புதன், 28 செப்டம்பர், 2016

கவ்வாலி, இசை எனும் பாற்கடல்





கடல் என்றால் எனக்குப் பயம். ஆனால் கடலின் கரைகளை நான் காதலிக்கிறேன். அதன் அலைகளை, நுரைகளை எல்லாவற்றையுமே. ஆனாலும், கடல் என்றால் எனக்குப் பயம். கடலின் கரைகளில் கால் நனைத்திருக்கிறேன். அது ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பு. இன்னும் கொஞ்சம் உள்ளே போனால், கடல் ஒரு வசீகரம், அது என்னை, உங்களை ஏன் மற்ற எல்லாவற்றையுமே கூட உள்ளே இழுத்து விடும் வசீகரம் கொண்டது. கழுத்தளவு வரை உள்ளே சென்றால் நீங்கள் எஞ்சியிருப்பீர்கள், பின்தான் கடல் தொடங்குகின்றது. ஓரடி உள்ளே வைத்தால் கடல். அந்தக் கடலில்தான் எனக்குப் பயம். உங்களில் பலருக்கும் கூட அந்தப் பயம் இருக்கலாம். ஏனென்றால், அதுவரை உங்கள் கண்ணுக்குத் தெரிந்த எதுவும் அதற்கு அப்பால் இருக்கப்போவதில்லை, அதற்கு அப்பால் எல்லாமே அமானுஷ்யம். கடல் தன்னுள்ளே கோடி கோடி ரகசியங்களை ஒளித்தபடியும் உயிர்ப்பத்தபடியும் ஒவ்வொரு தடவையும் மனிதனை உள்ளே இழுத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

இசையும் ஒரு கடல் தான். அதன் அமானுஷ்யங்களை நீங்கள் கரையிலிருந்து கொண்டு உணரமுடியாது. வெறுமனே ரசிக்கலாம். ஆனால், இசை என்பது வாழ்வும் மரணமும் சந்தித்துக் கொள்ளும் புள்ளி. அங்கு நீங்கள் இசை மட்டும் தான், உங்களின் மொத்த உடலையும் ஏன் உயிரையும் கூட இசைக்காக கொடுக்க முடிந்தால் மட்டுமே, இசை என்பது அனுபவம், இல்லையென்றால், பரபரப்பு நிறைந்த வீதியின் இரைச்சல்தான் உங்களின் ரசனையின் அளவு. மௌனத்திற்கும் இசைக்கும் இடையே மின்னற்பொழுதே தூரம். அதனுள் நீங்கள் கரைந்து விட்டால் எஞ்சுவதென்ன?

ஓஷோ சொன்ன கதை ஒன்று ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. ஒரு பாரசீக மன்னன், மாபெரும் இசை ரசிகன், அவனது சபையில் வாசிக்காத மேதைகளே இல்லையெனும் அளவுக்கு அவனொரு ரசிகன். ஒரு நாள் தனது மந்திரிகளுடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது கேட்டான், “எனது இசை தாகம் மேலும் மேலும் பொங்கி வழிகிறது. ஏதோ ஒன்று இன்னும் எஞ்சியிருக்கிறது, என்ன அது? இன்னும் யாரோ ஒரு மேதையை நான் கேட்கவில்லை போலும்?” என்றான். அதற்கு மந்திரிகளில் ஒருவன், “அரசே, எல்லோரும் வாசித்துவிட்டார்கள். ஆனால், இன்னுமொருவர் இருக்கிறார்தான். ஆனால்… அவர் பல நிபந்தனைகள் விதிக்கிறார்! அவை ரொம்பவும் அதிகம் அதான்…” என்று இழுத்தார். மன்னனின் கண்கள் விரிந்தன, உடனே அந்த மேதை அழைத்து வரப்பட்டார். “உமது நிபந்தனைகளைக் கூறும்?” என்றான் மன்னன். “நான் யாழை வாசிக்கும் போது உடலின் எந்தப் பாகத்தையாவது யாராவது அசைத்தால் அந்தப் பாகம் அவரது உடலில் இருந்து அகற்றப்பட வேண்டும். அவ்வளவுதான் நிபந்தனை” என்றார் மேதை. மன்னன் சிரித்தான், “அவ்வாறே ஆகுக” என்றான். ஊர் முழுவதும் இசைக் கச்சேரி தொடர்பாக அறிவிக்கப்பட்டது. நிபந்தனைகளும் பெரிய பதாகைகளில் தொங்கவிடப்படன. பெருந்திரளான மக்கள் வந்திருந்தனர். மன்னனும் வந்தான். அவனோ வாக்குத் தவறாதவன். ஆகவே, ஐநூறு வீரர்களை ஆயுதம் தாங்கியபடி நிற்க வைத்தான். நிகழ்ச்சி முடியும் வரை கண்காணித்து பின்னரே தண்டனை நிறைவேற்றப்படும் என்பது ஏற்பாடு. நிகழ்ச்சியும் தொடங்கியது, மேதை வாசிக்கத் தொடங்கினார். இசைக் கடவுளே மண்ணில் இறங்கியது போல் வாசித்தார். “அற்புதம்” என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். பின்னர், நள்ளிரவில் நிறுத்தி, “யாராவது உடலை அசைத்தர்களா?” என்று மன்னரிடம் கேட்டார். மன்னன் விசாரித்தான். “பன்னிரண்டு பேர் தலையை அசைத்தும் சிலர் கால்களால் தாளமும் போட்டிருக்கின்றனர் தங்களை மறந்து” என்றான் மன்னன். “முடிவு உங்கள் கையில்தான் இவர்களை என்ன செய்வது?” என்று கேட்டான். அந்த மேதை, “இவர்கள் பன்னிரண்டு பேரைத் தவிர மீதி அத்தனை பேரையும் வீட்டுக்கு அனுப்பி விடுங்கள். இவர்கள் இசையை கேட்பதற்கே லாயக்கற்றவர்கள். மூடர்கள். எந்த ஒருவன் இசைக்கு தன்னை மறக்கவில்லையோ, அவனுக்கு வாசிப்பது இசைக்கே அவமானம். உயிரே போய்விடும் எனும்போது கூட இசையில் தங்களை மறந்த இவர்களுக்காக மட்டுமே நான் வாசிப்பேன். இனித்தான், எனது உண்மையான இசையை வாசிக்கப் போகிறேன்” என்றார்.

இந்தக் கதையில் சொல்லப்பட்டிருப்பது ஒரு மாபெரும் உண்மை. இனி கவ்வாலி இசைக்கு வருவோம். இது கிட்டத்தட்ட எங்களூர் வில்லுப்பாட்டு மாதிரி தான். ஆனால், இது முழுதும் பாடல், மீண்டும் மீண்டும் சில வரிகளை பாடி, ஒரு சரடாக ஏதோ ஒரு விஷயத்தை கதை சொல்லும் பாணியில் சொல்லுவார்கள். நான் சொல்லப் போவது, கவ்வாலி இசையின் அரசர்களின் அரசன் என்று அழைக்கப்படும். ‘நஸ்ரத் பாத் அலிகான்’ பற்றி. இவரின் கவ்வாலிகளையே நான் முதலில் கேட்டேன். “அற்புதம்” என்ற வார்த்தைக்கு அது தான் பொருள். காதலை பற்றிய அவரது பாடல்கள் மீது எனக்கு பெரும் மோகம். அப்படியிருக்கும், அவர் பாடும் போது. குரல் ஒரு ஆளாக மாறி அசைந்து கொண்டிருப்பது போல் தோன்றும். உடலே குரலாகி கதறிக் கொண்டிருப்பார் காதலில். நிரம்பி வழியும் கண்ணீரை மட்டும் தான் என்னால் பதிலுக்கு அவருக்கு தர முடியும். அவ்வளவு பரிசுத்தமான குரல், “அக்கியான் உடீக் தியான்” என்ற பாடல் எனக்கு மிகப் பிடித்தது. அதன் சில வரிகளை நான் மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன்.

ஒரு பக்திக் கவிதை போல் நீளும் அவ் வரிகள் காதலின் தனிமை, தனித்திருக்கும் ஒரு மனிதனின் துயர் என கண்கள் பனிக்க வைக்கும் அற்புதம்.

“நீயில்லாமல்

எனது இதயத்தின் ஆசைகள் நீயில்லாமல்

எந்த அர்த்தமுமில்லை வாழ்வில் நீயில்லாமல்

ஒவ்வொரு நாளமும் நரம்பும் உனது பெயரைப் பாடுகின்றது

எனது கண்கள் நீ வருவதற்காக காத்திருக்கின்றன

எனது இருதயம் ஏங்குகின்றது

உன்னை அழைக்கின்றது

திரும்பி வா, உனது காதலின் மீது ஆணையாக

திரும்பி விடு, எனது இருதயம் ஏங்குகின்றது

உன்னை அழைக்கின்றது…



நீ என்னை விட்டு விலகியதிலிருந்து

நான் முழுவதும் தனிமையை உணர்கிறேன்

எனது வீட்டின் பறவைகள் கூட என்னை விட்டு

பறந்து சென்றுவிட்டன

எனது கண்கள் நீ வருவதற்காக ஏங்குகின்றது

எனது இருதயம் உன்னை அழைக்கின்றது

என்னால் இந்தத் தனிமையை தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை

திரும்பி விடு, எனது காதலே திரும்பி விடு

வசந்தம் வரும் போகும்

ஆனால் நான் இப்பொழுதும் உனக்காக காத்திருக்கிறேன்

இப்பொழுது இல்லையென்றால், நீ எப்பொழுது வருவாய்?

