியாத எங்கள் கோபத்தை வடிகாலாக்கியது.



இன்றய தினம் யாழ் பல்கலைக் கழகத்தில் மீண்டுமொரு வன்முறைச் சம்பவம் இடம்பெற்றிருக்கிறது. தொடர்ச்சியாக ராகிங் தொடர்பில் மூன்று வருடமாக எழுதி வருகிறேன். முடிந்தவரை மாணவர்களோடு கதைத்து வருகிறேன். ராகிங் தொடர்பான முழுமையான ஆவணப்படுத்தலையும் அதன் கொடூரமான பக்கங்களைப் பற்றியும் ஒரு ஆவணத்தை தயார் செய்து வருகிறோம். இந்த நிலையில் மீண்டுமொரு சம்பவம் மனதை அலைக்கழிக்கிறது. இதில் பங்குபற்றியவர்களில் சிலர் இரண்டு வருடங்களிற்கு முன் ராகிங் ஆல் பாதிக்கப்பட்டு என்னிடம் வந்து இதற்கொரு மாற்றீடு வேண்டுமென்று கேட்டவர்கள் அவர்களுக்கு இதனை பகுதியளவில் மாற்றி எந்தப் பிரயோசனமும் இல்லை, இதனை முற்றாக நீக்க வேண்டுமென்று விளங்கப் படுத்தியிருந்தேன். இன்றோ அவர்களில் சிலரும் இந்த தாக்குதலில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். இது நடக்குமென்று முதலே தெரியும், ஆனால் நம்பிக்கையை எப்பொழுதும்  கைவிடமுடியவில்லை. இப்பொழுதும் தான்.

இன்று நடந்த சம்பவத்தின் சுருக்கம் இது தான். அதாவது சில இரண்டாம் வருட மாணவர்கள் முதல் வருட மாணவர்களை ராகிங் செய்து கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். இந்த வாரம் வேட்டி, சாறி அணிய வேண்டும் என்பது கட்டளையாக இருந்திருக்கிறது. இதையெல்லாம் விரிவுரையாளர்கள் வன்முறையாக கருதுகிறார்களா இல்லை கலாசாரமென்று நம்புகிறார்களா தெரியவில்லை. இதனை ஏன் அணிகிறார்கள் இது ராகிங்கா இல்லையா என்பது பற்றி நிர்வாகமும் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. நிர்வாகத்திற்கு இவை போன்றவை தேவையாகவே இருக்கின்றன. வேட்டி, சாறி அணிந்து வந்த மாணவ மாணவியருக்கு சந்தனத்தை பூசுங்கள், குங்குமத்தை பூசுங்கள் என்று இரண்டாம் வருட மாணவர்கள் முதலாம் வருடத்தை நடத்தியிருக்கிறார்கள். இதன் போது இதனை சில மூன்றாம் வருட மாணவர்கள் இடையீடு செய்திருக்கிறார்கள், மூன்றாம் வருட மாணவர்கள் கொஞ்சப் பேர் என்பதால் இருந்த இரண்டாம் வருட மாணவர்கள் முரண்பட்டிருக்கிறார்கள். பின்னர் அங்கிருந்து சென்ற மூன்றாம் வருட மாணவர்கள் இரண்டாம் வருடத்திற்கு வகுப்பு நடந்துகொண்டிருந்த நேரம் விரிவுரையாளர் இருந்திருக்கிறார், வெளியிலிருந்து சிலருக்கு அடித்திருக்கிறார்கள். அதன் போது உள்ளே இருந்த இரண்டாம் வருட மாணவர்கள் மூன்றாம் வருடத்தை தாக்க ஓடி வந்திருக்கிறார்கள். அந்த வேளையில் இடையில் நின்று சண்டை பிடிக்க வேண்டாம் என்று நிறுத்திய விரிவுரையாளரை நெஞ்சில் பிடித்து தள்ளி விட்டு சுமார் முப்பது பேரளவில்  உள்ளே புகுந்து ஈவிரக்கமின்றி அங்கிருந்த மாணவர்களை தாக்கியிருக்கிறார்கள், இரண்டாம் வருடமும் பதிலுக்குத் தாக்கியிருக்கிறது. குறித்த தாக்குதலை அந்த விரிவுரையாளர் ஒளிப்பதிவு செய்ததாகவும் அறிய முடிகிறது. பின்னர் அங்கிருந்து சென்று விட்டார்கள். ஐந்து மாணவர்கள் வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள்.  பின்னர் மூன்றாம் வருட மாணவர்களை தாக்குவதற்கு இரண்டாம் வருட மாணவர்கள் நாற்பது பேரளவில் ரெயில் கடவையருகில் நின்றிருக்கிறார்கள்.



பின்னர் என்ன நடந்ததென்று தெரியவில்லை. அல்லது தெரிந்து கொள்ள விரும்பவில்லை.

இவற்றின் வேர் எங்கிருக்கிறதென்பது தான் நமது பிரச்சினை. காலம் காலமாக வன்முறையில் ஊறியிருந்த சமூகம் தான் எங்களது. அதன் எல்லா வன்முறைகளையும் பார்த்து வளர்ந்தவர்கள் தான் இந்த மாணவர்களும் அவர்களிடம் வெளிப்படும் வன்முறைக்கு நமது சமூகத்திற்கு பெரும்பங்கிருக்கிறது. நீண்டகாலமாக வன்முறையை ஒரு தீர்வாக முன்வைக்கும் சமூகமாக இருந்திருக்கிறோம். மற்றைய சமூகங்களும் அப்படித்தானிருக்கின்றன.