எனது கண்கள் உனது வருகையின் அறிவிப்பிற்காக காத்திருக்கின்றன

வசந்தத்தின் பறவைகள் இங்கே மறுபடியும் வந்து விட்டன

ஆனால் நீயும் கூட ஏன் வரவில்லை…”

என்று நீளும் அப்பாடல் ஒரு மாபெரும் இசை மனத்தின் கதறல். மன்னிக்கவும், இப்பொழுது தான் இக் கட்டுரையின் கரையில் நிற்கிறோம், அடுத்த பத்தியில் கவ்வாலி இசையையும் சூபி இசையையும் பற்றி இன்னும் விரிவாக எழுதுகிறேன். முதலில் அலிகானை கேட்டுப் பாருங்கள், யூ டியூபில் இப்பொழுது அனைத்துப் பாடல்களும் கிடைக்கின்றன. இணையமும் ஒரு கடல் தானே! ஆகவே, இனி இசையின் அனுபவத்திற்குள் நுழைய தயாராக இருங்கள். இன்னும் பல கடல்களுக்கு உங்களைக் கூட்டிச் செல்லப் போகிறேன். வழிதெரியாத புதிய தீவுகளைக் கண்டுபிடிக்கும் இந்த ஆச்சரியமான கடல் பயணத்தைத் தொடங்க முன் ஒன்றை மட்டும் சொல்லிக் கொள்கிறேன். இசை என்பது கடல், தன்னுள் அமானுஷ்யங்களை ஒளித்து வைத்திருக்கும். ஆனால், அது ஒரு பரிசுத்தமான பாற்கடல். பயமின்றி உள்ளே நுழையுங்கள், அலைகளில் யாரோ நடந்து செல்கிறார்கள்? யார் அது, அலிகானா! இதோ நானும் வருகிறேன்.

எந்தச் சாமிகளின் பக்கம் நிற்கப் போகிறோம் ?

யாழ்ப்பாணத்தின் சிறுதெய்வ வழிபாட்டு முறையில் நிலவி வந்த ‘பலியிடும்’ வழக்கத்திற்கு இடைக்காலத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நிலையில் குறித்த பலியிடும் வழக்கம் தொடர்பாகவும், அதன் வரலாற்றுப் பின்புலங்கள் சமூக நம்பிக்கைகள் பற்றியும், மேலும் இதன் எதிர்ப்பின் பின்னாலுள்ள நியாயங்களையும் அரசியலையும் பற்றி விவாதிக்கும் பத்தியே இது .

நிறுவனச் சமயம் (பெருந் தெய்வங்கள்)

இயற்கைச் சக்திகளின் ஆற்றலைப் புரிந்து கொள்ள இயலாத நிலையிலும் ஆவிகளைக் குறித்த அச்ச உணர்வின் அடிப்படையிலும் குலக்குறி குறித்த நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலும் உருவான தொல் சமயமானது சற்று விலகி சில விதி முறைகளையும் இறையியர் கோட்பாடுகளையும் புனித நூல்களையும் வரையறுக்கப்பட்ட வழிபாட்டு முறைகளையும், நிரந்தரமான கட்டடங்களையும் கொண்ட ஒரு நிறுவனமாக காலப் போக்கில் உருப்பெற்றது. இது நிறுவனச் சமயம் என்று அழைக்கப்படுகின்றது. இறுக்கமான விதி முறைகளையும் சமயத் தலைவர்களையும் கொண்ட நிறுவனச் சமயம் தொன்மைச் சமயத்தின் சில கூறுகளை உள் வாங்கிக் கொண்டது. அதே நேரத்தில் தொன்மைச் சமயத்தின் அடிப்படை இயல்புகளிலிருந்து விலகி நிற்பது.

நாட்டார் சமயம் (சிறு தெய்வங்கள்)

தொன்மைச் சமயத்தின் முக்கிய கூறுகளை உள்ளடக்கிக் கொண்டு பெருவாரியான பொதுமக்களால் பின்பற்றப்படும் சமயம் நாட்டார் சமயம் ஆகும். ஆவிகள் குறித்த நம்பிக்கை, மூதாதையர் வழிபாடு, குலக்குறி வழிபாடு போன்றவற்றின் தாக்கம் நாட்டார் சமயத்தில் மிகுந்திருக்கும். நிறுவன சமயங்களைப் பின்பற்றுபவர்களிடம் கூட நாட்டார் சமயத்தின் தாக்கம் காணப்படும்.

(கோபுரத் தற்கொலைகள் – ஆ.சிவசுப்பிரமணியம்)

இந்த இரண்டு விளக்கத்திற்கும் இடையில் ஆதிக்க மனோ நிலை கொண்ட சமூக குழுக்களின் தெய்வங்களாக பெருந் தெய்வங்களான சிவன், விஷ்ணு, அம்மன், முருகன், பிள்ளையார் போன்றோர் உருவானமையும் அதையொட்டிய சமய ‘மேன் நிலையாக்கம்’ பற்றிய கருத்து நிலை வலுவடைந்தமையையும் தமிழ்ச் சமூக பண்பாட்டு நகர்வில் அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது. இதன் மூலம் ‘தூய்மைவாதம்’, ‘புனிதப் படுத்தல்’ போன்றன நிகழும்.

அதனூடான சமூக அதிகார கட்டமைப்பில் குறித்த பெருந்தெய்வங்களின் பக்தர்கள் மேனிலை பெறுவர். உதாரணம் – முருகனின் வேலைத் தாங்கியபடியும், கிரீடங்கள் சூடியபடியும் உள்ள அரசியல் தலைவர்களை தமிழ்ச் சமூகம் வழிபாட்டு மனநிலையுடன் அணுகுதல்.

இதற்கு மாறாக வைரவரையும் நரசிங்கரையும் காளிகளையும் தமது காவல் தெய்வங்களாகவும் குல தெய்வங்களுமாகக் கொண்ட சமூகக் குழுக்கள் அதிகார மட்டத்தில் கீழ் நிலையிலும் அதிகாரத்தில் உள்ள சமூகக் குழுக்களின் பார்வையில் ‘தீண்டப்படாதவர்களாகவும்’, ‘காட்டு மிராண்டிகளாகவும்’ உள்ளமை தமிழ்ச் சமூகத்தின் பண்பாடு மற்றும் வரலாறு தொடர்பான அறிதல் பற்றியுள்ள குறைபாடுகளாகும்.

‘வேள்வி – பலியிடல் ‘ கருகம்பனை கவுனாவத்தை நரசிங்க வைரவரை முன் வைத்து..

2-15

இந்த வழிபாட்டிடம் பண்டத்தரிப்பில் உள்ளது. ஒதுக்குப்புறமான பெரிய வளவில் பெருத்த ஓர் ஆலமரத்தின் முன்னால் அமைந்துள்ளது. வைகாசி விசாகத்திற்கு அடுத்த சனிக்கிழமை இங்கே வேள்விப் பொங்கல் திருவிழா இடம்பெறும். ஆடுகளை வெட்டி பலியிடும் வழக்கம் 300 வருடத்திற்கு மேலாக இங்கே இருப்பதாக கோயிலின் பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்கள் சொல்கிறார்கள். கோயிலின் முன்னே உள்ள அந்த ஆலமரத்தின் கீழ் தான் வைரவர் சூலம் இருந்தது. பின்னர் இப்பொழுதுள்ள கோயில் வடிவமைக்கப்பட்டது. இங்கே பூசாரிகள், ‘வீரசைவர்கள்’. கோயில் அமைந்திருக்கும் இடம் அந்திரானை மற்றும் கருகம்பனையின் பிரிப்பில் உள்ள ஒரு எல்லை என்று ஊரவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

வன்னியிலிருந்து கோழிச் சாவலுடன் வந்து, வேள்வி விழாச் செய்ய வைரவர் கனவில் சொன்னதாகவும் அதனைச் செய்யாமல் மனிதர் தவிர்த்து வந்ததும் பின்னர் பிள்ளைகளை அது காவெடுக்கத் தொடங்கியதாகவும் அதன் பின்னரே இத் திருவிழா ஆரம்பிக்கப்பட்டதாகவும் ஒரு வாய் வழிக் கதை உள்ளது.

இந்த கோயில் சார்ந்த சுற்றாடலில் உள்ள மக்களை இந்தக் கட்டுரையின் பொருட்டு சந்திக்கச் சென்றிருந்தோம்.

அதன் போது மக்களின் மனதில் இந்த வழக்கும் அதன் தீர்ப்பும் பலத்த எதிர்ப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளமையை அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது. ஜனநாயக பூர்வமாக தங்களின் கருத்துக்களும் இதன் பொருட்டு கேட்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பது அவர்களின் வாதம். மேலும் தமது வழிபாட்டிடத்தை ‘இறைச்சிக் கடை’ என நீதிமன்றம் விழித்தமையும் தங்களை புண்படுத்தியுள்ளதாகவும் அவர்கள் வேதனையுடன் குறிப்பிடுகின்றனர்.

‘இறைச்சிக்கடை ‘ – சொல்லாடலும் பண்பாட்டு வரலாற்றின் புரிதலும்



முன்னூறு வருடங்களுக்கு மேற்பட்டதாக சொல்லப்படும் ஒரு பண்பாட்டு நடவடிக்கை,’தொட்டுணர முடியாத மரபுரிமை’ எனும் மரபுரிமை பிரிப்பின் கீழ் வரக் கூடியது. சமூகக் குழுக்களில் உள்ள சில பரம்பரைகளின் வழிபாட்டு முறையை அவர்களின் முன்னோர்களின் செயற்பாட்டையும் ‘இறைச்சிக் கடை’ நடத்துபவர்களாக சித்தரிப்பது அல்லது வர்ணிப்பது சரியானதாகுமா?

ஆடு வளர்ப்பில் சாதாரணமாக உள்ள நிலைமைகளிலும் பார்க்க வேள்விக்கென தயாராக்கப்படும் போது அதில் மேற்கொள்ளப்படும் சிரத்தையை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும் .

‘கைத்தீன்’ வழங்கல் – ஆட்டின் வளர்ப்பு முறையில் ஆட்டிற்கு உணவூட்டும் முறையை இவ்வாறு அழைப்பர். இது கோயில் சார்ந்த அல்லது சாமி சார்ந்த நம்பிக்கையில் வேர் கொண்டுள்ளது. தமது சாமிகளுக்குப் படைக்கும் படையல் என்ற மனநிலையை வைத்தே அவர்களின் இச் செயற்பாடு நிகழ்கிறது.

மேலும் கிராமியப் பொருளாதாரம் சார்ந்த ஒரு சூழலும் இங்கே கவனிப்பிற்கு உரியது. இந்த ஆடுவளர்க்கும் முறையில் உள்ள கொழுத்த சத்துள்ள ஆடுகள் இனச் சேர்கையில் ஈடுபடும் போது ஆரோக்கியமான வளமான குட்டிகள் கொண்ட ஆட்டுப் பரம்பரையை உருவாக்கும். வேள்வியில் பலியிடும் ஆடுகள் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தியே பலியிடப்படுகின்றன. ஆகவே மருத்துவ ரீதியிலும் குறைகள் இருப்பதாக தெரியவில்லை.

அரசியல் மற்றும் விவாதங்கள்

நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் வழக்கு என்பதால் வழக்காடிகள் தொடர்பில் அல்லாமல், பொதுவாக தமிழகம் மற்றும் இலங்கைச் சூழலில் உள்ள மதத் தூய்மைவாத அமைப்புக்களின் நடவடிக்கைகள் சிறுதெய்வ வழிபாடுகளை எப்படி கையாளுகின்றன என்பது பற்றி பார்ப்போம் .

நிறுவனமயப்பட்ட சமயங்களில் ஆகம விதி மீறல் உள்ளது.

உதாரணத்திற்கு ஒன்று மட்டும், ‘பூசகர் ஊதியம் பெறுவது கூடாது, அதனால் தேவலோகத்து தோஷம் வரும், ஆலயத்தின் புனிதம் கெடும் என்று ஆகமங்கள் விதித்திருக்க (காரணாகமம், பூர்வபாகம், புண்ணியாபிஷேக விதிப்படலம், பக் 309 ) பெரும்பான்மையான பெருங்கோயில்களில் பூசை செய்பவர் சம்பளம் பெறுகிறார். அவை பெரிதாக கண்டு கொள்ளப்படுவதில்லை.

குறித்த சுற்றாடலில் வாழும் மக்களில் யாரும் இது தொடர்பில் தம் சுகாதாரம் கெடுவதாகவும் நிம்மதி கெடுவதாகவும் முறைப்பாடுகள் தெரிவித்திருந்தால் அவற்றை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால், பொதுவாக இந்த வழிபாட்டு முறையுடன் தொடர்புபடாத ஒருவர் இதைப் பற்றி பேசினால், அதாவது இதன் மூலம் என் மனம் புண்படுகிறது என்றால், நாங்கள் இப்படிக் கேள்வி கேட்டுப் பார்க்கலாம்.

‘அலகு குத்துதல், தூக்குக் காவடி, தீ மிதித்தல்’ போன்றவை மனதை துன்புறுத்தாதா?

thookku-670x446

நேர்த்திகளை வெளிப்படுத்தவும் ஆற்றவும் மதங்களில் பல வழிகள் உண்டு சில வகையான முறைகள் மனித அறிதலின் மேம்பாட்டில் காலப் போக்கில் மாற வேண்டும் என்றால். அவை தானாகவே இயல்பில் மாற்றமடையும். சமூகக் குழுக்களின் புரிதல் மாறுபட வழிமுறைகளும் மாறும். அதை தடை செய்வதென்பது, ஒடுக்குதல் போல் இருக்கக் கூடாது.

இந்த நிலையில் இணையத்தளங்களில் மற்றும் சமூகவலைத் தளங்களில் இதற்கான உரையாடலை நிகழ்த்துபவர்களின் கருத்துக்கள் பெரும்பாலும் ‘இந்தக் காட்டுமிராண்டித் தனம் ஒழிய வேண்டும்’. ‘மதம் நாகரீகமடைய வேண்டும்’ என்பது தான்.

சரி, எது காட்டு மிராண்டித் தனம் என்பதன் மட்டுப்பாடுகள் என்ன? அதை யார் உருவாக்குவது? யாரின் பெயரால் உருவாக்குவது? போன்ற கேள்விகளை எழுப்பி அதற்கான பதிலை நாம் உரையாடலாம்.

நானும் உயிர்களைக் கொல்வதற்கு எதிரானவன் தான். ஆனால் நான் அசைவ உணவை உண்ணக் கூடியவன். என்னை நோக்கி ‘நீ ஒரு காட்டு மிராண்டி இன்னமும் அசைவம் சாபிடுகிறாய்? நாங்கள் எவ்வளவு நாகரீகம் அடைந்து விட்டோம்? ‘ கேட்பது போல் உள்ளது இவர்களின் குரல்.

இவர்களின் பலியெதிர்ப்பு உண்மையான அக்கறையாக இருக்குமா என்பதும் சந்தேகம் தான். அவ்வளவு காருண்யம் கொண்டவர்கள் கோயிலில் வெட்டுவததைத் தான் தடுக்க நினைக்கிறார்கள். இறைச்சிக் கடைகளில் அல்ல!

தமிழ்நாட்டில் ஒரு தடைச் சட்டம் வந்த போது, ஆ.சிவசுப்பிரமணியம் கட்டுரை ஒன்றின் வரிகளை பார்க்கலாம்.

‘மனித மாண்புகளைச் சிதைக்கும் மனித உரிமைகளைப் பறிக்கும் சடங்குகளை மரபு என்ற பெயரால் அல்லது மண்ணின் பாரம்பரியம் என்ற பெயரால் ஆதரிக்க முடியாது . இதனால்த் தான் உடன்கட்டை ஏறலும், குழந்தை மணமும் தீண்டாமையும் சட்டத்தின் வாயிலாகத் தடை செய்யப் பட்டன. இத்தடையை மரபு என்ற பெயரால் சனாதினிகள் மீறாது பார்த்துக் கொள்வது மனிதநேயச் சிந்தனையாளர்களின் கடமை. அதே நேரத்தில் மூடநம்பிக்கை ஒழிப்பு என்ற பெயரால் மக்களின் பாரம்பரிய உணர்வுகளையும் நம்பிக்கைகளையும் ஓர் ஆணையின் மூலம் பறிப்பது ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கது அல்ல. ‘

ஆகவே பெருந் தெய்வங்களுக்கும் சிறு தெய்வங்களுக்கும் இடையில் நடக்கும் இந்த வழிபாட்டு முறைச் சிக்கலில், இப்பொழுது நாம் எந்தச் சாமிகளின் பக்கம் நிற்கப் போகிறோம்?

அதற்கொரு அரசியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பதில் ஒன்றும் ஒவ்வொருவரிடமும் உண்டு.

உசாத்துணை நூல்கள்:

பண்பாட்டு மானிடவியல் – பக்தவச்சல பாரதி
கோபுரத் தற்கொலைகள் – ஆ .சிவசுப்பிரமணியம்
பின்நவீனத்துவ நிலை – அ. மார்க்ஸ்
மாயையும் யதார்த்தமும் -டி.டி.கோசாம்பி

எல்லாமே பார்க்கப் படுகின்றன-எல்லாமே விற்கப் படுகின்றன - எல்லாமே ,எல்லாமே




1.எங்கட அண்ணைய எங்க  வச்சு  வேல  வாங்கிறீங்கள் ? எனக்கு சாப்பாடும் வேண்டாம்  ஒண்டும்  வேணாம் எங்கிட அண்ணைய விடுங்கோ '

2.என்ன சுட்டாலும் பரவாயில்ல நான் தனிய இருந்து என்ன செய்ய ,ஆருக்குத் தெரியும்  இண்டைக்கு இரவே எனக்கு வெடி வைக்கலாம் ,அதுக்குள்ள அம்மாவ  (நவநீதம் பிள்ளையை )  பார்க்கோணும் .