சில நாட்களுக்கு முன் கூட இன்னுமொரு சம்பவம் நடந்தது. இரவு நேரத்தில் அடுத்த நாள் நடைபெற இருக்கின்ற புதுமுக மாணவர்களின் வரவேற்பிற்காக தயார்ப்படுத்தலில் இருந்த மாணவர்கள் கண்ணாடிகளை உடைத்ததாகவும் விரிவுரையாளர்களுடன் தவறாக நடந்து கொண்டதாகவும், பின்னர் அவர்களுக்கு வகுப்புத் தடை வழங்கிய போது, குறித்த தாடையில் சில அப்பாவி மாணவர்களும் இருப்பதாக காரணம் காட்டி மொத்தப் பேரையும் விடுவிக்க வேண்டும் என்று பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டு உண்ணாவிரதம் மேற் கொள்ளப்பட்டது, அதற்கிடையில் நிர்வாகத்தை எதிர்த்து ஒரு போராட்டத்தையும் செய்திருந்தனர். நியாயமான கோரிக்கைகளுக்காக போராடும் தார்மீகத்தை இவர்கள் இழந்து விட்டார்களோ என்று தோன்றியது. ஆனாலும் மாணவர்களை அவர்களுக்கான சுதந்திரத்தையும் உரிமையையும் அதன் எல்லைகளையும் கற்றுக்கொடுத்திருக்க வேண்டியவர்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை என்பதும் இங்குள்ள ஒரு உண்மை.

இரண்டு தினங்களுக்கு முன் படுகொலை செய்யப்பட்ட மக்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்தினார்கள், பிறகு வந்து ஜுனியர் மாணவர்களை ராகிங் செய்கிறார்கள். வன்முறையை எதிர்ப்பதற்கான தார்மீக நிலை எங்களிடம் இப்போதிருக்கிறதா என்பதை பற்றி மாணவர்கள் சிந்திக்க வேண்டும். நீதியான காரணத்திற்காக போராடும் தரப்பொன்று இன்னொரு அநீதியை நியாயப்படுத்த முடியாது. அது அறமும் அல்ல. எனக்குத் தெரிந்து இந்த முறையும் மாணவர்கள் நிர்வாகத்தை கூட்டாக எதிர்த்து கொஞ்சம் கூட அடிப்படையில் இந்தப் பிரச்சினையின் காரணத்தை நோக்கி நகராமல் மாணவர்களுக்கு நிர்வாகம் செய்யும் அடக்குமுறை இது. அப்படித் தான் நாங்கள் வகுப்பு புகுந்து தெருப்பொறுக்கிகள் போல் சகோதர மாணவர்களை அடித்து நொறுக்குவோம், ஆனால் நிர்வாகம் எங்களை ஒன்றும் செய்யக் கூடாதென்ற நியாயமான கோரிக்கையை முன்வைப்பார்கள், மற்றைய மாணவர்களும் ஆதரவு தெரிவிப்பார்கள், மிகச் சிறுதரப்பு மட்டும் இதனால் அருவருப்புபட்டு விலத்தி நிற்கும்.    

நண்பனொருவன் சொன்ன உதாரணம், ஒரு பயிற்சிப் பட்டறையில் இருந்த ஆண்களையும் பெண்களையும் உள்ளடக்கிய செயன்முறையொன்று. இருவர் இரண்டு கைகளையும் பொத்திப்பிடிக்க வேண்டும் மற்றவர்கள் அதனைத் திறக்க வேண்டும். இது தான் போட்டி. ரெடி என்று சொன்னதும் அனைவரும் இரண்டு கைகளையும் பலம் கொண்ட மட்டும் திறக்க முயற்சி செய்தனர், சிறிது நேரம் கழித்து நிறுத்தத் செய்யப்பட்டது. நீங்கள் இப்பொழுது எவ்வாறு உணருகிறீர்கள் என்று அந்த இரண்டு கைகளையும் பொத்தியவர்களிடம் கேட்கப்பட்டது. கைகள் வலிக்கின்றன என்று சொன்னார்கள். மற்றையவர்களிடம் கேட்கப்பட்டது, ஏன் உங்களில் ஒருவர் கூட அவர்களிடம் சென்று தயவு செய்து உங்களின் கைகளைக் கொஞ்சம் திறக்க முடியுமா என்று கேட்கவில்லை  என்று.

ஆம், நாம் முதலாவது தேர்வாக எப்பொழுதும் வன்முறையையே தேர்வு செய்கிறோம், இரண்டாவதொரு வழியிருப்பதையே மறந்து விடுகிறோம். இப்பொழுதும் நாம் எமது அறத்தை மறக்கப் போகிறோம், மறுபடியும் அவர்கள் மாணவர் புரட்சி வெடிக்கட்டும் என்று உள்ளக உரையாடல்களை ஆரம்பிக்கப் போகிறார்கள். இந்த முறையும் எந்தவித அக்கறையுமின்றி வாயை மூடிக்கொண்டிருப்போம்.

கிரிஷாந்.