3.என்னட்ட ஆதாரம் இருக்கு  எண்ட மகன்  பூஸாவில தான் இருக்கிறான் இந்தாங்கோ படம் ,இந்த லெட்டர் சனாதிபதி அனுபினது இதுக்கும் பிறகும் காணேல்ல எண்ட பிள்ளைகள,

4.வாப்பா காணாம போய் 8 வருஷம் ,இனியும் கிடைப்பார் எண்டு நம்புறம் (அல்லது அப்படி நம்ப முயற்சிக்கிறார்கள் ) ,எனக்கு 3 பிள்ளையள்.

5.கண்ணீரும் சோறும் தான் சாபிடுரம் ,ஒரு பெண் :-ஆங்கிலத்தில பேசி போட்டு வாய்க்குள்ள தூசனம் வர "இந்த நாயள பத்தி கதைச்சா தூசனம் தான் வருது "

6.அபே கமுவ ,ஓனே ...இப்பிடியும் கொஞ்ச பேர் கத்தினாங்கள் எனக்கு விளங்கேல்ல



யாழ்ப் பாணத்தில் இன்று இடம்பெற்ற  போராட்டத்தில் தவிர்க்க முடியாமல் காதில் விழுந்த சொற்கள் ,எனக்கு கவிதை வரி ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது

,"யாரும் யாருக்கும் ஆறுதலாயிராத நாள் "

(நிலாந்தன் )

அழ அழ ,அழுவதே மொழி ,அழுவதே மருந்து .என்னை எனது மொழியில் அழ விடுங்கள் ,எனது பாவங்களை எனது கண்ணீர் தான் கழுவ வேண்டும் .

இன்று மீடியாக்கள் நிரம்பிய யாழ் நூலகம் ,துயரத்தால் ,அழுகையால் அடை பட்டிருந்தது . நவநீ அம்மா வாறா எண்டு கிழவிகள் எல்லாம் வீதியில் புரண்டு அழுதனர் .ஒரு சின்ன தங்கச்சி அழுத அழுகைய எப்பிடியெல்லாம் படம் பிடிச்சாங்கள் ,அட அட

,கண்ணீரை  விற்காதீர்கள் ,துடைக்க வேண்டிய நேரத்தில் அதை யாரவது துடைப்பார்கள் என்று பார்த்துக்கொண்டு ,அதே கூட்டத்தில் .அதே மந்தையில் ,ஒரு தவிர்க்க முடியாத ஆடாய்,நான்கு தடவைக்கு மேல் அழச் சக்தியற்று வெயிலில் நின்று கொண்டிருந்தன்.

மக்கள் ,எல்லாரிட்டையும் எல்லாத்தையும் சொல்லிச்சினம் ,மிஷனரிகள் இருந்து வந்த சில அருட் சகோதரிகளும் அதை கேட்டு அழுது கொண்டிருந்தனர் ,

நிறைய  வியாபாரிகளும் தங்கள் வேலையை கலை நேர்த்தியோடு செய்து கொண்டிருந்தனர் , எனக்கு அவர்களின் உணர்ச்சி தெரியாது ,எதற்காக செய்கிறார்கள் தெரியாது ,ஆனால் அந்த மக்களின் கண்களை நிமிந்து பார்க்கிற சக்தி எனக்கில்ல ,அவர்கள் தேடியதெல்லாம் ,ஒரு மீட்பர் .

ஒரு அம்மா ஏசுவையே சிலுவையில அறைஞ்சதுக்கு பேர் தான் அரசாங்கம் எண்டா

,இன்னொருத்தர் ,எத்தின பேர செம்மணியில புதைச்சிருப்பாங்கள் ..இன்னொரு அண்ணை சொன்னார் ,இரவு எழும்பி அப்பா எங்க எண்டு கேக்கிற பேரப்பிள்ளைக்கு என்ன சொல்லுறது ,பறை நாயள்.எங்கட பிள்ளை என்ன துவக்கு தூக்கினவனே ஏன் பிடிச்சவங்கள் "

எல்லா  கேள்விகளும் காற்றில் எறிந்து எறிந்து மீண்டும் அவர்களிடமே திரும்பியபடி  இருந்தது .கடைசி வரைக்கும் அம்மா வரேல்ல .பிறகு பார்கிராவாம் அப்பொஇயின்மண்ட் குடுத்திருக்கிரா ,எனக்கு வாயில தூசனம் தான் வந்தது .

(இன்னும் நிறைய  குறைகளையும் இந்த நேரத்தில் பார்க்க முடிந்தது ,முடிந்தால் பின்பு விரிவாக எழுதுகிறேன் )



ஒரு துளி கண்ணீரின் முன்

இந்த உலகத்தில் ஒன்றுமே இல்லை

ஓ இதுவொரு மகா அழுகை .



-கிரிஷாந்-

மென்னிழைகளால் நெய்யும் பூமி

எந்தவொரு கலைக்கும் ஞாபகத்துக்கும் உள்ள தொடர்பென்பது மிக அந்தரங்கமானது . அது தான் கலையின் வேலை . ஞாபகத்தை ஞாபகத்தின் மூலம் ஞாபகப்படுத்துதல் . அதன் மூலம் அந்தரங்கமான வகையில் அதை அனுபவிப்பவனிடம் ஏற்படுத்துவது .கிளர்த்துவது .
ஈழத்து சிறுகதை வரலாற்றில் பெரும்பாலும் எல்லா எழுத்தாளர்களினதும் ஒரு கதையைத் தானும் படித்திருக்கிறேன் . மிகப் பிரபலமானவர்களின் எல்லா தொகுப்புக்களையும் படித்திருக்கிறேன் . ஆனால் முழுமை கூடிய இப்படி ஒரு தொகுப்பை படித்ததில்லை . ஒரு மகத்தான கலைஞனின் கைகளுக்குத் தான் இப்படி எழுதுவது சாத்தியம் . வாழ்வின் எல்லைகளற்ற சாத்தியங்களை தொடராமல் , சாதாரண வாழ்வின் சாத்தியங்களின் விரித்துச் சென்று அகமும் புறமுமாய் விரியும் கதைப் பரப்புக்களை நெய்கிறார் .
இந்த தொகுப்பை பற்றி எதுவும் அதிகம் பேசத் தேவையில்லை . தொகுப்பு தானே தன்னளவில் அதிகம் பேசக் கூடியது . அதன் உள்ளாமைப்பே அதன் எல்லைகளை எந்தவொரு புற வார்த்தையையும் விட விரித்துச் செல்லும் வல்லமை கொண்டது . ஆனாலும் ஒரு வாசக அனுபவ அடிப்படையில் இந்த கதைகளின் போக்கை அது வாசகரை இழுக்கும் பக்கங்களை ஏனைய முக்கிய அம்சங்களை தொகுத்துச் சொல்லலாம் . அதுவே இந்த பத்தியால் ஆகக் கூடிய சாத்தியம் .
முதலாவது இவர் யார் என்பதை ,இவரை எங்கே வைக்கலாம் என்பதை பார்க்கலாம் . ஈழத்தைப் பொறுத்தவரையில் உருவாகியிருக்கும் மிக முக்கியமான இந்த தலைமுறை கதை சொல்லிகளின் படைப்புக்கள் எள்ளலையும் மிக அதீத அரசியல் நிலைப்பாடுகளையும் பேசுவதாக உள்ளது . ஆனால் , இவர்களிடம் இருந்து வெகு சுவாரசியமான படைப்புக்களை அடையாளம் கண்டிருக்கிறோம் . இவர்கள் எல்லோரிலும் இருந்து மாற்றாக உருவாகியிருக்கும் கதை சொல்லல் முறை . வாழ்வை தரிசிக்கும் தளம் என்பவை கெளரிபாலனை தனித்துவப் படுத்துகிறது .
இவர் யாருக்காக கதை சொல்கிறார் ? என்னை பொறுத்தவரையில் யாருக்காகவும் சொல்லவில்லை . கதை தன்னைத் தானே வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு எளிமையான இதயத்தை காலம் தேர்வு செய்திருக்கிறது .
கதை சொல்லும் நுட்பத்தில் இவர் தனது முத்திரையை உருவாக்குகிறார் , அதன் மிக நுட்பமான விவரணைகள் . அறுபடாத அல்லது தெறிக்காத நீண்ட காட்சி தொடர் அமைப்புக்கள் , உவமைகள் . படிமங்கள் மூலம் ஒரு காட்சி உலகை அங்குலம் அங்குலமாக நெய்கிறார் . கதையின் மொழி உடைத்துப் பரப்பிய கவிதை வரிகள் . வேறு என்ன சொல்ல ? உவமைகளிற்கு ஒரு உதாரணம் ,
“திசை தப்பிய சமுத்திர வெளியில் படகு அலைந்த போது, வானில் தும்பிக்கை கொண்ட முகில் கூட்டம் சில நாட்கள் பின் தொடர்ந்து வர தாம் கரை தட்டியதாக, அப்பா சொன்ன போது, தான் பிள்ளையாரப்பாவை வேண்டிக் கொண்டதை நினைத்துப் பார்த்தாள்.”
டோர்னாடோ சூறாவளியையும் மனித நம்பிக்கைகள் உலகைப் பார்த்து விரியும் விதத்தையும் இவ்வளவு அழகாக பதிவு செய்த வரிகளை அடையும் தருணங்களில் கலைஞனின் மந்திர விரல்கள் சொற்களை சொற்களால் உருவாக்கிய படி நம்பிக்கையை வாழ்வினால் உருவாக்குகிறது .
ஒவ்வொரு கதையாக விமர்சிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை மிக நேர்த்தியான படைப்புக்கள் என்று எல்லாவற்றையுமே சொல்கிறேன் , உலகத்தரமான கதைகள் படிக்க விரும்பும் வாசகர்களுக்கு இந்த கதைகளை பரிந்துரைக்கிறேன் .
மனித வாழ்வின் சிதைவுகளை , மனித மனங்களின் ஒழுங்கமைப்பை , மனித கண்ணீரின் விலைமதிப்பை ஒவ்வொரு கதையும் தனக்கே உரிய ஒழுங்குருவாக்கலுடன் படைக்கிறது . தான் வாழும் பூமியை ஒரு கலைஞன் நேசிக்கிறான் , தனது எளிய வாழ்வை நேசிக்கிறான் , தனது மனிதர்களை . தனது இயற்கையை ,தனது இயலாமைகளை எல்லாவற்றையும் . அதனாலேயே அவன் படைக்கிறான் . அவன் மூலமாக படைப்பும் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது .
புத்தகத்தின் ஆரம்பத்தில் சில வரிகள் உண்டு . ” யுத்தத்தின் எச்சங்களாக , மனச் சிதைவுகளுடனும் , உடற்ச் சிதைவுகளுடனும் ,உடல் உறுப்புகளுக்குள் செல்த் துண்டுகளுடனும் ,துப்பாக்கி ரவைகளுடனும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்போருக்கு , இந்த புத்தகத்தை சமர்பிக்கிறார் என்று , அதுவே அவரின் படைப்பு அனுபவங்களின் வெளிப்பாடும் .
யுத்தம் முடிவடைந்த பின் யுத்தத்தின் மக்கள் என்னவானார்கள் ? யார் அவர்களை பராமரிக்கிறார்கள் , யாருக்காக போராடினோம் என்ற கேள்வி எப்படி எழுந்தது . இந்த வாழ்வும் போராடமும் அவர்கள் உடலிலும் உள்ளத்திலும் இன்றும் நடந்து கொண்டிருக்கும் ஒன்று தான் , அப்படியான மனிதர்களுக்கு இந்த சமூகம் பொருட்படுத்தும் படியாக எதனையும் செய்யவில்லை , மதிக்கக் கூட இல்லை , அதற்குப் பதில் பயப்பிடுகிறது . ஒதுக்கி வைக்கிறது , எளிமையான ஒரு துளிக் கண்ணீர் தான் அவர்களுக்காக நாம் சிந்தியது . கண்ணீரை விட அடர்த்தியானது இரத்தம் . அவர்களுக்கு கொடுக்க இந்த கலைஞனுக்கு இருப்பது இவை தான் . ஞாபகத்துக்கும் வாழ்வுக்குமான மாயப் புதிரிலிருந்து பிறக்கும் இக் கதைகள் , இந்த மனிதர்களின் வாழ்வின் மறக்க முடியாத தழும்புகள் . அலைகளில் சிதறியும் காடுகளில் பதுங்கியும் , வீடுகளில் ஒடுங்கியும் வாழ்ந்த ஒரு சமூகத்தின் கதைகள் தான் இவை , இவர்களுக்கு இக் கதைகள் இருளில் கண்ணீரொளிரும் பத்து மெழுகுவர்த்திகள் .

பல்கலைக்கழக முரண்பாடு – பொதுமக்கள் ஏன் நிலைப்பாடு எடுக்க வேண்டும் ?




இந்தக் கட்டுரைக்கு முன் சில விடயங்களை தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.


நான் பல்கலைக் கழக மாணவனல்ல, இதை ஏன் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால், பொதுவாகவே பல்கலைக் கழகத்தில் படிக்காதவர்கள், வெளியாட்கள் பல்கலைக் கழகம் தொடர்பில் கருத்தையோ அல்லது அபிப்பிராயத்தையோ எந்த ஒரு விடயத்தில் சொல்லும் போதும், முன்னாள் மற்றும் இந்நாள் பல்கலைக் கழக மாணவர்கள் எதிராகவே பார்ப்பார்கள். தங்கள் வீட்டிற்குள் நீங்கள் வரத் தேவையில்லை என்று சொல்லுவார்கள். படித்தால் தான் உங்களுக்குத் தெரியும் என்பார்கள்.


ஆகவே அதன் நடைமுறைகள் தொடர்பில் பிறர் (தமது மொழிபேசுபவர்கள் கூட) கருத்துச் சொல்ல முடியாது. இது அதன் பொது மனநிலை. இப்படியாக அவர்கள் பழக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இது இனவாதமோ தேசியவாதமோ என்று பார்க்க முன் அவர்கள் தமது பல்கலைக் கழகத்தை என்னவாக புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதிலிருந்து நாம் இந்த சண்டையை அவர்கள் ஏன் பிடித்தார்கள் என்று பார்க்கலாம்.


ஒரு வரலாற்று விளக்கம்


இது ஒரு பல்லின மக்கள் வாழும் சமூகமல்ல. சிறிய வயதிலிருந்தே தமிழர்களை மட்டுமே அதிகம் பார்த்து வளர்ந்த சமூகம். சிங்களவர்களின் பண்பாட்டையோ அல்லது இஸ்லாமிய முறைகளையோ இவ்வளவு ஏன் சைவ மாணவர்கள் பலருக்கு கிறிஸ்தவ வழிபாட்டிடத்தில் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று கூட தெரியாது. நாம்தான் இதற்குப் பொறுப்பு முப்பது வருடகாலம் ஒரு விடுதலைப் போராட்டத்தை நடத்தி அனைவரின் பிரதேசங்களுக்கும் இடையில் சுவர்களை எழுப்பி பக்கத்தில் என்ன நடக்கிறதென்று தெரியாமல் செய்து விட்டோம். கிழக்கில் முஸ்லிம் சுவர் வடக்கில் தமிழ்ச்சுவர் மலையகத்தில் இந்தியத்தமிழ்ச்சுவர் தெற்கில் சிங்களச் சுவர் என்று இருந்ததை நாம் மறுக்க முடியாது. இதனால் ஒரு நாட்டிற்குள் பல்வேறு சமூகங்கள் வாழ்ந்தாலும் ஒருவரை ஒருவர் தெரியாத ஒரு இளைய தலைமுறையை உருவாக்கி இருக்கிறார்கள்.


முரண்பாடும் மக்களின் நிலைப்பாடும்


18 ஆம் திகதி பல்கலைக் கழகத்தில் நடைபெற்ற மாணவர்களுக்கிடையிலான முரண்பாட்டில் பொதுமக்கள் ஏன் நிலைப்பாடு எடுக்க வேண்டும் என்று பார்ப்போம்.


முதற் காரணம் அவர்கள் மாணவர்கள், இன்னும் சொல்லப் போனால் இளைஞர்கள். அவர்கள் இலகுவாக கோபப்படுவார்கள், சண்டை பிடிப்பார்கள் அது அவர்களின் வயதுப் போக்குகளில் ஒன்றாக நாம் உருவாக்கி விட்டோம். இந்த வயதில் அவர்கள் எல்லோரினாலும் அரசியல் ரீதியில் பயன்படுத்தப் படும் நிலை உள்ளது. யார் முதற் கல்லை எறிந்தது? யார் முதலில் அடித்தது? எத்தனை பேர் எத்தனை பேரை அடித்தது என்பது தொடர்பில் இது வரை ஆயிரம் கதைகள் உலவுகின்றன. அவை எல்லாவற்றிலும் உள்ள வெளிப்படையாகத் தெரியாக் கூடிய விடயங்களை விளங்கி கொள்ள முயற்சிப்போம்.


1 – கண்டிய நடனத்தையும் நிகழ்வில் நடாத்த சிங்கள மாணவர்கள் விரும்பினார்கள்.

2 – மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினார்கள்.


1- கண்டிய நடனமும் அரசியல் நடனமும்


அரசியல் ரீதியான பின்புலங்கள் இதில் இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது, ஆனால் வேறு மாதிரி யோசித்துப் பார்ப்போமே, தமிழ் மாணவர்கள் நினைத்திருந்தால் இதை அனுமதித்திருக்கலாம்.கலாசாரம் என்பது நாம் உருவாக்கும் ஒன்று தான். இதில் முடிவெடுக்கும் நிலையிலும் இதை தடுக்கக் கூடிய நிலையிலும் பல்கலைக் கழக நிர்வாகம் இல்லை என்பது தான் அடிப்படையான பிரச்சினை.


இதில் அரசியல் ரீதியிலான குழப்பம் ஏற்படுத்தும் நோக்கம் இல்லையெனில் அவர்களை நிகழ்வை நடாத்த அனுமதித்திருக்கலாம். எதிர்காலத்தில் முன் கூட்டியே இவற்றை ஒழுங்கு செய்து கொண்டால் நல்லது.


2 – மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினார்கள்


இது சாதாரணமாக பல்கலைக் கழகத்தில் நடக்கும் ஒன்று. ஆனால் நாமும் அவர்களும் இதை ஒரு இனத்துவ பிரச்சினையாக மட்டுமே பார்க்கிறோம். இங்கே தான் மாற்றம் வேண்டும்.


நாம் சிலவற்றை யோசித்துப் பார்ப்போம். விரும்பியோ விரும்பாமலோ சிங்களவர்கள் என்பதன் மூலமாக சில சிறப்புரிமைகள் உண்டு. பொலிஸ் அவர்களை ஏற்றிச் சென்றது மற்றும் இதர புலனாய்வு பிரச்சினைகள் என்பவையும் அவர்களை நெருங்குவது குறைவு. ஆனால் இது நிலையானதல்ல. அவர்கள் தமிழர்களுடைய பிரச்சினைகளுக்காகவும் குரல் கொடுத்தால் அவர்களுக்கும் தமிழர்களுடைய நிலை தான். இதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். எல்லா நேரங்களிலும் சிங்களவர் என்ற அடையாளம் ஒருவரைக் காப்பாற்றாது. அது அவர்களுடைய அரசியல் நிலைப்பாட்டில் தான் உள்ளது. அவர்கள் தமது உரிமைகள் என்று நம்பவைக்கப்படும் விடயங்களுக்காக சண்டை பிடிக்கிறார்கள், முரண்படுகிறார்கள். தமிழ் மாணவர்களும் அப்படித் தான் தங்களுக்கே உரித்தான உரிமையுடைய பல்கலைக் கழகமாக இதை கருதும் மனநிலையில் மற்றவற்றை எதிர்க்கிறார்கள். இயல்பிலேயே தமிழ் மாணவர்களுக்கும் சரி சிங்கள இஸ்லாமிய மற்றும் மலையக மாணவர்களுக்கும் சரி ஒற்றுமை புரிந்துணர்வு பரஸ்பரம் ஒருவரை ஒருவர் மதித்தல் என்பது குறைவு. இந்த சுயவிமர்சனத்தை நாம் செய்தாக வேண்டும். மற்றவர்களை நோக்கி நாம் இனவாதத்தைக் கக்குகிறார்கள் என்று சொல்லும் போது நாம் எதை செய்கிறோம் நாம் செய்வது இனவாதம் இல்லையா என்பதை நாம் யோசிக்க வேண்டும்.


எல்லாவற்றின் பின்னும் இப்போதும் நாம் இன நல்லிணக்கத்தைப் பற்றித் தான் பேச வேண்டும். நம்முடையது என்று நாம் கருதும் தேசியவாதம் இனவாதம் போன்றவை நம்முடையதல்ல. நம்முடையது போன்று அது இருக்கிறது. பல்கலைக் கழகத்தை தேசியவாதத்தைக் காவும் குப்பைத் தொட்டியாகத் தான் இன்னமும் வைத்திருக்கிறார்கள்.


இப்பொழுது அப்பாக்களாக அம்மாக்களாக இருப்பவர்கள் வரலாற்றில் முக்கியமான நிலைப் பாட்டினை எடுக்க வேண்டும். நாங்கள் காட்டாமல் வளர்த்த மற்றைய சமூகங்களை விளங்கி கொள்ள நீங்கள் தான் உதவ வேண்டும். ஏனெனில் பல்கலைக் கழகத்தில் நடக்கும் இது நாளை தெருவிலும் நடக்கலாம், வீடுகளுக்குள்ளும் நடக்கலாம், அதனால் தான் நாம் இந்தப் பிரச்சினை தொடர்பில் ஒரு நிலைப்பாட்டினை எடுக்க வேண்டும்.


இது ஒரு வீட்டுப் பிரச்சினை போல் குறுக்கிவிட முடியாது. நாளை எங்கள் சகோதரிகளும் நண்பர்களும் தந்தையர்களும் உறவினர்களும் தெருவில் தமது இன அடையாளங்களுக்காக தாக்கப்படுவார்கள் அதனை தடுப்பதற்கு நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம், இனவாதமோ தேசியவாதமோ என்றைக்கும் எதையும் காக்கப் போவதில்லை என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இன்னும் நிறைய சிங்களவர்களுடன் நாம் உரையாட வேண்டும். சிங்களவர்களும் தமிழர்களுடன் உரையாட வேண்டும். இரண்டு மொழியையும் அனைவரும் கற்க வேண்டும். முதலில் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ளும் நிலையில் தான் எதிர்காலத்தில் இவை இடம்பெறாது.


ஒரு வரலாற்று உதாரணத்தைப் பார்ப்போம், அண்மையில் நடந்த கலந்துரையாடலில் மகேந்திரன் திருவரங்கன் (நியூயோர்க் பல்கலைக் கழகத்தில் இனத்துவமும் அடையாளமும் பற்றி தனது கலாநிதி பட்ட ஆய்வை செய்து கொண்டிருப்பவர்) ஒரு விடயத்தைக் குறிப்பிட்டார், ‘அநாகரிக தர்மபாலா மற்றும் ஆறுமுகநாவலர் போன்றோர் காலனித்துவ ஆட்சிக்கு எதிராக தேசியவாத கோஷத்தைப் பயன்படுத்திய போது காலனித்துவ ஆட்சியாளர்கள் என்ன சொல்லி காலனித்துவத்தைச் செய்தார்களோ அதையே தான் இவர்களும் சொன்னார்கள். காட்டு மிராண்டிகள் என்று இரண்டு பேரும் மாறி மாறி சொல்லிக் கொண்டார்கள்.’ இதையே தான் இன்றைய தேசியவாதமும் சொல்கிறது. நமது சிந்தனையில் மாற்றமே இல்லை என்பது எவ்வளவு மோசமான நிலை?


இந்தப் பல்கலைக்கழக முரண்பாட்டிற்கு பின் நானும் இரண்டு சிங்கள மற்றும் ஒரு முஸ்லிம் பெண் மற்றும் ஒரு மலையாகத் தமிழரும் இணைந்து ஒரு கேள்விக்கு பதிலளிக்க முயற்சி செய்தோம்.


கேள்வி இது தான், ‘ இவ்வளவு கேவலமான இனவாதமும் தேசியவாதமும் எப்படி வெல்கிறது? மக்கள் ஏன் இதனை வெல்ல வைக்கிறார்கள் ? ‘


ஒரே ஒரு விடை தான். ‘சுய லாபம்’


தமது அதிகாரம். தமது பாதுகாப்பு. தமது வாய்ப்புக்கள். தமது சலுகைகள், எல்லாமே தமக்கு வேண்டும் என்பது தான் இதன் அடியில் உள்ளது. மற்றவர்களை மதிக்காத உரிமை, நீதி என்பன கிடைத்தும் எந்த பிரயோசனமும் இல்லை. எல்லோரும் மற்றவர்களை மதித்து நேசித்து வாழ்தல் மட்டுமே பரிந்துரைக்கக் கூடியது. இது சிறுபிள்ளைத் தனமாகத் தெரியலாம். ஆனால் இதை இட்டு வேலை செய்து பாருங்கள் எங்கிருந்து தொடங்கலாம் என்று உரையாடுங்கள். நாம் மனிதர்களுக்கான உறவை பல்கலைக் கழகத்திலிருந்தே கூட தொடங்கலாம் . அப்பொழுது தான் அதன் கடினம் தெரியும். அதை நோக்கி சிந்திப்போம். நமது அரசியல் நிலைப் பாட்டினை எடுப்போம்.

குறிஞ்சிக் குமரன் தாக்குதல் பின்னணி என்ன ?



இதனை உறுதிப்படுத்திய பின்னரே பதிவிடுகிறேன். குறித்த தினத்தில் குறித்த பீட அனைத்து இன மாணவர்களுக்கிடையிலுமான கலந்துரையாடல் ஒன்று நடந்து கொண்டிருந்திருக்கிறது.

அதன் போது சாப்பிட்டு வருகிறோம் என்று சில சிங்கள மாணவர்கள் வெளியேறியிருக்கிறார்கள். வழியில் முஸ்லீம் மற்றும் தமிழ் மாணவர்கள் தங்கள் வழிபாட்டுத் தலங்களுக்குச் சென்று விட்டு திரும்புவதை அவதானித்தவர்கள் சரமாரியாக தாக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இதற்கு பின்னணி ஏதும் தெரியவில்லை. திட்டமிட்ட தாக்குதலுமில்லை,  தற்செயலாக வந்த வேளை இதை செய்திருக்கிறார்கள் என்று மாணவர்கள் கருதுகின்றனர்.

பின்னணி – குறித்த பீடத்தில் மாணவர்கள் தமது ஒன்றியத்தின் சார்பில் உண்டியல் மூல நிதி சேகரிப்பில் ஈடுபடுவார்கள். இதன் போது தமிழ் மாணவிகள் அசொகரியங்கள் காரணமாக பங்கு பற்றுவதில்லை. அங்கே பொது வெளியில் அப்படி ஈடுபட அவர்களுக்கு விருப்பமில்லை என்ற காரணத்தினால் தமிழ் மாணவர்களே அதில் ஈடுபடுவதாக இருந்திருக்கிறது. அதில் கடந்த வருடம் வரை எந்த குழப்பமும் இல்லை. பிறகு வந்திருக்கும் புதிய மாணவர்கள் பலர் தமது மாணவிகள் வருகிறார்கள் ஆனால் தமிழ் மாணவிகள் வருவதில்லை என்று பேசியிருக்கிறார்கள். இது உள்ளே எரிந்து கொண்டிருக்கும் பிரச்சினையாக உள்ளது.

குறிஞ்சிக் குமரன் ஆலயத்திற்கு சென்ற மாணவிகளுக்கு துணையாகவே குறித்த மாணவர்கள் சென்றிருப்பதாக தெரிய வருகிறது. முஸ்லீம் மாணவர்களும் தமது வழிபாட்டுக்கு சென்று விட்டே திரும்பியிருக்கிறார்கள். இதன் போதான தாக்குதலை நாம் பல்வேறு வழிகளில் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

எதன் உதவியுடன் ஒருவர் அடக்குமுறையை கட்டவிழ்க்கிறார் என்பதை நாம் பேராதனை விடயத்தில் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு அரசு எப்படி அதன் இராணுவத்தையும் பொலிசையும் கொண்டு அடக்குமுறையை மற்றவர்களை துன்புறுத்துவதை நிகழ்த்துகிறதோஈ அதையே தான் பல்கலைக் கழகங்கள் ராகிங் மூலம் செய்கின்றன.

ராகிங் இல்லையென்றால் இதனை தெளிவான தூலமான முடிவாக ‘இனவாத / இனத்துவேச’ நடவடிக்கையாக நாம் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் நடந்திருக்கும் குறித்த பீடத்தில் ‘பொது ராகிங்’ நடைமுறைகள் இருக்கிறது, பல பீடங்களில் அவ்வாறு இல்லை. குறித்த மொழி பேசும் மாணவர்களே தமது மொழி பேசும் மாணவர்களை ராகிங் செய்வார்கள், மாணவர்கள் தாக்கப்பட்ட குறித்த பீடத்தில் யாரும் யாரையும் ராகிங் செய்யலாம். அது அதன் நடைமுறை. தடை செய்யப்பட்ட ஒரு நடைமுறையில் அனைத்து மாணவர்களும் ஈடுபடும் போது தமது மொழி பேசும் மாணவர்களை அடித்தால் என்ன பிறமொழி பேசும் மாணவர்களை அடித்தால் என்ன? இரண்டுக்கும் பொதுவாயுள்ள கருவி ‘ராகிங்’. அதனை இலங்கை அரசு தற்போது இன்னும் நூதனமாக கையாளப் போவதாக தெரிய வருகிறது. மார்ஷல்களுக்கு இலங்கையின் உயர் பதவி வகித்த இராணவத் தலைமைகளை ‘ராகிங்’ ஐ கட்டுப்படுத்துவதற்கு பரிந்துரை செய்திருக்கிறது . இது அநேகம் நடைமுறைக்கு வரும் சாத்தியங்களும் தெரிகிறது. இதனை இராணுவமயமாதலாக எதிர்க்க வேண்டும் ஆனால் ‘ராகிங்’ நடைமுறையில் இருக்கும் பட்சத்தில் இதனை எவ்வாறு எதிர்க்க முடியும்? அவர்களிடம் வலிமையான வாதம் உள்ளது. அதனை எதிர்ப்பதற்கு வெறும் கோஷம் போடுவது மட்டும் போதாது. நாம் ஒன்று பட்டுச் சிந்திக்க வேண்டும்.

சரி, ராகிங் பிரச்சினையாக இருந்தாலும் கூட இதற்கு அப்பால் இங்கே தெளிவான பெரும்பான்மை, சிறுபான்மை அடையாளங்கள் துலக்கமாகத் தெரிகின்றன. இதனை விளங்கி கொள்ள இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுப் பார்க்கலாம் ‘இதையே இருபது தமிழ் மாணவர்கள் சேர்ந்து சிங்கள மாணவர்களுக்கு அடித்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்? ‘

‘இதற்கு முன்னர் தமிழ் மாணவர்கள் இப்படி சிங்கள மாணவர்களை குறித்த பல்கலைக் கழகத்தில் தாக்கியிருக்கிறார்களா? அது முடியுமா ?

இங்கிருந்து தான் நாம் இனவாத உளவியலை புரிந்து கொள்ள முடியும்.

கண்டிய நடன பிரச்சினை யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக் கழகத்தில் இடம்பெற்ற போதே அதனை நாம் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். நாம் இதனை தனிப்பட்ட பல்கலைக்கழக மானப் பிரச்சினையாக கருதி விட்டோம். நாடு தழுவிய ரீதியில் உள்ள மாணவர்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் சுய மரியாதை தொடர்பிலும் அனைவரும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். அனைத்துப் பல்கலைக் கழக மாணவர்களும் இணைந்து அல்லது முடிந்த வரை பொது நோக்கோடு இதற்கான பொது நடைமுறைகளை உருவாகியிருக்கலாம். ஒரு பெரிய பல்கலைக்கழக சமூக உரையாடலை உருவாக்கியிருக்கலாம்.

உதாரணமாக – இந்த பிரச்சினைகளை நாம் இனத்துவ பிரச்சினையாக உணர்ந்தாலும், இதன் வெளிப்பாட்டு முறையில் வேறுபாடுகள் இருப்பதை கவனிக்க வேண்டும். அதன் மூலமே அடக்குமுறையின் வடிவங்களை நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

1 – கண்டிய நடன பிரச்சினையின் போது பொலிஸ், அரசியல்வாதிகள் மற்றும்ஊடகங்கள் செயற்பட்ட முறை (தமிழ் அரசியல்வாதிகளும் இதில் உள்ளடக்கம், பலரும் அது தொடர்பில் கருத்து தெரிவித்திருந்தார்கள்.)

பொலிஸ் – உடனடியாக சட்டம் தன் கடமையைச் செய்தது. குறித்த மாணவர்களை கைது செய்து, நீதிமன்றில் ஆஜர் படுத்தியது. சிங்கள மாணவர்களை பாதுகாப்பாக வழியனுப்பி வைத்தது. ஆனால் குறிஞ்சிக் குமரனின் சம்பவத்தில் மாணவிகளே அவர்களை வைத்தியசாலையில் அனுமதித்ததாக தெரிய வருகிறது. இவ்வளவு நல்லிணக்கம் பேசும் அரசு இதனை தமிழ் மாணவர்களுக்கும் செய்திருக்க வேண்டும். அது அதன் கடமை. ஆனால் செய்யவில்லை.

அரசியல்வாதிகள், ஊடகங்கள் – கண்டிய நடனத்தின் போது தேசியவாத மைய அரசியலை மட்டுமே கொண்ட இந்த உரையாடல்கள் அல்லது மக்களை தனித் தனியாக கும்பலாக்கி சிந்திக்க வைக்கும் முறைகளையே அவர்களும் அவைகளும் மேற்கொண்டன.

ஆனால் றிஞ்சிக் குமரனிடம் எந்த விளைவுகளும் இல்லை. இது தமிழ் மாணவர்களை அரசியல் பலமற்ற பின்புலமற்ற மாணவர்களாக உணர வைக்குமல்லவா? அவர்களுக்கு தார்மீக ரீதியில் அடிப்படையாக உடனடியான கவனிப்பு செலுத்தப் பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் செய்யவில்லை.

2 – குறித்த கண்டிய நடன பிரச்சினையின் உரையாடல்களின் போது ஒரு புகைப்படத் தொகுதி பரவலாக பகிரப்பட்டது. அதில் பேராதனை பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழ் நடனம் ஆடும் படம் இருந்தது. ஆனால் தற்போது தமிழ் மாணவர்கள் தாக்கப்பட்டும் இருக்கிறார்கள். இதை நாம் எப்படி எடுத்துக் கொள்ளலாம்?

எப்பொழுதுமே நல்ல சக்திகளும் பகை சக்திகளும் ஒரே சூழலில் இயங்கி கொண்டிருக்கும். அவற்றை நாம் இனங் காண வேண்டும். அனைத்துப் பல்கலைக் கழகங்களிலுமே அனைவருமே இனவாதிகள் அல்ல. அதனை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும், அவர்களை ஒன்று சேர்க்க வேண்டும்.

இதற்கு அப்பால் இனவாத அடிப்படையில் தொடர்ந்து தாக்குதல்கள் நிகழத் தான் போகின்றன. இதனை எப்படி தீர்ப்பது ? இது தொடர்பில் யார் முடிவெடுப்பது ? யார் உரையாடுவது?

நாம் அதையா செய்கிறோம் ? உரையாடத் தொடங்கிய ஒவ்வொருவரையும் அரசின் கைக்கூலிகள் என்றோம். துரோகிகள் என்றோம்.

உரையாடலுக்கு ஒரு பொதுத்தளம் வேண்டும். அதனை உருவாக்கும் போது சிந்தனைத் தளத்திலானதும் நடைமுறைக்கு பொருந்தக் கூடியதுமான வழி வகைகளை நாம் ஆராய வேண்டும். அது ஒரு நீண்டகாலச் செயன்முறை. அதனை மாணவர் ஜனநாயகச் சூழலற்ற பல்கலைக் கழகங்களில் நாம் முதலில் தொடங்க வேண்டும். அதை விட்டுவிட்டு ஒவ்வொரு முறையும் ஒரே மாதிரி சிந்திப்பதில் ஒரே மாதிரி முடிவெடுப்பதை தவிர்த்து,  பல்வேறு தளங்களில் பல்வேறு வடிவங்களில் நிகழும் இந்த அடக்குமுறைகளை மற்றும் அதற்கு துணை போகும் கருவிகளை சரியான முறையில் அடையாளம் காண்பது மிக முக்கியமானது.

அவற்றை நாம் நீக்கியாக வேண்டும். ராகிங் அடிப்படையான அடக்குமுறைக் கருவியாக பல்கலைக் கழக மட்டத்தில் செயற்படுகிறது. அதனை அனைவரும் எதிர்க்க வேண்டும். அது உள்ளக ஜனநாயகம் சார்ந்து மாணவர்களே எடுக்கக் கூடிய முடிவு. பிறகு வெளியிலும் உள்ளும் உள்ள இனத்துவேஷங்களை, மதத்துவேஷங்களை,  ஆண் – பெண் அடக்குமுறைகளை நாம் எதிர்க்க முடியும்.

ஒரே நேரத்தில் நாம் ஒடுக்குபவர்களாகவும் ஒடுக்குமுறையாளர்களாகவும் இருந்து கொண்டு விடுதலையை எதிர்பார்க்க முடியுமா ?

நாம்தான் நமது விடுதலையை சுயமரியாதையை மீட்டு எடுக்க வேண்டும் அது தொடர்பில் நாம் நேரடியான அனுபவங்களில் இருந்து பெற்றுக் கொண்ட அறிவை பகுத்தறிவாக்கி பொது அனுபவமாக / பொதுப் பிரச்சினையாக உணர வைத்து அதனை நாம் தீர்க்க முடியும், நமது காலத்தில் நாம் ஜனநாயக வழியிலான உரையாடல்களை அனைத்து மட்டங்களிலும் உருவாக்க வேண்டிய தேவையினை மீண்டும் மீண்டும் பலமாக உணருகிறோம்.

யாழ்ப்பாணம் போக ரெடியா?




“யாழ்ப்பாணத்து மாம்பழம் தனி ருசி

யாழ்ப்பாணத்து முருங்கைக்காய் தனி ருசி

யாழ்ப்பாணத்து புகையிலை தனி ருசி

யாழ்ப்பாணத்தானும் ஒரு தனி ரகம்”

–  நிலாந்தன் –

சில நாட்களுக்கு முன் என் ஆசிரியர் ஒருவருடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்த போது, “நீ கதைக்கிறது ஒரு மெல்லிய ஆங்கிலம் கலந்த, சினிமாப் பாணியான தமிழ்” என்ற தொனிப்படக் கூறியிருந்தார். ஆம். அது சரிதான்.

“தொனி” தான் நாம் இப்போது பேசப்போகும் பிரச்சினை. யாழ்ப்பாணத்தின் தனித்த அடையாளங்களை சொல்லிக்கொண்டே போகும்போது முதலில்  சொல்லத் தொடங்குவது அதன் வித்தியாசமான அழகான தமிழை உச்சரிக்கும் பாணியைத்தான். யாழ்ப்பாணத்து அன்ரிமார் “இஞ்சருங்கோ” என்று அழைப்பதில் தொடங்கி, அதன் காதல் இழைந்து கிடக்கும் தனித் தொனி தன்னை இழந்து வருகிறதா என்று கேட்டுக்கொண்டால், பதில், “ஆம்” என்றுதான் வரும்.

இலகுவான ஒரு சாட்சி, சமீபத்தில் வெளிவரும் குறும்படங்களில் இதன் தாக்கத்தையும், தாக்கத்தை மீறி அதன் இயல்புத் தன்மையை பேணும் பிரயத்தனங்களையும் சொல்லலாம்.

ஆனால், இது சரியாயிருக்குமா? நாம் நமது மொழியை, அது ஏற்கனவே கொண்டிருக்கும் ஒலியமைப்பிற்கு ஏற்ப உச்சரிப்பது ஏன்? அவ்வாறு உச்சரிக்காமல் இருப்பதால் என்ன நேர்ந்துவிடப் போகிறது?

முதலில் நாம் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டியது, இது சரியோ அல்லது தவறோ, ஆனால் இப்படி நிகழும் மாற்றத்தை தடுப்பதென்பது மிகவும் கடினம். கிட்டத்தட்ட முடியாது. ஆனால், அது அதன் அழகியலை, தொன்மையை, அடையாளத்தை இழந்துவருகிறது என்பதை உணர்த்த முடியும்.

ஒன்று, நாம் நமது ஒலியமைப்பைக் கொண்டு நம்மை வேறுபடுத்துவது சரியாயிருக்குமென்று தோன்றவில்லை. ஆனால், பொதுவாக எல்லா நிலங்களின் வட்டார மொழியும் அதனை உச்சரிக்கும் பாணியும் அவர்களை யாரென்று காட்டிவிடும். மட்டக்களப்பு தமிழ், மலையகத் தமிழ்… என்று மாறுபடும் தொனிகளில் அவர்கள் தமது பின் புலத்தை சொல்லி விடுகிறார்கள். இப்போதுள்ள பிரச்சினை, அது (தொனி ) ஒரு அடையாளமாக பார்க்கப்படுமிடத்து அடையாளமிழத்தல் ஒரு பாதிப்பு என்பதே. இதை ஒரு சீரழிவு என்று கருதுவதை விட பண்பாட்டு பிறழ்வு அல்லது கொஞ்சம் மென்மையாக பண்புரு மாற்றம் என்று கருதலாம் .

இரண்டு, உச்சரிக்காமல் விடுவதால் ஒன்றும் பெரிதாக நேர்ந்துவிடப் போவதில்லை, தொனி மாற்றம் என்பது உலகமயமாதலின் ஒரு விளைவு  தான், தொலைக்காட்சி, பேஸ்புக் என்று வீட்டுக்குள் நுழைந்திருக்கும் உலகமும், அதனால் வெளியில் நாம் புழங்கும் சம வயதினை ஒத்த உலகமும், அதன் மீது கொள்ளும் கவர்ச்சியும், அதை பிரயோகிக்க காட்டும் அக்கறையும்தான் அதன் உடனடி விளைவுகளுக்குக் காரணம். ஒரு குழந்தை தான் வளரும் சூழலில் உச்சரிக்கப்படும் தொனியையே பின்பற்றும். இதை சாதாரணமாக பறவைகளின் தொனி வேறுபாட்டுடன் கூட ஒப்பிடலாம். நகரங்களில் வாழும் பறவைகள் இப்போது அவ்வளவாக அதன் சொந்த அமைப்பில் ஒலிப்பதில்லையென ஆய்வுகள் சொல்லுகின்றன.

சமீபத்தில் ஒரு ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் ஒரு பெண், பக்கத்தில் வந்து கொண்டிருந்த ஒரு சிறுவனை இன்னொருவன் அடித்ததற்கு “ஏய், எங்க சங்கத்து ஆளு மேல கைய வைச்சா, கொண்டே போடுவன்” என்று சொன்னாள். இன்னொரு சந்தர்ப்பம் சமீபத்தில் நடந்த விழாவொன்றில் (இது குறும்படங்கள் பற்றிய விழா) அதில் சிறந்த குறும்படத்திற்கான விருதை வாங்கிய அதன் இளம் வயது இயக்குனர், பேசிய பேச்சில், அப்படியே தென்னிந்திய சினிமா சனல்களின் தாக்கம் தெரிந்தது. இப்படி அவதானித்தால், நாளொன்றுக்கு ஒவ்வொருவரைச் சுற்றியும் தொனி வேறுபாட்டுடன் பேசும் பலரையும் அவதானிக்க முடியும் .

இந்த மாதிரி எழுதி அப்படி பேசுவதை கண்டனம் செய்வதோ புத்தி கூறுவதோ இப்பத்தியின் நோக்கமல்ல. வெகு அழகானதொரு உச்சரிக்கும் தொனி அழிகிறது என்ற கவலைதான் இதற்குக் காரணம். ஆங்கிலத்தில் பேசும்போது கூட ஓஷோவின் உரைகளில் அவரது சொந்த மொழியின் அழகுடனே அதை உச்சரிப்பார். அந்த ஆங்கிலம் கவிதையாவது அப்படித் தான். உலகின் தலை சிறந்த பேச்சாளரான ஹிட்லர், ஜெர்மன் மொழியில் பேசும்போது அதை உச்சரிக்கும் விதம் அந்த அழகு, அதன் பிரயோகம்தான் அந்த நாட்டின் மக்களை அவரை நம்பச் செய்தது. எப்படியோ, தொனி மக்களின் உணர்வுகளை ஒருவித, கண்டுபிடிக்கக் கடினமான இழையில் கோர்த்து வைத்துள்ளது என்பது உண்மை.

இதன் பின் நீங்கள் உச்சரிக்கும் தொனியை கவனித்துப் பாருங்கள். புதிதாக நீங்கள் பேசும் பாணியை அதில் பயன்படுத்தும் சில சொற்களை, உதாரணம் “கலாய்க்கிறது” போன்ற சொற்கள், அதன் அபத்தங்களை உணர்ந்தீர்கள் என்றால், யாழ்ப்பாணத்து தமிழும் ஒரு தனி ருசி என்று நினைத்தீர்கள் என்றால், கஷ்டப்பட்டு இதை டைப் செய்த கைகளுக்கு முத்தம் கொடுத்தது போல் இருக்கும்.